เสม็ดจ้ะ เจอกันอีกแล้วนะ

ตอนเริ่มแรกเลย คิดว่าจะไปเกาะกูดกันนะครับ ผมและเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่วอร์ดน่ะ แต่ไหงไปๆมาๆเรื่องวันหยุด อากาศและการเงินจึงเป็นปัจจัยให้เปลี่ยนไปก็ไม่รู้ ประเด็นแรกเลย ตอนแรกคิดไว้ว่าน่าจะไปได้ซัก 8-10 คนน่ะ แต่ไหงเหลือแค่ 3-4 คนก็ไม่รู้(ทำไมหักหลังกันล่ะเนี่ยะ...)
ประเด็นที่สอง คนส่วนใหญ่น่ะ เขาไปเกาะกูดเพื่อดูเพื่อดูทะเลใส และดำน้ำสวยๆน่ะ ไม่ได้ไปช่วงน้ำขุ่นกันนะครับ
สุดท้าย ประเด็นร้อนมากๆ ผมเลือกไปเสม็ดเพราะประเด็นนี้แหล่ะ อ้าว!ก็มันสำคัญนี่เนอะ พักผ่อนแบบง่ายไปก่อนแล้วกัน อย่าคิดมากเลย เกาะเหมือนกัน อิอิ

คราวนี้เราไปกันง่ายหน่อย เพราะขับรถกันไปเองน่ะครับ น้องมะลิคันเดิม เครื่องฟิต สตาร์ทติดง่าย? แต่กว่าจะเดินทางกันได้ก็ปาเข้าไปเที่ยงวันเสาร์แระ มัวแต่ฉลองการกลับประเทศของพี่สุดสวยประจำวอร์ด (เขาไปเที่ยวเมกามาอ่ะครับ อิจฉาๆ) ลำไหนดี

ลำนี้ล่ะ

เรือใบสวยๆระหว่างทาง

เอาล่ะ เอาเป็นว่า เราข้ามเรื่องระหว่างทางไปเลยล่ะกันนะครับ มาถึงก็นั่งเรือเหมือนเดิม ท่าเดิมและก็ลงท่าเดิมเหมือนกัน

คณะทัวร์ครับ

และก็เหมือนเดิมครับ ผมยืนยันอีกว่าการขี่รถมอเตอรไซด์ที่นี่ สนุกมากๆเลย ก็เลยขี่ครับ

ไปรอดป่าวนี่

คราวนี้เรามีที่พักเตรียมไว้ล่ะ (โอ้!จอร์จ มันยอดมาก) ที่พักเราชื่อ TuTu resort ล่ะครับ แล้วแต่คนเรียกนะครับ บางคนก็เรียกตูตู รีสอร์ท บางคนก็เรียกตุตุ รีสอร์ท(เหมือนกลิ่นไม่ดีอ่ะ ว่าม่ะ?) แต่ที่นี่เขาเรียกว่า ตุ๊ดตู่ รีสอร์ทอ่ะ(เอาเข้าไป) รีสอร์ทไม่ได้ติดทะเลหรอกครับ แต่ก็ใช้ได้ทีเดียวแหล่ะ สบาย สบาย ที่นี่เขามีอาหารเช้าให้ด้วยนะครับ ดีจัง (ที่)พักกลางวัน

(ที่)พักกลางคืน

ชอบๆแสงแบบนี้

มาถึงเย็นละครับ ไปขี่รถหาที่เล่นน้ำ ถ่ายรูปดีกว่า...
อ่าวพร้าวก็คืออ่าวที่ผมเสนอไปและทุกคนที่ถูกบังคับให้ตามไปก็มาตามๆกันครับ เพราะกะว่าจะถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกสวยๆซักใบ แต่อนิจจา มันไม่สวยเลยอ่ะ ฟ้าไม่ใส เมฆมากและมันก็ไม่ได้ตกที่เส้นขอบฟ้าอ่ะครับ แย่จัง... อ้อ!รีสอร์ทีที่นี่หรูหราไฮโซสุดๆ เอาไว้มีเงินถุงเงินถังจะมาพักนะครับ

