Bluesea Brownsand And Blacksky

หนังประทับใจปี 2552

2010-03-16T01:25:00.008+07:00

ปีที่ผ่านมา มีอะไรให้คิดให้ทำมากมายจริงๆครับ ไม่ค่อยคุ้นชินกับเรื่องที่ต้องคิดกันให้วุ่นวายเท่าไหร่ โลกก็ร้อน บ้านเมืองก็ร้อน แล้วทำไมเราต้องมาร้อนรนด้วย แปลกใจอยู่เหมือนกัน การปล่อยวางจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด (สำหรับคนที่ทำได้และได้ทำแม้เพียงเศษเสี้ยวก็ตาม) แต่อย่างว่านะครับ การปล่อยวางคงไม่ใช่ทางออกของผมซักเท่าไหร่ ก็ผมเองหาใช่มนุษย์ที่ไร้ความรู้สึกรู้สึกสานี่ครับ พูดง่ายๆก็ยัมีความชั่วร้ายผสมอยู่ในอัตราส่วนค่อนข้างเยอะทีเดียว เข้าเรื่องดีกว่า ทางออกทางหนึ่งที่ผมมักใช้กับตัวเองบ่อยๆเมื่อเกิดเบื่อ เซ็ง จิตตกก็คือ การไปชีวิตคนอื่นๆบ้าง ว่าเขาเป็นอย่างไรกัน มีใครสุขยิ่งกว่าเรา ทุกข์ยิ่งกว่าเราหรือป่าว ที่ๆเหมาะที่สุดก็คือ โรงหนัง ทุกเรื่อง ทุกฉาก ทุกตัวละคร มีส่วนให้ผมรู้สึกว่า โลกแห่งความหลากหลายเช่นนี้ มีอะไรให้เราค้นหา เรียนรู้อีกเยอะแยะไป...5 อันดับหนังประทับใจเช่นเคยนะคับ ไม่เรียงตามลำดับความชอบนะครับ เรียงตามตัวอักษรแล้วกัน

Avatar
ในขณะที่ตัวอย่างหนังเริ่มปล่อยฉาย ผมเองสงสัยอยู่อย่างเดียวว่า การมีอวตารของตัวเองจะเป็นเช่นไร นอกนั้นก็ให้ความรู้สึกว่ามันคือหนังแอ็คชั่นระหว่างมนุษย์ต่างดาวกับมนุษย์โลก โดยเปลี่ยนให้มนุษย์โลกอย่างเราๆเป็นตัวร้ายน่ารังเกียจและคอยเอาใจช่วยมนุษย์ต่างดาวตัวสีฟ้า หรือชาวนาวีนั่นเอง แต่เมื่อได้เข้าไปนั่งดู(ดูสองครั้งนะครับเรื่องนี้) ครั้งแรกดูด้วยโณงภาพยนตร์ 3 มิติเสริมด้วยระบบดิจิตอล...ให้ความรู้สึกตื่นตะลึงทีเดียว หนังรังสรรค์ภาพได้งดงามมากมาย โดยเฉพาะเมื่อความมืดเข้าปกคลุม ครั้งที่สองดูด้วยจอไอแมกซ์ 3 มิติ จอใหญ่แต่ไม่เต็มจอ แน่นอนเมื่องานด้านภาพได้ผ่านหน้าไปแล้ว ความเสมือนจริงและฉากแอ็คชั่นดูเอามันส์ ไม่ปวดเศียรเวียนเกลาสั่นส่ายให้ปวดหัวก็ทำให้ผมไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่ตอนนี้ Avatar ทำเงินสูงสุดทั่วโลกไปแล้ว

Departures
“หนังเกี่ยวกับคนทำศพ” นานๆผมจะได้เห็นอาชีพที่ดูแปลกตาแบบนี้ ทำให้น่าสนใจไม่น้อย ไดโกะ พระเอกของเรื่องตกงานจากวงดนตรี(กิจกรรมที่เขารักและชื่นชอบ) เขาแต่งงานกับ มิกะ( แสดงโดย เฮียวโกะ ฮิโรสุเอะ น่ารักสุดๆ) โดยทั้งสองต่างก็หางานทำจนกระทั่งไดโกะ ได้พบกับใบประกาศสมัครงานที่เกี่ยวข้องกับ Departure อันเป็นที่มาของชื่อหนัง งานที่เขาได้รับคือการแต่งตัว อาบน้ำให้คนตาย เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการประกอบพิธีกรรมจัดงานศพต่อไป ในขณะที่ผู้ชมได้พบกับปูมหลังของตัวละครที่เกี่ยวข้องกับผู้ตาย ตัวเอกของเรื่องก็ได้เรียนรู้เกี่ยวเรื่องราวความหมายของชีวิตไปด้วย หนังอิ่มเอิบ แม้จะเป็นหนังที่เรียบเรื่อยแต่มันก็งดงาม โดยเฉพาะเฮียวโกะ ฮิโรสุเอะที่ผมชื่นชอบเป็นพิเศษการแสดงของเธอผ่าน สีหน้า แววตา ท่าทางของภรรยาที่เข้าใจสามีที่มี”อาชีพหากินกับคนตาย”นั้น ทำออกมาได้กินใจอย่างยิ่งเลยทีเดียว ความสุขที่อยู่เหนือความเศร้า การจากลาพร้อมความเข้าใจ ย่อมเป็นสิ่งที่คนเราต้องการไม่ใช่หรือ?!

Inglourious Basterds
หนังเรื่อง Inglorious Basterds ถูกเล่าเรื่องขึ้นในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ขณะนั้นนาซีกำลังตามกวาดล้างพวกยิวชนิดไม่ให้เหลือซาก ฮานส์ ลันดา(อ่านแบบนี้หรือป่าวครับเนี่ยะ) หัวหน้านายทหารผู้ล่ายิว มีคนให้สมญานามว่า”พอมดล่ายิว” เนื่องจากเขาเก่งกาจในเรื่องการตามล่า ค้นพบ และสร้างอารมณ์ขันร้ายๆให้กับกองทหารหรือแม้กระทั่งชาวยิวผู้เป็นเหยื่อ (อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเราเป็นเหยื่อต่อหน้าผู้การพ่อมดรายนี้ เราจะยิ้มออกได้หรือไม่) จนกระทั่งการปล่อยหนึ่งสาวชาวยิวให้รอดชีวิตไป อีกด้านชาวยิว อมริกา และ ชาวเยอรมันแท้ๆบางส่วนได้ตั้งกลุ่มรบพิเศษที่เรียกว่า The Basterds เพื่อสังหารโหด นาซีโรคจิตชนิดตาต่อตาฟันต่อฟัน นำโดย ผู้หมวดอัลโด เรน (แบรด พิทท์) อีกด้านนาซีหนุ่มรูปงามกับสาวชาวยิวที่รอดชีวิตมา ได้รับมรดกเป็นโรงภาพยนตร์กัยความสัมพันธ์กับซึ่งเธอกำลังวางแผนลอบสังหารหัวหน้าระดับสูงของนาซี ที่โรงภาพยนตร์แห่งนี้ หนังสงครามเรื่องนี้ แบ่งเรื่องราวเป็นตอนตัดสลับเรื่องราวไปมาและขมวดเป็นปมไคล์แมกซ์ในตอนท้าย บทพูดมากมาย เสียดสีและฉากตลกร้ายของคริสตอฟ วอลส์ทำให้สีสันของหนังจัดจ้านขึ้นมาอักโขทีเดียว การแสดงทีเล่นทีจริงแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจทำให้เราไม่อาจรู้สึกว่าปลอดภัยต่อหน้านาซีผู้นี้ได้ อีกหนึ่งคนที่ชอบมากจากเรื่องนี้คือ ไดแอน ครูเกอร์กับบทสายลับสองหน้าผู้มาในมาดนักแสดงหญิง การแสดงเล็กๆน้อยๆน่าหมั่นไส้ของเธอ หนังคาดเดาได้แต่ก็ไม่ง่ายเกินไปนัก เราอาจชื่นชอบเมื่อชาวนาซีถูกถลกหนังหัว ถูกยิงเลือดสาดกระจาย เราอาจเศร้าเสียใจเมื่อกลุ่มต่อต้านนาซีเสียชีวิต กว่าจะรู้สึกตัวอีกที ก็ถือว่าเราแบ่งฝ่ายไปเรียบร้อยแล้ว...(เอ๊ะ!พูดแบบนี้ เหมือนเราขะเข้าข้างพวกโรคจิตนาซีพิกล ความหมายคือ ทุกคนอาจมีเหตุผลของตัวเองก็ได้ไงครับ)

Let The Right One In
ความเงียบเหงาของฉากหลัง แสงสีและการถ่ายภาพคือสิ่งมที่ผมรู้สึกชอบมากจากหนังเรื่องนี้ แต่พอคิดอีกที หนังแวมไพร์เรื่องนี้มีอะไรให้ขบคิดมากมาย ออสการ์เด็กชายเจี๋ยมเจี๊ยมมักถูกรังแกจากเด็กชายคนอื่นๆ การระบายออกด้วยการสร้างจินตนาการมีดที่พกไว้ต่อสู้กับความว่างเปล่าทำให้เขาดูเหมือนมีชัยอยู่เพียงลำพัง จนกระทั่ง เอลี่เด็กสาวข้างบ้านเข้ามาในชีวิต เอลี่คอยช่วยเหลือออสการ์ให้เข้มแข็ง เธอเองก็มีเบื้องลึกที่น่ากลัวอยู่ไม่น้อย...อดีตที่น่าข่มขื่นของทั้งสอง สอนให้ทั้งคู่ได้เรียนรู้กันและกัน จนกระทั่งความจริงต่างๆถูกเปิดเผย หนังเย็นเยียบไปด้วยหิมะขาวโพลน หลอนหลอกด้วยเลือดสีแดงฉุดฉาดเป็นระยะ Let the right one in แปลได้ว่าการเชื้อเชิญให้เข้ามาข้างใน เมื่อความจริงเปิดเผย การพิสูจน์ของ ออสการ์ก็เริ่มขึ้น เขาไม่ได้เอ่ยปากเชื้อเชิญเอลี่เข้าในห้อง จนกระทั่งเอลี่ก็ยินยอมฝ่ากฎของแวมไพร์(เป็นอย่างไรต้องติดตามเองนะครับ) ถือว่าเป็นฉากที่เรียกความช็อคได้พอควร นอกจากหนังจะพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับแวมไพร์และความสัมพันธ์ของเด็กขี้แพ้แล้ว ประเด็นเพศที่สามยังก้าวเข้ามามีบทบาทในหนังอีกด้วย ความโรแมนติกทิ้งอารมณ์เศร้าสร้อยสลับความสยองขวัญโหดเลือดสาดแบบลงตัวแบบนี้ ผมเลยออกจะชอบเอามากๆนะครับ

The Reader
เป็นหนังที่เหงา เศร้าสร้อยได้จับใจอย่างแท้จริงเลยนะครับ หนังตีแผ่แทบจะทุกอณูของความเป็นมนุษย์กันเลยทีเดียวหลังจากการได้รับความช่วยเหลือจากหญิงสาวที่อายุมากกว่า ไมเคิล เบิร์ก เด็กหนุ่มก็ประทับใจและตามติดด้วยการมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับหญิงที่อายุมากกว่าตน แต่พฤติการณ์ก่อนมีอะไรกัน ฮันนาได้ตกลงกับเด็กหนุ่มว่าเขาต้องอ่านหนังสือให้กับเธอผู้นี้ฟังก่อนเสมอ ปฏิกิริยาของเธอขณะฟังเสียงอ่านทกให้เขาหลงรักเธอมากขึ้น แต่ไม่ช้าเธอก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย...การพบเจอกันอีกครั้ง ฮันนากลับถูกควบคุมตัวในโทษฐานนาซีผู้โหดเหี้ยม?! และความลับบางอย่างของฮันนาได้ถูกเปิดเผยออกมา...ความจริงผมออกจะชอบมุมมองที่แตกต่างออกไปของนาซี ในที่ไม่ได้มีความหมายว่าผมสนันสนุนให้มีการเข่นฆ่าล้างโคตรชาวยิวนะครับ แต่สำหรับตัวละครอย่างฮันน่า เป็นที่รู้กันว่าเธอปกปิดความลับบางอย่างไว้ ความลับที่เธอคิดว่าน่าอับอายยิ่งกว่าการฆ่าคนเสียอีก เธอบอกกับทุกคนว่า”เพราะเธอทำตามหน้าที่ ถ้าไม่ทำจะตายไหม แล้วถ้าทำจะตายไหม” แปลกดี ที่ฉากว่าความตัดสินประหารโทษ มันเป็นฉากที่เศร้าซึมลึก สีหน้าแววตาของฮันน่า ซึ่งแสดงโดยเคท วินสเลต จะทำให้เรียกร้องความสงสารในชะตากรรมของหญิงผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นนาซีผู้โหดเหี้ยมได้ หนังอาจเชิดชูมุมมองอันน่าเห็นใจของหญิงสาวนาซีผู้หนึ่ง ขณะเดียวกันไมเคิลก็มีความลับบางอย่าง ความลับที่ตนคิดว่าหากคนอื่นได้รับรู้ เขาอาจตกอยู่ในฐานะ”มนุษย์ผู้เกลือกกลั้วกับความโฉดชั่ว”เขาอาจถูกรังเกียจจากสังคมรอบข้างก็เป็นได้ ด้วยเหตุนี้ สิ่งที่ไมเคิลทำก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับฮันน่า เพราะกลัวความน่าอับอายจากผู้คนรอบข้าง ชีวิตของเขาและเธอจึงต้องแบกรับผิดบาปที่ได้กระทำไว้ ผมมองเห็นมนุษย์ในหลากหลายแง่มุมจากหนังเรื่องนี้ บางส่วนเปราะบาง บางส่วนเข้มแข็ง การปลดเปลื้องความทุกข์ที่แบกไว้ ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อเราสามารถละทิ้งสิ่งที่แบกไว้ลงได้ เราก็จะเห็นความสุขค่อยๆเผยตัวตนออกมา...