ยินดีต้อนรับสู่อ่าวพร้าวครับ

อ่าวพร้าวจริงๆนะเคอะ

เรียบเป็นหน้ากระดาน

อีมูและกระจอกเทศ

ยามเย็น

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว

รีสอร์ทไฮโซ

ว่างๆก็ไปหาข้าวกินดีกว่า ระหว่างกินก็พายุมาฝนตกหนัก ดีจังเลยเรา เปียกอีกแระ
รับน้ำอะไรดีค่ะ

นอนแระ พรุ่งนี้จะไปเล่นน้ำที่เดิม..อ่าวหวายครับ
ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ ก็ถึงอ่าวหวายครับ

ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนนิดๆหน่อยๆเอง ก็น้ำไม่ได้ใสเหมือนเดิมนี่ครับ มันขุ่นๆหน่อย(คิดว่าจากฝนตกเมื่อคืนครับ) น้ำลดลงเยอะกว่าเดิม แต่อย่างอื่นเหมือนเดิมเลย สวยเหมือนเดิมและรีสอร์ทก็แพงเหมือนเดิม

ฟ้าสวยมากๆ

ถึงเวลากลับแล้วครับ เร็วจังเนอะ พักผ่อนยังไม่หายเหนื่อยเลยก็เก็บข้าวของกลับ กทม.แล้วครับ แต่ก่อนกลับก็พาคณะทัวร์ไปเที่ยวรอบเกาะ แต่ไปทางด้านอ่าวน้อยหน่านะครับ ไปทางหัวเกาะน่ะ ดูๆไปก็น้ำใสเหมือนกันนะ ใสกว่าอ่าวพร้าวล่ะกัน และระหว่างทางชัตเตอร์ก็รัว เสียงดังแชะ แชะ ตลอดทางเลยครับ กว่าจะกลับก็ประมาณบ่าย 3 ได้มั้งครับ ประทับใจเช่นเคยอ่ะครับ

บ้านสีฟ้า บังกะโลครับ น่ารักเนอะ

ท่าสุดฮิต

คนข้างหลังอ่ะ...ทำไปได้


หากฉันบิน บินไป ได้ดังนก...

พลังช้างสารของจริง

หล่อต่างมุม

ฟ้าสวยจัง ชอบๆ

ไปล่ะเสม็ด เจอกันแน่คราวหน้า

เหงาไหม...ใจเรา

ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไปตอนนี้ ผมกลับค่อยๆรู้สึกลึกๆว่า มีอีกหลายคนรอบข้างที่เขาเหงา(หรือทำตัวเหงา)มากกว่าเราอีก ความเหงาของคนข้างๆจะแพร่มาหาเราแบบนั้นได้จริงๆเหรอนะ เพลงเพราะเหงาๆ หนังสือเหงาๆ ภาพยนตร์เหงาๆ และตัวเราเอง แย่จังครับที่เป้นแบบนี้


บางครั้งผมชอบเอาเรื่องเหงาๆแบบนี้ ไปยุ่งเกี่ยวกับความคาดหวังเสมอๆ มันอาจไม่เกี่ยวกันแต่ ลึกลงไปผมเองก็นำมันมาเกี่ยวกันอยู่ดี อยู่ดีๆทุกอย่างก็ดูมืดลง เงียบไป และใจก็เริ่มไม่สนใจสิ่งรอบข้าง มันเรียกว่าเหงาหรือป่าวนะอยากรู้จัง มันอาจะเป็นแค่อาการจิตตกของคนที่ว่างจนเกินไปก็ได้ว่ามั้ยครับ
คนนั้นในตอนนี้คือผมล่ะ แล้ว"เหงา"ของพวกคุณเป็นแบบไหนครับ