ปล.ไม่รู้ว่าพร่ำบ่นอะไรได้ยืดยาวขนาดนี้ แต่อย่างที่บอกนะครับ ยิ่งเขียนก็ยิ่งเขียนมากขึ้นๆ วกวนไปมา แต่เชื่อเถอะหนังหนึ่งเรื่องมีอะไรให้คิดมากกว่ามันจะนำเสนอออกมาเสียอีก

เริ่มอีกครั้ง

2010-01-09T19:25:00.002+07:00

อีกรอบที่จะกลับมาเขียนอะไรๆ(มีสาระบ้าง ไร้สาระซะส่วนใหญ่ ฮา) ตอนนี้ก็จะได้หาเวลามาเขียนนั่น คิดนี่ จะได้ไม่ต้องเอาเวลาไปลงแต่เฟสบุ๊ค เว็บอะไรก็ไม่รู้นั่งมันอยู่หน้าจอคอมได้ทั้งวัน โดยไม่มีประโยชน์ อิอิ แต่อย่างว่านะคับ ถ้ามีเวลาว่างๆจะเข้ามาลงบล๊อคอีกรอบนะครับ เดี๋ยวเริ่มด้วย หนังประทับใจอีกรอบ อิอิ เมื่อไหร่ล่ะเนี่ยะ T T

หนังประทับใจปี 2551

2009-01-07T03:13:00.015+07:00

ปีนี้ก็เป็นอีกปีนะครับ ที่ผมเองรู้สึกว่าตัวเองได้ดูหนังน้อยกว่าที่เคย(ตลอดทั้งปี ผมดูหนังที่เข้าฉายในโรงภาพยนตร์นะครับ ทั้งหมด 85 เรื่อง พอดิบพอดี) น่าแปลกที่ปีนี้ ผมเองรู้สึกว่า หนังส่วนใหญ่มีแต่อะไรก็ไม่รู้ ตลอดทั้งปีที่ผ่านมา ผมเองชื่นชอบหนังมากมายนะครับ อย่างหนังตลอกเรื่อง enchanted หรือการ์ตูนอย่าง Wall-E แม้กระทั่งหนังบล็อกบัสเตอร์อย่าง Iron Man หรือ The Dark Knight แต่เมื่อผมเลือกได้แค่เพียง 5 เรื่อง ก็ต้องคัดแล้วคัดอีก จนกระทั่งได้ภาพยนตร์ที่ผมชื่นชอบตลอดปี 2552 นะครับ ขอเรียงตามตัวอักษร ไม่เรียงตามคะแนนความชอบล่ะกันนะครับ ส่วนใหญ่ก็คะแนน(ของตัวเอง)เท่าๆกันนะครับ

Atonement
ผมชอบเสียงดนตรีกับเสียงพิมพ์ดีดเรื่องนี้เป็นพิเศษ มันยังก้องอยู่ในหัวนานสองนาน เมื่อดูหนังจบ เสียงพิมพ์ดีดในตอนต้นคือสิ่งที่มีความหมายเอามากๆเมื่อถึงฉากจบของหนัง หนังเล่าเรื่องของเด็กสาวคนหนึ่งที่เข้าใจผิด กล่าวหาว่าพี่สาวของเธอกับลูกชายแม่บ้านประจำคฤหาสถ์มีอะไรเกินเลยกว่าแค่คู่รัก ด้วยการใส่จินตนาการ เสกสรรปั้นแต่งเรื่องราวจนกระทั่งคู่รักต้องพลัดพรากและได้เปลี่ยนชีวิตของทั้งคู่ไปตลอดการ...หนังทำให้เรารู้ว่า จินตนาการและเรื่องราวที่บิดเบือน สามารถนำไปสู่โศกนาฏกรรมได้อย่างไม่น่าเชื่อ หนังเจ็บช้ำเมื่อพาเราเข้าสู่จุดไคลแมกซ์ในตอนท้าย สำหรับบางคนการไถ่บาปที่ตนเองได้ก่อ หาได้ซึมลึกเข้าสู้จิตสำนึกไม่ เมื่อคำตอบที่แสนเย็นชาปรากฏชัด จะมีอะไรน่าชิงชังไปกว่านี้ได้อีก

Happy Go Lucky
หนังระรื่นไปด้วยรอยยิ้มอันสดใสของป๊อปปี้ สาววัยไม่ใส แต่มีหัวใจมองโลกด้านบวกของเธอ ทำให้เราอดยิ้มร่วมไปกับสถานการณ์ที่เธอต้องเจอไม่ได้ ทั้งการเรียนเต้นฟลามิงโก้(ฉากหัวเราะอันสุดยอด) การเรียนขับรถ การเยี่ยมน้องสาวท้องโต รวมไปถึงการใช้ชีวิตเป็นครูสอนหนังสือชั้นประถม หากป๊อปปี้คือคนที่โอบอุ้มโลกไว้ด้วยใจเปี่ยมสุข สก๊อต...ครูสอนขับรถของเธอก็คือตัวละครที่ตรงข้ามกับป๊อปปี้แทบทุกอย่าง เขากักขฬะ มองโลกในแง่ถดถอย มืดมน ตั้งคำถามด้านลบให้กับตัวเอง เย้ยหยันสิ่งรอบตัว ราวกับว่า โลกสว่างเกินไป ทำให้มันมืดเสียบ้างน่าจะดี หนังสร้างรอยยิ้มเป็นระยะ ฉากที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน เป็นฉากที่เราไม่อาจละสายตาได้ มันเป็นการปะทะกันระหว่างความดีงามและความเลวร้าย ผ่านความหยอกเย้าของฝ่ายแรกและความน่ากลัวของฝ่ายหลัง ต้องยกความดีความชอบให้กับสองนักแสดงนำ เซลลี่ ฮอค์กินส์กับเอ๊ดดี้ มาแซน ผู้เล่นได้อย่างน่ารังเกียจและน่าสงสารเอามากๆเมื่อถึงฉากปะทะอารมณ์ของทั้งสอง มันทำให้เราฉุกคิดว่า สิ่งที่เราเห็นเพราะ"เธอ"เป็นเช่นนั้นหรือเพราะ"เธอ"ต้องทำ เพื่อโลกในอุดมคติกันแน่ และสุดท้าย บนโลกที่เริ่มเน่าๆใบนี้ คนอย่างป๊อปปี้ช่างหาได้ยาก ยิ่งกว่าเข็มในมหาสมุทรเสียอีก

No Country For Old Men
ในขณะที่ดูหนังเรื่องนี้ จู่ๆความกลัวก็บังเกิดอย่างไม่น่าเชื่อตัวเอง ผมเองได้ดูหนังของพี่น้องโคนแทบจะนับเรื่องได้เลยทีเดียว แต่สำหรับเรื่องนี้ มันทรงพลังมากจนบางครั้งผมเองรู้สึกว่าโลกนี้ มันน่ากลัวใช่ย่อย หนังนำเงินมาเป็นตัวแปรในตอนแรก แต่สุดท้าย มันกลับกลายเป็นสิ่งที่อ่อนด้อยที่สุดที่เราควรไขว้คว้าไว้ ชิวิตของชายนักล่าสัตว์ที่พบเงินและนำไปเก็บไว้ โดยมีภรรยารู้เห็นและนายอำเภอที่ตามล่าฆาตกรที่ฆ่าคนอย่างเลือดเย็นด้วยปืนอัดแก๊ส เรื่องราววนเวียนอยู่ในการพิสูจน์ตัวตนของแต่ละคน เมื่อชายล่าสัตว์ทำทุกวิถีทางให้ได้เงินไว้ นายอำเภอใกล้เกษียณต้องการพิสูจน์ตัวเองด้วยการจับผู้ร้าย และฆาตกรที่ไม่ยี่หระต่อชีวิตมนุษย์ตามติดเป้าหมายอย่างถึงที่สุด มันเป็นการพิสูจน์ถึงความอยู่รอด ถึงคุณค่าของมนุษย์ หนังสร้างตัวละครที่น่าสะพรึงมากที่สุดตัวหนึ่ง "แอนตัน ไชการ์"(ฮาเวียร์ บาเด็ม)หนังแทนที่ความโฉดชั่วของมนุษย์ด้วยตัวละครอย่างแอนตัน เมื่อความโลภ ความขาดสำนึกพาเราจมดิ่งสู่ความเลวร้าย ตัวละครอย่างแอนตันก็พร้อมจะพิพากษามนุษย์อย่างเราเรื่อยไป

Once
หนังแฮนด์เฮลเรื่องนี้มีภาพที่หยาบกระด้างแต่ให้ความรู้สึกเปี่ยมสุข มันเหมือนจริงเอามากๆด้วย หนังเริ่มต้นเมื่อThe guy และThe girlมาพบกัน ขณะที่ฝ่ายชายเล่นดนตรีข้างถนน จนกระทั่งพวกเขาตั้งวงดนตรีเล็กๆและได้อัดแผ่นเสียงในที่สุด หนังเรียบง่ายและละมุนละไม ดนตรีที่บรรเลงในตอนต้นเรื่อง กลับค่อยๆถูกเติมเต็มมากขึ้นเมื่อพวกเขาใกล้ชิดกัน หลายครั้งความรู้สึกของตัวละครถูกถ่ายทอดผ่านบทเพลง ฉากที่ผมชอบที่สุดคือฉากหญิงสาวร้องเพลง the hill พร้อมนัยน์ตาที่ระรื่นไปด้วยน้ำตา โดยมีฝ่ายชายแอบมองอยู่ใกล้ๆ มันบาดลึกจนกระทั่งเราเองก็รู้สึกว่า การแบกชีวิตเพียงลำพังช่างโหดร้ายเหลือแสน หนังไม่ได้จบลงด้วย"แล้วทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข"(เนื่องจากเหตุผลของฝ่ายหญิงที่เราเองก็ยอมรับว่าคือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว)แต่มันทำให้เรารับรู้ได้ถึงความสุข ความฝัน และชีวิตที่ถูกเติมเต็ม เมื่อ"ครั้งหนึ่ง" บทเพลงที่ขาดหายกลับถูกเติมเต็มด้วยเสียงร้องและท่วงทำนอง หนังนำเพลง falling slowly มาใช้อีกครั้งในช่วงท้าย มันอธิบายทุกๆเหตุการณ์ ทุกๆความรู้สึกได้อย่างเหมาะเจาะและซาบซึ้งอย่างมาก น่าแปลกที่เราไม่รู้จักชื่อเขาและเธอเลยตลอดทั้งเรื่อง แต่เรากลับรู้สึกผูกพันและหลงรักพวกเขาอย่างหมดใจ

The Mist
หากได้ดูหนัง No country for old men ตามด้วย There will be blood และจบด้วย The mist แล้วรู้สึกว่า ชีวิตนี้ช่างน่าหัวเราะ มีความสุขยิ่งนัก ผมแนะนำให้คุณรีบไปปรึกษาหมอทางจิตโดยด่วนเลยนะครับ(เพื่อนผมบอกว่า หากดู 3 เรื่องนี้ต่อกัน การฆ่าตัวตายน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด!) แม้ว่าหนังสองเรื่องแรกจะพาเราไปสำรวจความโหดเหี้ยม ความแล้งไร้สติและสำนึกของมนุษย์ในมุมมองที่ชวนหดหู่ (there will be blood กล่าวถึงชายผู้ขุดเจาะน้ำมันและทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มันมา เมื่อน้ำมัน = เงินตรา และถูกขบถด้วยบาทหลวงผู้ลวงโลก...เลวร้ายได้อีก) ในขณะที่เรื่อง The mist พาเราไปสำรวจจิตใจของมนุษย์เมื่อต้องเผชิญกับภาวะคับขันและจนตรอก บางคนอ่อนแอขาดที่พึ่งพิง บางคนสถาปนาตัวเองเพื่ออำนาจ บางคนขลาดเขลา และในขณะที่บางคนพ่ายแพ้ต่อความสิ้นหวัง หนังสนุกเมื่ออยู่ในโลกของการต่อสู้กับสัตว์ประหลาด แต่มันแทบกลายเป็นง่อยไปเลย เมื่อเทียบกับความโฉดชั่วในจิตใจของมนุษย์ ความเห็นแก่ตัวเพื่ออยู่รอดโดยขาดความรู้สึกผิดชอบ และที่สุดๆคือ หนังทำเราแทบช็อกเมื่อถึงฉากจบของเรื่อง มันพรากความหวัง ความฝัน ความดีงามที่เรามีไปพร้อมๆกับตัวหนังสือ end credit ที่ค่อยๆแจ่มชัดขึ้นมา(ความคิดที่ว่า ตายไปเสียยังดีกว่า เป็นเรื่องจริงเสียด้วย) ผมว่าเรื่องนี้เลวร้ายกว่าสองเรื่องแรกอีกนะครับ

อันเนื่องจาก"เพราะ...รัก"

2008-11-19T21:39:00.000+07:00

ไม่รู้อยู่ดีๆ ทำไมผมถึงมองความรักในมุมของคนที่โหยหา ความหมายลึกๆของรักอาจหลบซ่อนท่ามกลางความรู้สึกผูกพัน อย่างน้อยเจ้าสองอย่างนี้มันก็มักจะก่อร่างสร้างตัวขึ้นพร้อมกัน บางคนอาจฉุกรั้งความรักไว้เท่าที่ตัวเองมีแรง บางคนปล่อยมันไปอย่างง่ายดาย บางคนอยากไขว่คว้า บางคนอยากโยนทิ้ง แปลกดีที่บางมุมของความรักโหดร้าย...

ไขว่คว้า...ผมชอบคำนี้นะ มันเหมือนเราต้องทำอะไรซักอย่าง โดยที่เราเองก็ไม่รู้หรอกว่า เราจะได้อะไรคืนกลับมาบ้าง แต่เราต้องทำ...นั่นคือความหมายโดยทั่วไปซินะครับ

ไม่รู้เหมือนกันว่าไขว่คว้านี่ ถ้ามองในมุมของความรัก มันจะคล้ายๆคำว่า"รั้ง"หรือป่าว เรารั้งเขาไว้ เราไขว่คว้าเขาไว้ สุดท้ายเราจะได้อะไรนะ วันนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้อยู่ดีๆก็อยากพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ผมอาจมองอะไรในมุมที่มืดหม่นไปหน่อย แม้กระทั่งความรัก ผมก็มองว่ามันคงเศร้ามาก หากเราต้อง"ไขว่คว้า"เอามันมา เหตุใด เราจึงยอมทุ่มเทขนาดนั้น

เพลง unloveable ก็คงไม่ต่างอะไรกับเพลง อย่าไปไหนอีกนะ เพราะสุดท้าย แม้ว่าเขาจะอยู่ให้เราจับต้องมองเห็น แต่เราก็สุดเอื้อมที่จะรั้งเขาไว้หรือป่าว อย่างเพลง"อย่าไปไหนอีกนะ" มันเศร้านะ ผมว่า

สุดท้ายเราก็ยอมเศร้าเสียใจอยู่ดี เรายึดติดกับความรักเก่าๆ รักที่กำลังจากเราไป เราลืมสิ่งเลวร้ายที่เราเจอ เรายอมเลือกความรักที่เคยทิ้งเราไปงั้นหรือ เราเลือกจะทำสิ่งที่เราคิดว่าเลวร้ายในสายตาคนอื่นอย่างนั้นหรือ ผมคงเป็นคนไม่ดีเอามากๆ หากต้องเลือกทิ้งความรักที่ทอดทิ้งเรา ไม่แม้กระทั่งไขว่คว้าคืนมา ไม่แม้กระทั่งจะ"รั้ง"ไว้ ไม่รู้เพราะอะไรนะ แต่ผมคงเลือกที่จะเจอกับรักที่พร้อมมอบให้เรามากกว่า...

แบบนั้นเรียกเห็นแก่ตัวหรือปล่าวนะ แบบนั้นมันทำให้ผมเลวร้ายในสายตาคนอื่นๆหรือปล่าวนะ แบบนั้นคนอื่นๆจะเป็นเหมือนผมหรือปล่าวนะ แบบที่เขาเรียกว่า"ไม่รู้จักการให้อภัย"หรือปล่าวนะ...แย่จัง

The Happening : ธรรมชาติวิปลาส

2008-08-03T01:57:00.009+07:00

หลังจากที่เอ็ม ไนท์ ชยามาลานค้นพบว่าตนเองสามารถกระตุ้นความอยากได้ใคร่รู้ของผู้คนทั่วไป โดยสร้างหนังชนิดที่เรียกว่า เผยให้เห็นข้อมูลแต่น้อย ค่อยๆเพิ่มระดับความตรึงเครียดทั้งทางด้านภาพและด้านเสียงประกอบ และนำคนดูเข้าสู่ฉากเฉลยชวนช็อก มันอาจได้ผลในระยะแรกๆ(ตัวอย่างที่ดีที่สุดคือ ภาพยนตร์เรื่อง the sixth sense) มันอาจปูทางให้ระยะหลัง ชยามาลานจึงมุ่งหน้าสร้างหนังในแนวทางเดียวกันมาโดยตลอด ไล่เรียงจาก Unbreakable, Sings, The village, Lady in water บางเรื่องอาจทำเงินและได้รับคำชมจากนักวิจารณ์(นักวิจารณ์หลายต่อหลายคนมักให้คำวิจารณ์แบบ”ก้ำกึ่ง”) ในขณะที่บางเรื่องอาจโดนสวดยับเยิน

เมื่อภาพยนตร์เรื่องล่าสุด The Happening เป็นภาพยนตร์อีกหนึ่งเรื่องที่ลอกสูตรแบบตามขนบเดิมของเขา กล่าวคือ หนังโดยส่วนใหญ่ของชยามาลาน จะกล่าวถึงวิกฤติศรัทธาของตัวละครหลักหรือกลุ่มคนหลักของเรื่อง โดยมีตัวกระตุ้นเป็นสิ่งลึกลับชวนสงสัยเหนือธรรมชาติ? เมื่อต้องเผชิญหน้ากับวิกฤติในรูปแบบต่างกัน ทางออกของตัวละครเหล่านั้นคือสิ่งที่เราคนดูต้องหาคำตอบกันเอาเอง

ช่วงเครดิตต้นเรื่องท้องฟ้าสีสดใสเริ่มเปลี่ยนสภาพกลายเป็นสีดำหม่นมืด มันอาจแสดงถึงเรื่องราวที่กำลังดำเนินไปอย่างผิดปกติ ทั้งจากสภาพแสงที่มืดหม่น การเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของก้อนเมฆ ไม่ช้าเหตุการณ์ฆ่าตัวตายหมู่อย่างไร้เหตุผลก็เกิดขึ้น ณ เซ็นทรัล พาร์ค กลางกรุง แน่นอน มันเป็นวิกฤติการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วน่าขนลุก แต่อะไรล่ะที่เป็นสาเหตุ

จากการให้สัมภาษณ์ถึงเรื่องราวคร่าวๆของชยามาลาน(เท่าที่จะเปิดเผยได้) The happening คือเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับมหันตภัยทางธรรมชาติในรูปแบบที่เราคาดไม่ถึง ชยามลานกล่าวว่า “ถึงเวลาแล้วที่ธรรมชาติจะเอาคืนเราบ้าง”

ในขณะที่เอลเลียต มัวร์ (มาร์ค วอห์ลเบิร์ก) กำลังสอนให้นักเรียนคิดวิเคราะห์และฝึกตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับการอพยพอย่างไร้ร่องรอยของผึ้งจำนวนมาก ข่าวสาร”วิกฤติการณ์การฆ่าตัวตายหมู่” ก็แพร่สะพัดเข้ามาในโรงเรียน โดยอาจารย์ใหญ่อธิบายคร่าวๆว่า อาการผิดปกติจะเริ่มต้นจากการสูดดมเอาสารพิษเข้าร่างกาย จากนั้นจะมีอาการพูดจาวกวน บังคับคนเองไม่ได้ และเสียชีวิตในที่สุด โรงเรียนปิดทำการ เอลเลียตและจูเลี่ยน(จอห์น เลอกุยซาโม)ต้องอพยพครอบครัว ซึ่งประกอบไปด้วย อัลมา มัวร์(โซอี้ เดสชาเนล)ภรรยาที่อยู่ในระยะระหองระแหงของเอลเลียต และเจส(แอชลิน ซานเชส)ลูกสาวคนเดียวของจูเลี่ยน ไปยังเมืองชนบทที่ปลอดภัยก่อนจะถูก”มหันตภัยทางอากาศ”กลืนกินและเสียชีวิตในที่สุด

สมมติฐานอันหลากหลายถูกตั้งผ่านคำพูดของตัวละคร ไม่ว่าจะเป็นผู้ก่อการร้ายปล่อยแก๊สพิษ สารเคมีจากนิวเคลียร์รั่วไหล จนไปถึงต้นไม้ปล่อยสารพิษ มันอาจไม่ใช่สาระสำคัญอะไรหากเราอยู่ในฐานะของ”เหยื่อ”ที่ถูกคุกคามจาก”สิ่ง”ที่เราไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ถ้าเราทราบเหตุแห่งปัญหาแล้วเราก็จะสามารถหาทางแก้ปัญหาอย่างตรงจุดที่สุด เอลเลียตก็เช่นกัน เขาพยายามใช้กระบวนการคิด(ตามหลักการทางวิทยาศาสตร์) เมื่อบวกลบคูณหารแล้ว ผลลัพธ์อันน่าสะพรึงก็คือ ต้นไม้นั่นเองที่เป็นผู้คร่าชีวิตมนุษย์โดยการปล่อยสารพิษสู่อากาศ

หนังพยายามแทรกลักษณะความแตกต่างระหว่างพฤติกรรมผู้กระทำกับผู้ถูกกระทำอย่างชัดเจน กล่าวคือ ในขณะที่มนุษย์สามารถแสดงพฤติกรรมได้อย่างอิสระ การเดิน การวิ่ง เรื่อยไปจนถึงการจัดการกับปัญหา หรือการโต้ตอบเมื่อถูกคุกคามจากสิ่งรอบตัว ในทางกลับกัน ต้นไม้เองก็ไร้อิสระจากพฤติกรรมเหล่านั้น(ต้นไม้ไม่สามารถขอร้อง หลีกหนี หรือป้องกันตอบโต้เมื่ออันตรายมาถึงได้) หากมนุษย์ใช้ประโยชน์จากต้นไม้ ไม่ว่าจะนำไม้เหล่านั้นไปทำอะไรก็ตาม ต้นไม้ก็ไม่สามารถลุกขึ้นป้องกันตัวเองได้ เหตุที่สารพิษของต้นไม้มีผลโดยตรงต่อตัวมนุษย์โดยเฉพาะการเคลื่อนไหว อาจเป็นนัยยะสำคัญที่บ่งบอกถึง การเป็นผู้ถูกกระทำโดยปราศจากเงื่อนไขดูบ้าง เราจะได้พบเห็นกลุ่มคนไม่สามารบังคับตนเองได้ จนกระทั่งตัวแข็งเกร็งและฆ่าตัวตายในที่สุด ในขณะที่ต้นไม้เองก็ดูจะเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ในหลายครั้งชยามาลานตัดภาพสลับระหว่างคนที่แน่นิ่งกับต้นไม้ที่กิ่งไม้ไหวอย่างร่าเริง (คล้ายการพูดคุยหรือแม้กระทั่งออกคำสั่ง) โดยมีลมเป็นสิ่งช่วยเหลือ เราจะรู้สึกอึดอัดเมื่อเราไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระเหมือนเดิม และยิ่งไปกว่านั้น เราไม่สามารถปกป้องตนเองได้จากการถูกคุกคามโดยสิ่งมีชีวิตอื่น(ในที่นี้คือต้นไม้)
สภาวะการที่มนุษย์ถูกคุกคามยังถูกแสดงให้เห็นในหลายๆฉาก เช่นตอนที่กลุ่มของเอลเลียตประกอบไปด้วย เอลเลียต, อัลม่า, เจส, จอชและโจอี้ สองเด็กหนุ่มที่พบเจอขณะหนีสารพิษมาด้วยกัน กลุ่มของพวกเขาเข้าไปขออาหารจากบ้านหลังหนึ่ง เมื่อเจ้าของบ้านไม่ยอมต้อนรับขับสู้และขับไล่เป็นของแถม จอชและโจอี้ได้แสดงทีท่าโมโหตามประสาวัยรุ่น ด้วยการสบถ การถีบประตู พังหน้าต่าง และทั้งสองจบลงด้วยการถูกยิงในระยะเผาขนจากปืนที่เล็งมาจากเจ้าของบ้านโดยปราศจากความเห็นใจ มันอาจแสดงถึงความเถื่อนดิบ เห็นแก่ตัวของมนุษย์เมื่ออยู่ในสภาวะถูกคุกคาม และแน่นอนมันเป็นการป้องกันตัวที่มนุษย์สามารถทำได้

หากเจ้าของบ้านที่ไร้เมตตาแสดงถึงความเป็นมนุษย์ มิสซิส โจนส์( เบ๊ตตี้ บัคลี่)อาจแสดงถึงความเป็นธรรมชาติของต้นไม้ก็เป็นได้ เบ๊ตตี้เป็นหญิงชราที่อาศัยอยู่ตัวคนเดียว เมื่อเอลเลียต อัลม่าและเจสมาขอความช่วยเหลือ เธอเต็มใจเลี้ยงดูปูเสื่อ แม้บ้านของเธอจะไม่มีไฟฟ้า หรือสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย(เปรียบได้กับธรรมชาติที่ไร้ซึ่งวัตถุหรือเทคโนโลยี) เธอเองยังอธิบายด้วยว่าตามผนังของบ้านจะมี”ท่อ”ซึ่งเชื่อมต่อกันทั้งหมด ทำให้สามารถสื่อสารผ่านห้องอื่นๆได้โดยไม่ต้องเห็นหน้าค่าตากัน(ในหนังมีอยู่หลายครั้งที่พูดถึง ต้นไม้สามารถสื่อสารกันได้ ตั้งแต่ต้นไม้ใหญ่จนกระทั่งต้นหญ้าเล็กๆ) ในขณะที่อัลม่ากำลังจะอธิบายว่าเธอหนีสิ่งใดมา หญิงชรากลับบอกโต้ตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ว่าเธอเองไม่อยากรับรู้เรื่องราวอื่นๆจากโลกภายนอก และในฉากสำคัญที่เจสกำลังเอื้อมมือหยิบคุ๊กกี้ที่อยู่ตรงหน้า และมิสซิสโจนส์เองก็ตีมือของเจสอย่างแรงและพูดว่า”อย่าหยิบจับสิ่งใดที่ไม่ใช่ของเธอ หรือจนกว่ามันจะเป็นของเธอแล้ว” หากคิดให้ถีถ้วนสักหน่อย มันแสดงถึงความไม่เคารพต่อสิ่งอื่นๆที่ไม่ใช่ของตน เราอาจเห็นพฤติกรรมแปลกๆของหญิงชรา เช่น การตะโกนด่าทอว่าพวกเอลเลียตจะมาลักขโมยของเธอ หรือเธอได้ยินเสียงกระซิบของพวกเขา หรือในตอนที่แอลเลียตเข้าไปพบกับ”ความไม่ปกติ”ของเธอ เธอโกรธและมีสีหน้าดุดัน แต่ไร้ซึ่งการตอบโต้ใดๆนอกจากเดินออกจากบ้านไป

มิสซิส โจนส์อาจเป็นตัวแทนของเหล่าต้นไม้ที่แม้จะอยู่ในสภาวะใดก็ตาม(เธอกังวลเรื่องการถูกคุกคามจากคนภายนอก เธอยินยอมให้คุ๊กกี้ต่อเจสในฉากต่อมา หรือให้ที่พักพิงแก่พวกเอลเลียต) ธรรมชาติเองก็ให้ที่พึ่งพิงแก่มนุษย์ ให้ประโยชน์และต้องโอนอ่อนผ่อนตาม ไม่สามารถตอบโต้อะไรได้มากกว่าการนิ่งเฉย และการที่มิสซิสโจนส์เป็นหญิงชราอายุมาก เราอาจเทียบได้กับธรรมชาติที่มีอายุยืนยาวกว่ามนุษย์(พวกเอลเลียต) และพวกเขาเองที่ทำให้หญิงชราผู้นี้ต้องพบกับจุดจบน่าสยดสยอง สิ่งเหล่านี้อาจเป็นตัวอธิบายการดำรงอยู่คู่กันของมนุษย์กับธรรมชาติ ปรากฏการณ์”สารพิษ”จากต้นไม้ในช่วงต้นเรื่อง(หรือตลอดเรื่อง)ว่าเหตุใด การตอบโต้ของธรรมชาติจึงรุนแรงได้ขนาดนี้ มันเหมือนการอัดอั้นเก็บกดและระเบิดออกมาเพียงชั่ววูบ
มันคงเป็นการส่งสัญญาณเตือนตัวละครและเหล่าคนดู ว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป ในอนาคตเราอาจได้พบแก้วใส่ไวน์ที่ทำจากของปลอม สิ่งของเครื่องใช้ที่ทำจากของปลอม หรือแม้กระทั่ง”ต้นไม้”สิ่งมีชีวิตที่อยู่คู่กับมนุษย์มาเป็นเวลานานก็ยังคงเป็นของปลอม นอกจากความรื่นรมย์ที่หาได้ยากยิ่งแล้ว จะมีประโยชน์อันใดหากเราได้แต่เพียงเฝ้าดู”สิ่งปลอม”เหล่านั้นโดยไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้เลย

ไม่เพียงแต่ข้อสงสัยเล็กๆจะผุดพรายขึ้นมาในหัวสมองขณะนั่งดู ว่าเหตุใด เอลเลียต,อัลม่าและเจสจึงไม่ตาย แม้พวกเขาจะสูดเอาอากาศที่(น่าจะ)ปนเปื้อนสารพิษเข้าไป หากเราสามารถสื่อสารกับต้นไม้ได้เช่นเดียวกับคู่สามีภรรยาชาวไร่ที่เอลเลียตขอโดยสารมาด้วย(สามีชาวไร่บอกว่า เขารู้ว่าหากเราพูดคุยกับต้นไม้ ต้นไม้จะโตเร็วขึ้น ให้ผลผลิตมากขึ้น) ต้นไม้เองก็”น่าจะ”รับรู้ถึงความคิดของเราได้เช่นกัน ชยามาลานให้สัมภาษณ์ว่า”ต้นไม้จะทำร้ายผู้ที่มีความคิดเป็นลบ” ส่วนแนวคิดของเอลเลียตที่ว่าต้นไม้สามารถจับพลังงานของมนุษย์ได้ การแยกกลุ่มย่อยจะทำให้ต้นไม้ไม่สามารถจับพลังงานของเราได้ เมื่อผนวกเอาแนวคิดทั้งสองเข้าด้วยกัน สมมติฐานคร่าวๆก็คือ ต้นไม้จะตรวจจับพลังงานของมนุษย์ก่อนความคิด หากมนุษย์มีจำนวนมาก การตายแบบ”เหมารวม”ก็จะเกิดก่อน(ไม่ว่าจะมีความคิดเป็นแบบใดก็ตาม) ในขณะเดียวกัน หากมนุษย์อยู่ตามลำพังแต่มีความคิดเป็นลบ(เช่น มิสซิส โจนส์) ต้นไม้ก็สามารถปล่อยสารพิษทำร้ายได้เช่นกัน กลุ่มของเอลเลียตอาจรอดชีวิตจากเหตุผลทั้งสองก็เป็นได้

แน่นอน ไม่มีอะไรที่เราสามารถสรุปจบรวบรัดได้ราวกับจับวาง ความน่ากังขามากมายของธรรมชาติ สร้างความสงสัยใคร่รู้ ความท้าทายให้เราได้ศึกษาค้นคว้าและวิจัย แต่นอกเหนือจากสิ่งเหล่านั้น สิ่งสำคัญที่เราควรตระหนักให้มากก็คือ เราควรให้ความเคารพธรรมชาติ เราสร้างความสมดุลย์เมื่อมีทั้งให้และรับ ธรรมชาติสร้างเราให้คงอยู่และเช่นเดียวกัน เราควรจะดำรงธรรมชาติให้อยู่คู่กันตลอดไปด้วย

ส่วนของเมฆ...

2008-05-17T02:28:00.007+07:00

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ความรู้สึกอ้างว้างปนหม่นเศร้าแบบนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่ที่แน่ใจคือมันมักจะเกิดเป็นพักๆ และอยู่ดีๆมันก็เกิดขึ้นมา...ส่วนหนึ่งเมื่อเหม่อมองท้องฟ้าในวันสองวันที่ผ่านมา ผมกลับสำรวจตัวเองพบว่า อาจเกิดอาการหม่นเศร้า เหงาจิตแบบนี้ทุกครั้งที่"ฝนตก" จริงหรือ

เมฆหนาพาให้ความสดใสของวันหมองลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ มันบดบังเอาแสงแห่งความหวัง แสงแห่งความสดใส แสงแห่งความเบิกบานสดชื่นให้ลดทอนลง เหลือเพียงความมืดครึ้ม ทุกอย่างดูพร่ามัวราวกับต้องมนต์แห่งสีเทาที่ดูแปลกตา ไม่ดีเอาเสียเลย และแล้วความเหงาและเศร้าหม่นก็ครอบงำ

บางคราวผมเองนั่งมองเมฆครึ้มลอยต่ำๆไร้การเคลื่อนที่ เปล่าเลยอันที่จริงมันเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ เหมือนกิจวัตรที่ใครหลายคนเป็นยามที่ฝนเริ่มตั้งเค้า เมฆที่ดูแน่นหนาจนเราเองคิดไปว่ามันหยุดนิ่ง พาลทำให้เรามีเวลานึกคิดถึงสิ่งรอบตัว นึกคิดถึงความเป็นไปหรือความหยุดเคลื่อนไหวของเราไปชั่วขณะหนึ่ง แม้ช่วงเวลาสั้นๆมันกลับทำให้เราอ่อนแอได้ขนาดนั้น ก้อนเมฆเหล่านั้นมีอำนาจได้เพียงนั้นจริงหรือ

ผมเองเริ่มไม่แน่ใจในตัวเอง เมื่อรู้ตัวอีกที ฝนก็ปรอยตกลงมา กระทบม่านตาให้สิ่งต่างๆรอบตัวดูพร่าเลือนมากเข้าไปอีก แต่กลับกัน ยามเมื่อน้ำกลั่นตัวพร้อมร่วงหล่นสู้พื้น ความรู้สึกเศร้าหม่นกลับค่อยๆเลือนหาย คล้ายว่ามันถูกชะล้างด้วยน้ำฝนเหล่านั้น นานทีเดียวที่กว่าจะรู้ตัวว่าเราได้ลบเลือนเอาความเศร้าหม่นออกไปยามฝนปรอยนั้นรู้สึกอย่างไร ผมเฝ้าดูเม็ดฝนตกกระทบหลังคา กันสาดหรือแม้แต่พื้นดิน เสียงฝนตกดังก้องไปพร้อมกัยเสียงพร่ำบ่นของผู้คนที่ไม่ชอบสายฝนเพราะความเปียกแฉะเลอะเทอะ ผมลืมความเศร้าหม่นแล้วจริงๆหรือ...

ไม่นาน เมื่อส่วนของเมฆที่กลั่นตัวจากเบื้องบน ตกลงมาจนหมดสิ้น ทิ้งไว้เพียงความชุ่มชื่นและเริ่มเข้าสู่ฟ้าอันสดใส ไม่นานใจของผมก็เริ่มต้อนรับแสงสว่างที่ฉายออกมาเพื่อนำทุกอย่างสู่ความเป็นไป ความเป็นไปที่เกิดขึ้นเสมอๆ ผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงหัวเราะเฮฮา รอยยิ้มและความรื่นเริง จะมีซักกี่คนที่เคยถูกส่วนของเมฆบดบังความสดใส กลายเป็นคนหม่นเศร้า

แต่จนกระทั่งตอนนี้ ผมเองก็ยังไม่แน่ใจว่าเพราะส่วนใดของเมฆกันแน่ ที่นำความเหงาพัดเข้ามาสู่จิตใจ หรืออาจเป็นเพราะส่วนของใจที่ไม่พร้อมเปิดรับความสดใสในยามฟ้าหม่นเช่นนี้

ความ(ไม่)พอดีของเวลา

2008-05-06T21:40:00.014+07:00

ไหนๆก็ขึ้นหัวข้อว่าด้วยเวลาแล้ว หลายคนคงเคยได้ยินว่า"เวลา"ก็เป็นเพียงหน่วยวัดชนิดหนึ่งที่เราๆอุปโลกน์ขึ้นจากสิ่งรอบตัว เวลาเป็นสิ่งซึ่งสมมติโดยเทียบวัดจากอะไรบางอย่างที่เรากะเกณฑ์ กำหนดเพื่อบอกถึงเหตุการณ์หนึ่งๆที่ดำเนินไป ถ้าเช่นนั้นแล้ว เวลาของแต่ละคนมันจึงไม่เท่ากัน ใช่หรือป่าว?

แปลกดีเหมือนกันที่อยู่ๆก็รู้สึกอยากทำโน่นทำนี่ขึ้นมามากมาย อยากรู้สึกว่าจริงๆแล้วเราเองมีเวลาเหลือเฟือหรือไม่มีเวลาเหลือพอสำหรับการทำหลายๆสิ่งที่เราอยากทำ อยากทดลองทำ หรือแม้แต่ไม่เคยทำ บางครั้งผมเองก็รู้สึกว่า เวลานั้นน้อยเกินไปจริงๆ ในแต่ละวัน มักผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยที่เรา"ไม่มี"เวลาให้กับตัวเองเลย บางครั้งก็อยากที่จะนั่งลงเฉยๆ เดินเรื่อยๆเปื่อยๆ นอนพลิกไปมา นอนมองดูฟ้าบ้าง เพดานบ้าง...ทำไมทำแบบนั้นไม่ได้นะ

ยิ่งช่วงเวลานี้ยิ่งแล้วใหญ่ ช่วงเวลาที่รู้สึกว่า"อนาคต"สำคัญกับเรามากขนาดนั้น แล้วเราจะมาเอื่อยเฉื่อยเรื่อยเปื่อยไร้แก่นสารได้อย่างไร เวลาที่ผ่านไปแต่ละนาที ก็ไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจนต่อคำถามที่ยังกำกวมอยู่เลย แม้ผมจะเป็นคนตั้งมันขึ้นมา แต่คำตอบเหล่านั้นก็ไม่ได้กระจ่างแจ้งให้ประจักษ์ แปลกดีมั้ยล่ะ

แปลกมั้ยที่เรื่องของเวลาข้างหน้า ที่เขาเรียกว่าอนาคต ที่มันเปลี่ยนแปลงได้ แต่เรากลับนำมันมาเป็นส่วนสำคัญต่อการกระทำในหลายๆเรื่อง มันคือ"อนาคต"นะ จะแน่นอนได้อย่างไร ใครคิดแบบผมบ้าง น้อยคนแน่ๆว่ามั้ย ก็ในเมื่ออนาคตมันกำหนดชีวิตเราได้ มันสำคัญมากกว่าปัจจุบันงั้นหรือ หลายๆคนจึงเร่งมือเพื่อที่จะสร้างมันขึ้นมา...ผมคิดน้อยจริงๆว่ามั้ย?

ตอนนี้ มีความสุขแน่หรือ? อาจเป็นคำถามที่ยังคงวนเวียนเข้ามาในหัว รอคอยคำตอบที่จะช่วยให้เรารับรู้ แต่ทว่า...มันก็ยังคงไม่มีคำตอบที่แน่ชัดอยู่ดี แล้วแบบนี้ อนาคตเราจะเป็นอย่างไรเล่า

แต่บางครั้งก็ดูเวลาจะมากมายมหาศาล นอกจากการนั่งเล่น นอนเล่น เดินเล่นไร้สาระฆ่าเวลา ผมน่าจะทำอะไรที่มันมากกว่านั้นได้อีกนะ ทำอะไรที่ดูดีมีประโยชน์ งาน เรียน ถ่ายภาพ...แม้กระทั่งตอนมานั่งเขียนอะไรแบบนี้ ผมใช้เวลาโดยเปล่าประโยชน์หรือป่าวนะ เวลามันน้อยหรือมันมากไปกันแน่?

ปล.ผมเอง อาจคิดเองเออเองอย่างง่ายๆ แต่อย่างน้อย บางครั้งเวลาสำหรับมันสำคัญมากเหลือเกิน

โอ้!หลีเป๊ะแสนงาม ฟ้าสีครามสดใส...ตอนจบ

2008-05-05T02:30:00.001+07:00

สาธุ

เวลาเช้าเช่นนี้ก็หมุนเวียนมาเหมือนทุกวันนะครับ สิ่งต่างๆเริ่มเคลื่อนไหวทำหน้าที่ของตนต่อไป วันนี้เองที่ผมได้เดินเล่นหน้าหาด เรื่อยๆมาเรียงๆ รู้ตัวอีกทีก็ไปจนถึงกลางหาดเลยนะครับ ในที่นี้หมายถึง หากน้ำทะเลขึ้น ผมก็จะยืนอยู่กลางทะเลเลยทีเดียว และที่พลาดมากๆเลยก็คือ ผมลืมถ่ายปลานีโม มาให้ดูล่ะ(จากหน้าหาดน่ะ)เซ็งปลา!!!(ไม่เอาเซ็งเป็ดอ่ะ) เดินไปเดินมาก็เห็นปลาดาวกับหอยเม่นเยอะแยะไปหมดเลยครับ ดีจริงๆ

ยามเช้าเช่นเคย

รองานเข้า

ดาวมงกุฏหนามป่าว?

ดาว...หน้าหาด

หอยมือเสือ

หอยพู่ฉัตร

หลังจากเดินเล่นอยู่คนเดียวได้ไม่นาน ภายใต้ท้องฟ้าไม่เป็นใจ เพราะเมฆมากเหลือเกิน(เมื่อคืนฝนตกล่ะครับ)แสงรำไรยามเช้าช่วยให้เราถ่ายรูปได้ตามอัตภาพ(โทษแสงซะงั้น) และแล้วเมื่อตะวันทอแสง วันนี้เป็นวันที่พวกเรานัดกันว่าจะเพิ่มสีสันให้กับชายหาดแห่งนี้ เหนืออื่นใดมันเป็นการเพิ่มสีสันให้กับพวกเราเองด้วย เปลี่ยนจากชุดเดิมๆ ต่างคนต่างใส่ มาเป็นเสื้อผ้าที่เราใส่เพื่อความเป็นหมู่คณะซะ ก่อนหน้าที่จะเดินทางมา พวกเรานัดกันเพื่อจับฉลากว่าใครจะโชคดี ได้สวมใส่กางเกงเลสีอะไร สนุกเชียวนะครับ ตอนจับฉลากน่ะ เพราะกางเกงเลที่ซื้อมา มีสีที่แตกต่างกันไป แต่ครั้งนี้ พวกเราเน้นสีสดๆนะครับ เริ่มไล่กันตั้งแต่สีเหลือง สีส้ม สีแดง สีบานเย็น สีชมพูอมม่วง สีฟ้าอ่อน สีฟ้าอมเขียว สีน้ำเงิน สีเขียวอ่อน สีเขียวเข้ม และสีที่มืดมนที่สุดคือสีแดงเลือดหมู พอเราจับได้ครบแล้วก็เหลือแต่รอเวลาให้ถึงเกาะหลีเป๊ะและเตรียมตัวใส่เจ้ากางเกงเลสีบาดใจเหล่านี้พร้อมกัน... ว่าแต่ เอ๊ะ!แล้วใครได้สีอะไรไปใส่บ้างนะ?

ใครอ่ะ?

เอา"ช้าง"มาฉุดก็ไม่อยู่

ใครบ้างเนี่ยะ

ไว้เฉลยล่ะกัน

หลังจากได้ภาพเป็นปริศนาได้นิดหน่อยแล้ว พวกเราก็ทยอยเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะได้ดำน้ำทั้งวันเลยนะครับ เราจะออกเดินทางไปยังเกาะต่างๆประมาณ 9 โมงเช้าครับ หลังทานข้าวเรียบร้อยแล้ว

งานเข้าแล้ว

หนึ่งลำโดยสาร

มองกลับไป

มรกต

แจก กะ ลด (ทำไมเรือไม่ล่มซะทีเนี่ยะ!!!)

เริ่มแขยงกันแล้ว

สู้ตายค่า...

อี...น่ากัว

สู้ค่า...หญ้าทะเลอยู่ไหน?

ปลาสวย น้ำใส

ปลาเยอะมาก

ช่วงที่ดำน้ำ ผมเองก็บรรยายไม่หมดหรอกครับว่าเราไปเกาะไหนๆบ้าง เพราะหลังจากรับประทานยาแก้เมาเรือไปแล้ว(กลัวว่าเดี๋ยวเมาเรือแล้วจะไม่สนุก)สมองก็มึนๆงงๆ ง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา แต่เท่าที่ผมจำได้นะครับ เราเริ่มกันที่หาดหินงามครับ ทั้งดำน้ำและไปยังชายหาดที่มีแต่หินสวยงามวางตัวเรียงรายตามพื้นชายหาดแทนทรายเม็ดเล็กสีขาวใสแทน ไกด์เราบอกว่าให้สาดน้ำไปที่หินเหล่าด้วย มันจะสะท้อนประกายแดดเรืองรองสวยมากเลยครับ ยิ่งสะท้อนยามแดดต้องแล้วลวดลายของหินก้อนมนๆเหล่านี้ก็ยิ่งเด่นชัดทำให้มันสวยมากขึ้นไปอีกนะครับ เขาว่ากันว่ามาที่นี้ให้ตั้งหินเรียงสูงขึ้นไปซัก 11 ชั้นแล้วอธิษฐานจะสมหวังนะครับ นอกจากนี้ห้ามเก็บหินเหล่านี้กลับไปเด็ดขาดนะครับ เขาว่าจะต้องเอามาคืนใน3วัน7วันเลยทีเดียว ใครไม่เชื่อ ลองหาทางไปพิสูจน์นะครับ แล้วมาบอกผมด้วย

หินงาม

มน...กลม...เกลี้ยงเกลา

หาดหินงาม

สะอาดตา

กี่ชั้นเนี่ยะ

คู่ควร

หลากสไตล์ คล้ายหิน

ขอโลกจงสงบสุข...

จากนั้นเราก็นั่งเรือด้วยความง่วงมึนยาวนานมากจนมาถึงเกาะหินซ้อน เพื่อถ่ายภาพอันสวยงามนะครับ ปรากฎการณ์หินซ้อนสองก้อนจากธรรมชาติคงไม่ใช่เรื่องแปลกเมื่อลมและฝนช่วยกันตกแต่งความงามเหล่านี้ให้เกิดขึ้น แต่ที่น่าสนใจมากไปกว่านั้น คือระยะเวลาที่กว่าจะเกิดหินซ้อนนี้ต่างหาก บางครั้งเราก็รู้สึกว่า"กว่าจะถึงวันนี้"อะไรบ้างที่หล่อหลอมสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา คุณค่าของมันอยู่ตรงนั้นนะครับ ผมว่า...

โน้น

นี่

เกาะหินซ้อน

เมื่อเราถ่ายรูปเรียบร้อยแล้วเราก็เตรียมตัวไปดำน้ำต่อยังเกาะต่างๆไล่เรียงไป เริ่มจากการแวะกินข้าวเที่ยวที่เกาะรอกลอยน้ำใสราวกระจก อะไรจะอร่อยไปกว่าแตงโมเนื้อแดงน้ำชุ่มฉ่ำหวานกับอากาศร้อนๆแบบนี้ เกาะผึ้งกับการไต่เชือกดำน้ำ(เพราะน้ำที่นี่เชี่ยวมาก แต่ก็สวยมากที่เดียว)เกาะราวีกับการเลี้ยงปลาหลากชนิดและดำน้ำตื้นชนิดที่ เรายืนดูปลาตรงน้ำแค่หัวเข่าเท่านั้น ดำน้ำดูปะการังเขากวางที่เกาะยาว ปะการังอ่อนสีสันสวยงาม ปะการังไฟกับเฉดสีแดงตัดกับขอบสีขาว กัลปังหากลางทะเลลึก ปลาหลายชนิดมากมายและที่เห็นเยอะมากๆคือปลานกแก้วและปลาเสือตัวจอมกินนะครับ หอยเม่นและปลิงทะเลก็เยอะแยะจนหยะแหยงไปหมด แต่ที่ผมชอบมากที่สุดคือการดำน้ำบริเวณที่เรียกว่า ร่องน้ำจาบัง ที่นี่ปะการังสวยมากครับ และน้ำแรงสุดๆด้วย ที่นี่จะดำน้ำต้องดูเรื่องกระแสน้ำด้วยนะครับ แต่ชาวเรือบอกว่าที่นี่จะสวยที่สุดเพราะเป็นทางผ่านของสัตว์ต่างๆ แพลงตอนจะเยอะมาก และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ สวยมากครับ

เกาะรอกลอย

น้ำใสมาก

ชิงช้าสวรรค์

ยืนยัน

จาก...สวรรค์

สู่...ฟ้ากว้าง

ไม่รู้เหมือนกันว่าเกาะเล็กเกาะน้อยที่ดำน้ำผ่านมานั้นมีชื่ออะไรบ้างนะครับ แต่ที่แน่ๆ เราดำน้ำจนเย็นย่ำค่ำมืดเลยทีเดียว แต่พอดีที่ผมจะทันถ่ายรูปแสงสุดท้ายของวันนี้ครับ เขาว่ากันว่าถ้าฟ้าสีแดงมากๆพายุจะเข้า ผมก็ไม่แน่ใจว่าจริงหรือเท็จอย่างไรนะครับ แต่อย่างน้อย เย็นวันนั้นมันก็ทำให้เพื่อนผมหลายคนรวมทั้งตัวผมเอง มองเห็นความสวยงามท่ามกลางความน่ากลัวของท้องฟ้าได้อย่างชักเจนครับ และคืนนี้ นอกจากการนับเลขเร็ว ลองหัดนับเหรียญ ทดลองทอนเงินเหรียญ รวมไปถึงทดสอบความไวของมือในการสลับที่ของไพ่(แถวบ้าผมเรียกว่า"สับ" อิอิ) ผมเองก็นึกอเดียในการทดลองถ่ายภาพ light painting ที่ได้ร่ำเรียนมาด้วยนะครับ ยากสักหน่อยเพราะเราไม่มีแฟลช ได้แต่ใช้ของกล้องเพื่อน แต่ได้เท่านี้ก็ค่อนข้างพอใจนะครับ

ตั้งเค้า

แสงเหงาๆ

ชีวิตที่นี่

โดดเดี่ยว

แสงสุดท้าย

light painting

ปิศาจน้อย

เอ่อ...!?

สายไฟเย็น

เช้าสุดท้ายที่หลีเป๊ะยังไม่ทันจะสร่างจากความมึนงง ผมเองก็หรี่ตาเห็นเมฆฝนมืดทะมึนมาแต่ไกล ในใจก็คิดว่าแย่แน่ๆถ้าฝนตก คงเป็นทริปที่แย่จริงๆด้วย แต่ไม่นานเสียงของเพื่อนๆก็ปลุกผมตื่นจากภวังค์และบอกว่ารีบอาบน้ำแปรงฟันเพื่อถ่ายรูปชุดสุดท้ายที่หลีเป๊ะกันครับ หลังจากที่ถ่ายรูปแนะนำตัวกันหมดเรียบร้อยแล้ว เช้านี้ส่วนใหญ่ก็จะเน้นแบบหมู่คณะนะ ผมว่าสนุกดี กระโดดบ่อยขึ้น คิดท่ามากขึ้น สนุกมากขึ้น จนกระทั่งถึงเวลาที่เราต้องอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเดินทางกลับแล้วครับ ใจก็ได้แต่บอกว่าไม่อยากจากเกาะสวรรค์แห่งนี้ไปเลย คงดีถ้าเราสามารถยืดเวลาออกไปอีกเพียงนิดหน่อย

มืดครึ้ม

ทะเลสีดำ

สัญลักษณ์

ปลา...เขียวแก่

ปุ๊...ชมพูทวีป

นิ...บานเย็น

แจ้...เขียวอ่อน

หญิง...กาคาบพริก

ตาล...ส้มโอ

คิว...ฟ้าครึ้ม

น๊อต...ฟ้าน้ำทะเล

ปัท...ตองเหลือง

จอช...น้ำตาลทราย

นิค...น้ำเงินยวง

ช่าง(ถือ)กล้อง

สุดความสามารถ

ยกกำลังสู้ตายค่า

ท่าอื่นมีมั้ย?

กอดกัน"กลม"

น่ารัก มั้ยค้าบ

กำลังดี

buddha bless

girly biggy

พ่องู

แม่งู

กินหัว

กินกลาง

กินตลอดตัว

กินหมาก

กินหาง

เหนียว...เหลือ

สาม...สี่

หรีด...มาเอง

ร้อน

เย็น

หลายท่วงท่า

เรียงตัว

ลมหายใจ หอมสดชื่น?

ผสมสี

ข้อใดต่างจากพวก

ตอบ...ส้มโอคับ/ค่ะ

ทำไงดีล่ะ

วิธีนี้ซิ

ฮึ่บๆ

เย้

โดดให้ความสุข

โค้งอันตราย

ชิล ชิล

สามัคคีชุมนุม

หลีเป๊ะ...รูปสุดท้าย

กลับมาถึงปากบาราด้วยความรวดเร็ว ประมาณเที่ยงๆเองครับ แล้วพวกเราก็ต้องมานั่งรอเวลารถทัวร์ออกล่ะ ประมาณสี่โมงเย็นโน้น ก่อนกลับพี่ทัวร์เขาพาเราไปเยี่ยมชม อช.หมู่เกาะเพตราด้วยนะครับ อันที่จริงก็เดินแถวๆแผ่นดินแหล่ะครับไม่ได้ลงเรือหรือไปไหนเลย แม้จะขึ้นไปจุดชมวิว(ที่ทุกคนเข็ดขยาด)ก็ไม่ได้ไป เวลาน้อยนะครับ เดี๋ยวจะกลับ กทม ไม่ทันอ่านะ ไม่งั้นพวกเราคงได้เห็นการเก็บน้ำลายนกนางแอ่น หรือรังนกนางแอ่นนับร้อยๆรังแน่ๆเลยครับ

รู้สึกอย่างไร?

อช.หมู่เกาะเพตรา

ทางเดินแห่งรัก

บรรยากาศโดยรอบ

รอ จม.อยู่นะ

ไม่นานหลังจากนี้พวกเราทุกคนคงต้องทิ้งเกาะหลีเป๊ะไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าสู่แผ่นดินใหญ่เพื่อเดินตามทางชีวิตของพวกเราต่อไป ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผันผ่านไปเร็วเสมอ แต่เวลาสั้นๆเหล่านั้น กลับทำหน้าที่เป็นรอยต่อเชื่อมช่วงชีวิตที่แสนยาวไกลของเรา มันอาจเป็นรอยต่อเล็กๆ หากแต่เมื่อเราร้อยรวมรอยต่อเหล่านี้เข้าด้วยกัน รอยยิ้มเล็กๆที่ปรากฎบนหน้า คงบอกกับเราว่า รอยต่อแห่งความสุขเหล่าทำหน้าที่ของมันได้สมบูรณ์พร้อมแล้ว...

อันเนื่องจาก"รัก"

2008-04-21T01:19:00.005+07:00

ปีที่ 25 ของการเดินทางของชีวิตเพิ่งจะผ่านพ้นไปเองครับ ปีนี้ผมเองไม่ได้สัญญาหรือบอกกับตัวเองว่าจะทำตัวอย่างไร ผมปล่อยให้หลายๆอย่างเป็นไปตามแต่มันจะเป็น แตกต่างจากปีที่ผ่านๆมานะครับ ที่ผมมักจะบอกกับตัวเองว่าปีนั้นๆผมจะทำอะไรบ้าง ยกตัวอย่างก็เช่น อย่างปีที่แล้วผมบอกกับตัวเองว่าจะยิ้มให้ได้มากที่สุด โกรธให้ได้น้อยที่สุด...ผ่านไปได้ซัก 3 เดือน มันก็เข้าสู่อีหรอบเดิมที่ที ปีนี้ผมก็เลยไม่ได้บอกอะไร สัญญาอะไรกับตัวเองเลย รอดูสิ่งต่างๆรอบตัว และตัวเองว่าจะเป็นเช่นไร รอดูกันต่อไปครับ
รู้สึกขอบคุณทุกๆคนที่ทำให้วันเกิดของผมในทุกๆปีเป็นวันเกิดที่มีค่ามากๆเลยนะครับ ไม่รู้จะพูดอย่างไร แม้หลายคนอาจบอกว่าวันเกิดก็แค่วันหนึ่งๆที่ผ่านพ้นไปเหมือนทุกๆวัน ไม่รู้ซิครับ ผมกลับคิดว่ามันสำคัญมากทีเดียวนะ หากไม่มีวันนี้ วันที่โลกมีผมเกิดมาเพื่อเพิ่มน้ำหนักแก่โลกอีกหนึ่งคน ก็อาจทำให้คนอื่นๆไม่ได้แสดงความรักความเอาใจใส่ต่อผมได้ขนาดนี้นะครับ เดี๋ยวบางคนจะไม่รู้ว่ามีคนให้รักบ้างแล้วน่ะครับ แน่นอนผมเข้าข้างตัวเอง อย่างน้อยๆผมเองก็รู้สึกว่า วันนี้คือการแสดงความรักต่อกันมากกว่าวันวาเลนไทน์เสียอีก มันทำให้ผมซาบซึ้งต่อทุกๆสิ่งที่หลายคนช่วยกันทำ ของขวัญทุกชิ้นที่ผ่านการคิด สรรหารวมไปถึงเสาะหาเพื่อจะนำมามอบให้กับผม ของขวัญที่ต่อให้ชิ้นเล็กขนาดไหน ราคาจะต่ำต้อยเพียงใด มันก็ยังดูมีคุณค่ามากๆทางจิตใจผมอยู่ดี ถึงตรงนี้มันอาจฟังดูเชยๆที่ผมจะบอกว่าผมขอบคุณุกๆคนด้วยใจจริงนะครับ แค่คำอวยพรสั้นๆ happy birthday แค่นี้ มันก็ทำให้ผมทราบแล้วว่า อย่างน้อยโลกใบเดิมๆเบี้ยวบ้างกลมบ้างใบนี้ ยังมีใครหลายคนจดจำผมได้ ใครหลายคนที่เขายังนึกถึงผม ใครหลายคนที่มอบความปรารถนาดีผ่านคำอวยพร ผ่านสิ่งของ ผ่านการกระทำ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ผมเรียกว่า"โชคดี"แล้วจะเรียกว่าอย่างไรครับ
ขอบคุณจริงๆครับ
ปล.วันนี้มึนๆบอกไม่ถูก เขียนไปก็งงๆ แต่อยากจะเขียนอะไรซักอย่างเพื่อบอกกับตัวเองว่า ผมโชคดีมากขนาดไหนที่มีคนให้รักและมอบความรักให้กันครับ

โอ้!หลีเป๊ะแสนงาม ฟ้าสีครามสดใส...ตอน 2

2008-04-17T20:00:00.002+07:00

อรุณสวัสดิ์

ผมเองเป็นคนที่ประเภทตื่นเช้าได้ไม่ทุกวันนะครับ อย่างน้อยๆมันต้องมีอะไรที่คอยกระตุ้นให้ตื่นตัว และครั้งนี้ก็มีอะไรกระตุ้นจริงๆด้วย...อย่างหนึ่งคือ ผมเองไม่รู้ว่าจะพลาดอะไรไปบ้างหากเราไม่ได้ตื่นเช้ามาเพื่อมองดูทะเลยามเช้าและตะวันขึ้นจากขอบฟ้า แน่นอนคำพูดที่กล่าวว่า ตะวันขึ้นที่ไหนๆก็ดวงเดียวกัน แต่บางคนก็ลืมไปว่ามันคนละที่ คนละช่วงชีวิตกัน เพราะฉะนั้นผมจึงไม่สนเจ้าดวงตะวันดวงเดิมนั่นหรอกครับ ผมสนเพียงว่า ช่วงเวลาแห่งชีวิตตอนนั้น มีอะไร ใคร และสิ่งใดบ้าง ที่เริ่มปรับเปลี่ยนชีวิตเพื่อวันใหม่วันนี้ แน่นอนครับ การตื่นเช้าได้อะไรมากกว่านั้น

น้ำลด...แอ่งน้ำผุด

ทางน้ำลด

สู่ยอดเสา

อาชีพ

เงียบเหงา

น้ำทะเลหน้าหาดของเราลดไปเยอะมาก เยอะมากจนน่าตกใจกว่าเวลาบ่ายเมื่อวานนะครับ ลดไปจนเราสามารถเดินไปได้ไกล ลึกลงไปจากชายหาดเดิม สันทรายเกิดขึ้นเพื่อรอให้น้ำทะเลที่เริ่มขึ้นเมื่อเวลาสาย กลบมันลงไปยังตำแหน่งเดิม กลายเป็นชายหาดที่น้ำใสราวกระจกอีกครั้ง (นั่นคือเวลาหลัง 8 โมงเช้าไปแล้วนะครับ) การเดินทะเลยามเช้าให้ความสดชื่นเหลือเกิน ผมจึงพบเห็นผู้คนหลากหลายเดินถือกล้องตัวเก่งตามถนัด เพื่อบันทึกภาพที่ต่อให้ตื่นมาอีกกี่เช้าก็ไม่มีวันเหมือนเช้าวันนี้ หลายคนตักบาตรทำบุญ บ้างก็เริ่มปรับตัวเองเพื่อเข้าสู่การเริ่มต้นทำงานของวันใหม่ นกน้อยโบยบิน ปลาน้อยใหญ่เวียนว่ายคงเดิม จนบางครังผมเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่า พวกมันรู้หรือป่าวว่ากลางวันกลางคืนต่างกันเช่นไร

เราจะโต เราจะโต

ทิ้งไว้ด้วยระลอกคลื่น

เขาว่า"อึ"หอย

แต่ไม่ใช่ตัวนี้

สิ่งมีชีวิตนะเนี่ยะ

เดินได้ซักพัก น้ำทะเลก็เริ่มไล่เอาความตื้นเขินออกไป หลงเหลือไว้เพียงทรายใต้ผืนน้ำที่เราเองมองเห็นจากชายหาดได้ไม่ยาก หลังจากรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อย วันนี้ฟรีสไตล์ล่ะ พวกเราทุกคนเลยเล่นสนุกอยู่หน้าหาด เพื่อรอ"ใครบางคน"ที่จะตามมาเพื่อค้นหาความสุขพร้อมกันที่หลีเป๊ะแห่งนี้ กิจกรรมยอดฮิตของคนไทยหาใช่การเล่นน้ำทะเลท่ามกลางแดดเปรี้ยง แต่มันคือ"ไพ่"ทั้งผู้เล่นเป็น เล่นไม่เป็นต่างฝึกฝนเรียนรู้เพื่อความสนุก

เชื่อมโยง

ล่องลอย

น้ำมา

หาดไป

เริ่มงาน

ไม่นานเมื่อน้ำทะเลเริ่มไล่ขึ้นจากไกลเป็นใกล้ และไม่ช้าที่ๆเราเคยนั่งกลับกลายเป็นที่ๆน้ำทะเลครอบครองไปเสียแทน ไม่เป็นไรครับ เพื่อนๆพี่ๆผมเปลี่ยนกิจกรรมเพื่อความเหมาะสม นั่นก็คือการเล่นน้ำทะเลและเล่นลูกบอลตามประสาวัยรุ่น?ทั่วไป แม้ว่าแดดจะร้อนสักเพียงใดนะครับ พวกเพื่อนๆพี่ๆผมก็ไม่หวั่นกันเลยครับ ส่วนผมน่ะหรือ ขอถ่ายรูปภาพแห่งความสุขเหล่านี้ต่อไปดีกว่า

เฮฮา

ลีลา

ท่าเดิม...เดิม

แพรว

สุดหล่อ...คริคริ

สุดสวย...อุอุ

ไม่ลืมหูลืมตา

ดีดกุ้ง

แอบมอง

ผู้เล่น

วิธีเล่น

ครื้นเครง

เบื้องหน้า

เบื้องหลัง

ความจริงใช่ว่าไม่อยากเล่นน้ำทะเลนะครับ แต่ผมกลัวว่าสิ่งที่ผมเห็นในตอนนั้น มันจะหายไปเมื่อผมเล่นน้ำทะเลเสร็จสิ้น และกล้องคู่ใจของผมจะกลายเป็นม่ายไปด้วยการกลัวเกลือจะเข้าไปจับส่วนต่างๆของกล้องน่ะครับ แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็มีความสุขดีที่มองดูเพื่อนๆพี่ๆของผมมีความสุข ทุกคนสนุกหัวเราะไปกับการถ่ายรูปบ้าง เล่นน้ำบ้าง อิสระเท่าที่ใจจะทำได้ ส่วนผมอย่างที่บอกครั้งนี้ ผมพาเจ้าฟิลเตอร์ CPL ตัวแรกมาใช้ในการมาเที่ยวครั้งนี้ด้วย ไม่ช้ามันก็แสดงพลังอันน่าประหลาดใจออกมาให้ผมได้ยิ้มไปกับภาพถ่ายที่บันทึกขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากกล้องและเจ้าCPLตัวนี้

ฟ้าเข้ม...น้ำใส

ไกล

ใกล้

เหม่อมอง

ลอยลำ

บ่ายแล้วครับ และแล้วใครบางคนที่พวกเรารอก็มาถึง รอยยิ้มเจื่อนๆเกิดขึ้น เพราะอากาศทั้งร้อน ทั้งหิว ทั้งเวลาก็ล่วงเลยมานานแล้ว แต่มันก็ถูกกลบมิดไปด้วยเสียงหัวเราะที่ดังกว่า ไม่ช้าเมื่อรวมตัวกันครบแล้วเราก็เหมาเรือหางยาวในราคาคนล่ะ 100 บาท(ไป-กลับ) เพื่อจุดหมายข้างหน้าของเราคือการพิชิต"ผาชะโด"

คนที่รอคอย

เดินทาง

จุดหมาย

แจก กะ ลด

ข้างทาง

ใส

สวย

ผาชะโดตั้งอยู่บนเกาะอาดัง ซึ่งเท่าที่ดูผม น่าจะเป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดบริเวณนี้นะครับ จากเบื้องล่างป้ายบอกทางบอกเราว่า ระยะทางจากด้านล่างสู่ผาชะโดนั้น มีระยะทาง 700 เมตรเท่านั้น ไม่รีรอพวกเราก็รีบออกเดินทาง เพราะกลัวจะมืดไปเสียก่อน กว่าจะเดินปีนป่ายตามทางลาดชันสู่จุดวิวพอยท์ก็เล่นเอาเราแทบอ้วกไปตามๆกัน แต่เมื่อเราอ่านป้ายดูดีๆ "จุดชมวิว 1" หมายความวว่ายังมีจุดชมวิว2,3,4...ต่อไปแบบนั้นหรือ เมื่อปรึกษากันเรียนร้อยแล้ว พบทางเดินขึ้นไปยังจุดต่อไปแล้ว เราก็เดินทางต่อไปจนกระทั่งถึงจุดวิวพอยท์ 3 ที่ๆทุกคนลงความเห็นแล้วว่านี่คือจุดสุดท้ายสำหรับการดูวิวของเกาะหลีเป๊ะในวันนี้(อันที่จริง จุดชมวิวของที่นี่ มีด้วยกันเพียง 4 จุดนะครับ ซึ่งแต่ละจุดก็ให้มุมมองของเกาะหลีเป๊ะที่แตกต่างกันไป

จุดเริ่ม

สู้?

ไหว?

วิวพอยท์ 1

วิวพอยท์ 2

เติมเต็มรูป

วิวพอยท์ 3...กว้าง

วิวพอยท์ 3...สูง

คนเก่ง

คนสูง

สัญลักษณ์การมาเยือน

เมื่อเราชื่นชมและดื่มดำกับบรรยากาศการมองหลีเป๊ะจากมุมสูงแล้วก็ได้เวลาที่เราจะกลับไปยังหลีเป๊ะเสียที(จริงๆแล้วบอกว่า นั่งพักให้หายเหนื่อยจะถูกต้องกว่า) ต้องขอบอกว่าขาลงลำบากยากกว่าขาขึ้นเป็นอย่างมาก เข่าจะเสื่อมเอาได้ง่ายๆนะครับ และแล้วเราก็นั่งเรือหางยาวลำเดิมฝ่าคลื่นลมที่ค่อนข้างแรง เนื่องจากพวกเรามองเห็นเมฆฝนอยู่ไกลๆ เสียงฟ้าร้องครืนๆ ทำเอาพวกเราหลายคนอดหวั่นใจไม่ได้ว่า ในวันพรุ่งนี้ เราจะได้ดำน้ำท่ามกลางท้องฟ้าสดใสไร้ฝนหรือป่าว?

เหงา...อีกแล้ว

ไม่เหงา

ในขณะที่เรือขับฝ่าคลื่นลมที่เริ่มแรงมากขึ้น ผมก็นึกถึงเพลงเก่าๆขึ้นมาหนึ่งเพลง เพลงที่บอกกับเราว่า "เราคงเป็นดังเรือน้อยลำหนึ่ง ในทะเลแห่งชีวิตกว้างใหญ่ แม้คลื่นลมพัดพาให้หวั่นไหว ในใจมีแต่จุดหมายคือฝั่ง มันจะไกลสักเพียงไหนต้องไป แม้ว่าในหัวใจไม่มีใครเลย..."

พร้อมเผชิญ

ผมว่าบางครั้ง คลื่นลมที่ซัดมา ก็เพื่อกระตุ้นให้เราพยายามที่จะเอาชนะมันให้ได้ ฝั่งแห่งแผ่นดินรอเราอยู่ที่ใดซักแห่ง เพียงแต่เราเองจะต่อสู้ ฝ่าฝัน อดทนเพื่อเข้าสู่ฝั่งได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับใจอันแข็งแกร่งของเรานะครับ บางคนอดทนกัดฟันสู้ บางคนบ่นแต่ไม่ย่อท้อ บางคนไม่ปริปากแต่ถอดใจอย่างง่ายดาย น่าเสียดายที่บางครั้งเรือก็จมโดยที่เราไม่ได้ลงมือแม้จะอุดรูรั่วเหล่านั้น

โอ้!หลีเป๊ะแสนงาม ฟ้าสีครามสดใส...ตอน1

2008-04-15T21:00:00.003+07:00

หากเอ่ยชื่อ"หลีเป๊ะ" ผมเชื่อว่ามีใครอีกหลายคนส่ายหน้าด้วยความไม่รู้จัก ไม่รู้ว่ามันคืออะไร อยู่ที่ไหน บางคนไม่เคยได้ยินชื่อนี้ด้วยซ้ำไป...แต่สำหรับคนที่ชื่นชอบการท่องเที่ยว อ่านนิตยสารท่องเที่ยวและชื่นชอบความสดชื่นของไอทะเล น้อยคนที่จะมองผ่าน"เกาะ"เล็กๆแห่งนี้ไป อย่างน้อยมันคือหนึ่งในน่านน้ำแห่งทะเลใสที่ซักวันผู้ชื่นชอบทะเลจะต้องไปเยือนให้จงได้
หลีเป๊ะ เป็นเกาะเล็กๆบนอุทยานแห่งชาติทางทะเล มันตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติทางทะเลอาดังราวี มีอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะตะรุเตา ที่เราคุ้นชื่อกันดีเป็นปราการด่านแรก ก่อนเราจะนั่งเรือสปีดโบ๊ทลำโต ใช้เวลาราวชั่วโมงครึ่งจากท่าเรือปากบารา อำเภอละงู จังหวัดสตูล ที่นี่ขึ้นชื่อในเรื่องของน้ำที่ใสราวกับกระจกแก้ว มันถูกเรียกขานว่า"มัลดีล์ฟ"เมืองไทย ตั้งแต่เมื่อไหร่ผมไม่รู้หรอกครับ แต่ถ้าใครเรียกแบบนั้น อย่างน้อยมันก็น่าจะมี"อะไร"ที่คล้ายเจ้าของชื่อเดิมบ้างล่ะ

ปลายทาง

กิจกรรมยามนั่ง(รถ)

ไม่นาน หลังจากรวบรวมสมาชิกที่จะเดินทางครั้งนี้ได้แล้ว เราตกลงกันว่า ช่วงวันที่ 5-8 เม.ย.2551 เราจะเดินทางออกจากกรุงเทพกัน เนื่องจากทริปนี้เป็นทริปสุดประหยัด(เพราะเกรงว่า หากราคาสูงกว่านี้ เพื่อนๆทุกคนจะเมินหน้าหนี ไปเที่ยวเสม็ดแทน อิอิ)เราเลือกนั่งรถทัวร์ หลังจากสำรวจราคาเครื่องบินที่แสนถูก?ในงาน ททท ที่ผ่านมา แน่นอนตัวเลือกสุดท้ายที่ชนะใสๆเห็นจะเป็นรถทัวร์ ที่อย่างน้อยมันก็พาเราไปลงที่อำเภอละงู ปลายทางของเราได้พอดี
การนั่งรถประมาณ 12 ชม.นี่ ใช่ว่าจะมีแต่ความสุขสบายนะครับ เมื่อยมาก คอนี่จะพับไปทางไหนก็ม่รู้ อยากจะเอาตัวลงนอนใต้เบาะเหลือเกิน แต่เพื่อ"ความสุขปลายทาง"คำว่าอดทนจงเหมาะมากที่จะนำมาใช้ในตอนนี้

ตลอดยามเช้า

เช้าตรู่ของวันที่ 5 เมษา เราเดินทางถึงอำเภอละงู และรถสองแถวก็มารับพวกเราขึ้นรถไปยังท่าเรือปากบาราเพื่อเทียบท่าไปยังหลีเป๊จุดหมายของพวกเรา อ้อ!ครั้งนี้เราเดินทางด้วยการเหมาทริปของคุณอุ๊ ซึ่งจริงๆผมเองก็ยังไม่แน่ใจหรอกครับว่า เขาตระเตรียมอะไรไว้ให้เราบ้างรู้เพียงแต่ว่าเราจะนอนเต้นท์สองคืนและบ้านพักหนึ่งคืน(เราเลือกทริปแบบ 4วัน 3คืนครับ)

ท่าเรือปากบารา

ฟ้าใส

ลูกทัวร์

หลังจากเรือแล่นออกจากท่า มองไปมองมา ความแออัดมากโขก็กระจุกรวมตัวอยู่บนเรือสปีดโบ๊ทลำนี้ หลังจากที่ได้พูดคุยพอเล็กน้อยกับเพื่อนเดินทางรอบข้าง พวกเขามาพักที่หลีเป๊ะบ้าง พักอาดังบ้าง พักตะรุเตาบ้างตามแต่เวลาและปัจจัยอื่นๆจะเอื้ออำนวย ส่วนหนึ่งพวกเขามากันเองนะครับ ไม่ได้เหมาทริปจะไปเที่ยวเหมือนพวกผม แต่การมาครั้งแรกของพวกผมก็ต้องมีคนช่วยดูแลเป็นธรรมดาเนาะ

ของเขาน่ากอดจริงๆ

ไม่ช้าจุดหมายแรกของเราก็มาถึง อช.หมู่เกาะตะรุเตา เราแวะที่นี่ไม่นานนักเพราะว่าลูกเรือร่วมเดินทางหลายคน อยากไปถึงหลีเป๊ะเร็วๆ เราจึงได้แค่ป้ายกับทะเลที่เห็นก็รู้ว่าใสขนาดไหนมาฝากนะครับ ที่นี่เคยเป็นคุกเก่าของพวกทหาร กบฎต่างๆ คุกขี้ไท่เราเคยได้ยินตั้งอยู่ลึกเข้าในอีก เราไม่มีเวลาได้เดินไปสำรวจครับ เสียดายจัง แต่อย่างน้อยนะครับ เราก็ไม่ลืมที่จะไหว้ศาลเจ้าพ่อตะรุเตานะครับ เพราะเขาว่ากันว่าศักดิ์สิทธิ์จริงๆเชียว

มีเวลาแค่"ป้าย"

น้ำใส ทรายขาว

ศาลเจ้าพ่อตะรุเตา

ออกเดินทางมาได้ไม่เท่าไหร่ก็พบจุดหมายที่สอง จุดหมายที่สำหรับคนเคยเที่ยวต้องบอกว่า นี่คือสัญลักษณ์แห่งการมาเยือนที่นี่เชียวนะ เกาะไข่...ว่ากันว่าเกาะไข่เป็นเกาะที่มีเต่าทะเลมาวางไข่และฟักตัวเยอะมาก จนได้ชื่อว่าเกาะไข่นะครับ สัญลักษณ์ของที่นี่คือ สะพานหินโค้งชายทะเลที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ขึ้นมา มันมีซุ้มประตูโค้ง 2 ซุ้มนะครับ ใหญ่และเล็ก แต่เราไม่มีโอกาสได้ลงไปสัมผัสอย่างชิดใกล้นะครับ เพราะลูกเรือเกือบทุกคนต่างก็อยากมุ่งหน้าสู่เกาะสวรรค์ของพวกเขากันทั้งนั้น...

ใกล้สุดแค่นี้ "เกาะไข่"

ใสสุดๆ

บ่ายคล้อยแล้ว ถึงเกาะหลีเป๊ะซะที ซักพักก็จะมีเรือหางยาวมารับเราไปยังหน้าหาดที่พักนะครับ สองวันแรก เราได้พักที่"หลีเป๊ รีสอร์ท" ความจริงการนอนเต้นท์ไม่ได้เป็นปัญหาเลยสำหรับพวกเรานะครับ แต่เนื่องจากปัญหาที่ใหญ่มากกว่าคือ ห้องน้ำห้องท่า นั้นเพียงแค่คำว่าใช้ไม่ได้น้อยไปอีกต่างหาก มันสกปรกมาก จนบรรยายไม่ถูกเลยทีเดียว โชคดีที่เพื่อนของผมอีกกลุ่มเดินทางไปพร้อมกันและพักที่เดียวกับพวกผมด้วย ผมเลยขออาศัยใช้ห้องน้ำด้วยเลย(น่าไม่อายจริงๆ) ทำไงได้ล่ะครับ มันทรมาณนะ การอยู่แบบซกม๊กเนี่ยะ อิอิ

พาหนะประจำเกาะ

อีกมุมยาวๆ

ลูกทะเล

หรูป่าวครับ...หลังสีฟ้าๆน่ะที่พักผม

เส้นสายสน

ผู้มีอุปการะคุณ

ฮึบ...ฮึบ

สายลม...สองเรา

เรือน้อย...ทะเลกว้าง

cpl แสดงผล

หน้าบ้านพัก

เรือล่องนาวาไป

กระโดดให้ เท่าเทียมฟ้า

เท่ห์ ชะม่ะ

และแล้วเมื่อจักการเรื่องที่อยู่อาศัยเรียบร้อยแล้ว รู้ตัวอีกทีเพื่อนผมก็วิ่งโร่ลงน้ำดำผุดดำว่าย เหมือนไม่เคยเจอทะเลซะขนาดนั้น แต่เวลานี้บ่ายโมงกว่าเกือบบ่ายสองแล้ว น้ำก็ลดระดับไปไดลสุดลูกหูลูกตาเลยครับ ไม่น่าเชื่อว่า เราสามารถเดินดูปลานีโม(ปลาการ์ตูน)ได้เพียงแค่ชายเสื้อเปียกเท่านั้น เหมาะสมแล้วกับคำมัลดีล์ฟเมืองไทยนะครับ ไม่นานพวกเราก็ตกลงว่าจะเดินไปดูพระอาทิตย์ตกยังหาดอีกด้าน โดยหาดที่เราพักมีชื่อว่า อ่าวพัทยา

ใช้โซล่าเซลนะ

ไปทางไหนดี

การจะเดินไปดูพระอาทิตย์ตกก็ไม่ยากครับ เพียงเดินลัดเลาะตัดผ่านหมู่บ้านประมงระยะทางประมาณสองกิโลเมตร เราก็จะโผล่ยังชายหาดที่เขาเรียกว่า sunrise นะครับ (ส่วนชายหาด sunset จริงๆนั้นอยู่ทางตะวันตก เป็นหาดเล็กๆ ไม่ยาวเท่ากับหาดนี้และหาดพัทยาครับ)

ที่ระลึกถึง

วัดกันที่"ขนาด"

อุปกรณ์ยังชีพ

ปูนา(?)ขาเก

ก่อนลับฟ้า

กลมมั่กๆ

ซ๊ลูเอต เกือบสวย

แสงสุดท้าย

มาเหงากันสองลำ

ใครจะว่ายังไงก็ช่าง การได้ชมพระอาทิตย์ตก ณ ที่ต่างๆที่ผมไป มันช่างเป็นเวลาแห่งความเงียบเหงาที่เจือปนด้วยความสุขเสียจริงๆ ที่บอกแบบนั้นเพราะผมเองรู้สึกว่า เวลาโพล้เพล้แบบนี้ทีไร เรามักเห็นสิ่งต่างเริ่มเข้าสู่ความเงียบเหงา ด้วยเงามืดที่เริ่มปกคลุม ความสว่างกระจ่างแจ้งถูกกลบทับด้วยความมืดที่คลานคืบอย่างช้าๆ และเมื่อดวงอาทิตย์ตกลับตา หลายคนทอดถอนสายตาจากมันแล้วเบื่ยงความรู้สึกเข้าหาช่วงเวลาแห่งการนึกตรอง...เพียงเวลานี้ ใครซักคน...แค่ใครซักคน นั่งตรงนี้ พร้อมกับเรา เพียงแค่นั้นการชมตะวันลับฟ้าจะให้ความรู้สึกต่างกันราวกลางวันและกลางคืนทีเดียว

เต็มที่กับชีวิต

ตะลอนเที่ยวตลาดเก่า สามชุกตลาดร้อยปี

2008-03-31T01:30:00.001+07:00

ย้อนไปเมื่อเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา พี่ๆเพื่อนๆและน้องๆที่ทำงานของผมก็ถึงเวลารวมตัวไปเที่ยวกันอีกรอบ อันที่จริงก็นานๆจะไปกันครบกลุ่มใหญ่ซักที ออกจะยากอยู่สักหน่อยเนื่องจากข้อจำกัดในการทำงานค่อนข้างเยอะ แต่อย่างนั้นทุกคนก็พยายามอย่างยิ่งยวดเพื่อจะได้ไปเที่ยวแบบพร้อมหน้ากันซักที(จริงดิ?!)
และแล้วเราก็พบกับที่ๆค่อนข้างใกล้กับกรุงเทพฯเผื่อไว้ว่าเราอาจได้กลับมาทำงานตอนดึกทัน สุพรรณบุรีอาจไม่อยู่ในแผนที่ๆเราจะไป เนื่องจากรอบข้างกรุงเทพมีอีกหลายจังหวัดให้เราเลือก แต่มันกลายเป็นประเด็นขึ้นมาทันทีเมื่อพี่คนหนึ่งถามว่า "เคยไปตลาดสามชุกไหม ได้ข่าวว่าเก่ามาก ไปดูของเก่าๆกัน" (โอ้! คนกรุงเทพนี่จริงๆเลย) และเนื่องจากหนึ่งในจำนวนไม่กี่คนก็เป็นคนชอบอะไรที่เรียกว่า ยิ่งเก่ายิ่งดี มันคลาสสิกจะตาย(เธอให้เหตุผล)
เมื่อข้อมูลพร้อม เวลาพร้อม รถโดยสารพร้อมและคนพร้อม เราจึงเดินทางกันเป็นขบวนเชียว(รถ 3 คัน คนรวมๆกว่า 10 ชีวิต) หากขับเรื่อยไปตามทางผ่านจังหวัดสุพรรณบุรี ขับต่ออีกชั่วครู่ก็จะพบป้ายใหญ่เบ้อเริ่มบอกเราว่าถึงตลาดสามชุกแล้ว( ตัวตลาดต้องขับเข้าซอยไปอีกหน่อย)
โชคดี?(อย่างมาก) ที่เราได้วันหยุดตรงกับวันหยุดของคนอื่นๆ ทำให้ตลาดเก่าแห่งนี้ดูคราคร่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาเด็กเล็กยันผู้หลักผู้ใหญ่ก็มาเบียดเสียดยัดเยียดเพื่อชื่นชม(แกมเหยียดหยาม ว่าแถวบ้านฉันก็มี)ตลาดเก่าแห่งนี้ แต่จะว่าไปมันก็สร้างสีสันให้กับตลาดแห่งนี้ได้ไม่น้อย เมื่อตัวบ้านเรือนดูเก่า สีโดนแดดเลียเสียจนซีดจาง มันคงผ่านร้อนหนาวมานับครั้งไม่ถ้วน ส่วนผู้คนด้านล่างกลับแต่งตัวประชันโฉม สีสันบาดตา แฟชั่นจ๋า จนบ้านที่ว่าโทรมทรุดอยู่แล้ว ดูจะเป็นมากกว่าเก่าเสียอีก
กว่าจะถึงก็เที่ยงแล้ว หิวก็หิว ร้อนก็ร้อน แต่มาเที่ยวแล้ว เราก็ต้องเต็มที่กันหน่อยอ่ะนะ
หลังจากกินข้าวกลางวันที่ร้านกาแฟท่าเรือส่งแล้ว ก็ได้เวลาเดินจ่ายตลาดกันแล้วครับ ขนมเอย ของเล่นเอย สภาพบ้านเรือน หรือแม้แต่หีบห่อการบรรจุของขาย ส่วนใหญ่ก็จะเน้นสมัยเก่าค่อนข้างมากนะครับ ส่วนหนึ่งคงต้องบอกว่าตื่นตาแกมตื่นเต้นกันเลยทีเดียว เพราะบางอย่างก็เก่ามากๆขนาดหาดูได้ยากแล้วนะครับ แต่บางอย่างก็เหมือนเคยผ่านตาตอนผมเป็นเด็กนะ(เอ่อ...ผมแก่แล้วเหรอเนี่ยะ)
เดินได้ซักพักนะครับ ก็มาสะดุดกับบ้านพักของท่านขุนข้าราชการไทยสมัยก่อน(ลูกหลานท่านเปิดให้เข้าชมฟรีนะครับ) ภายในก็ดีนะผมว่า มีทั้งห้องนอน ห้องนั่งเล่น เรือนชาน รวมไปถึงเครื่องใช้ไม้สอยต่างๆที่ดูโบราณอย่างมาก มีรูปท่าน เจ้าขุนมูลนาย เรียงรายให้เราชื่นชมถึงความงดงามที่ดำรงอยู่มานานนับศตวรรษนะครับ
นอกจากนี้เรายังพบเห็นสถานที่สำคัญๆบริเวณตลาดด้วยนะครับ ตัวอย่างก็เช่นบ้านโค้ก ซึ่งภายในก็เต็มไปด้วยสัญลักษณ์โค้กที่อยู่ตามสิ่งของต่างๆมากมาย เก่าใหม่ปะปนกันเยอะแยะนับไม่ถ้วนเลยครับ แต่ที่นี่คนก็เยอะมากเช่นกันนะครับ เพราะว่าที่นี่ติดแอร์ล่ะ อิอิ...อ้อที่บ้านโค้กน่ะคิดค่าเข้านิดหน่อยด้วยนะครับ เดินต่อมาอีกหน่ยอก็ต้องแวะเข้าพักโรงแรมเพราะเหนื่อยเหลือเกินแล้ว แต่โณงแรมที่นี่มีร้านเล็กๆให้นั่งพักและดื่มกาแฟด้านล่างเท่านั้นนะครับ เพราะว่าด้านบนน่ะ เขาเปิดให้ชมโรงแรมสมัยโบราณ ห้องหับเก่าคร่ำคร่าและผุพังไปตามกาลเวลานะครับ แต่เมื่อนึกถึงสมัยก่อน การเดินทางแสนไกล รถราหายาก ผมว่าได้เตียงนอนและหมอนซักใบก็เพียงพอแล้วนะครับ ว่าไหม?
ว่าไปแล้วหากไปสามชุกไม่ได้ของเก่าๆติดไม้ติดมือกลับไปล่ะก็ จะแปลกๆนะครับ เพื่อนผมที่ไปด้วยกันก็หอบหิ้วซะเยอะเชียว เพราะส่วนใหญ่นอกจากจะได้มาชื่นชมกับความ"เก่าแก่"กันแล้ว เด็กสมัยใหม่ หรือผู้ใหญ่สมัยเก่า ก็ล้วนแล้วแต่ถวิลหาอดีตที่ผ่านเลยกันทั้งนั้น ช่วงเวลาเก่าก่อนเรื่อยมาถึงณ.เวลานี้ มันช่างนานแสนนาน แต่สำหรับบางคนก็ว่ามันเหมือนกับเพิ่งผ่านไปไม่นานนี่เอง สุดท้ายแล้ว เราอาจมองอดีตผ่านสิ่งต่างๆรอบตัว อาจเป็นของใช้ ของเล่น บ้านเรือนหรือรูปภาพเก่าๆ เพื่อวันหนึ่งอดีตอาจหวนกลับมาให้เรานึกถึงได้ โดยไม่มีเบื่อ...

เรื่องเล่าจากโรงเรียนถ่ายภาพ

2008-02-15T14:06:00.011+07:00

กว่าจะรู้ตัวว่าฝีมืออันไม่พัฒนาเรื่องการถ่ายภาพของผมคงที่มา ให้คนอื่นๆวิจารณ์ไปมาเป็นเวลานานนั้น ผมก็เล่นอยู่กับกล้องพวกนี้มาได้ 3ปีกว่าๆแล้ว อันที่จริงครั้งแรกที่ผมเริ่มชอบการถ่ายภาพ คือครั้งที่ผมไปเที่ยวกับพี่ๆเพื่อนๆ(ที่ผมเองก็ยังไม่ค่อยสนิทมาก)ที่เชียงใหม่ กล้องดิจิตอลคอมแพ็คตัวเล็กของเพื่อนอยู่ในมือผม และผมเองก็กดมันไม่ยั้ง ตรงนั้นดี ตรงนี้สวยเขาว่ากันเราก็กดๆตาม แต่ซักพักผมก็หามุมมองของผมเอง เมื่อดูในกล้องมันใช้ได้ พี่คนหนึ่งบอกว่าหามุมแปลกๆเก่งดี น่าจะลองถ่ายรูปไปเลยนะ?!

หลังกลับมาจากที่ไปเที่ยว ผมเอารูปไปอัดขยาย ปรากฎว่ารูปทุกรูปแตกลายงาไปหมด เม็ดสีแตกพร่าภาพทุกภาพน่าเกลียดและดูไม่ได้ เหตุผลนะหรือ เพราะผมปรับอะไรไม่เป็นเลย กว่าจะรู้ตัวว่าปรับอยู่ที่โหมด s(สำหรับส่งทางเมลหรือโชว์ทางคอม)นั้นผมก็ถ่ายรูปใบสุดท้ายไปเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่นั้นผมก็บอกกับตัวเองว่าจะต้องเก็บความทรงจำดีๆ วิวสวยๆ รอยยิ้มและบันทึกการเดินทางด้วยการถ่ายภาพให้ได้

ไม่นานผมก็เริ่มถ่ายภาพมากขึ้น มากขึ้นจนเริ่มหลงรักมัน มันคงเป็นอะไรที่ยากมากนะ รูปถึงออกมาได้สวยเหมือนที่เราเห็นบ่อยๆว่าคนนั้นถ่ายสวย คนนี้ถ่ายดี จนกระทั่งผมเองได้พบเจอพี่ที่ทำงาน เขาแนะนำให้ลองไปสมัครเรียนที่"วิทยาลัยสารพัดช่างพระนคร"ดู เพราะพี่เขาเคยเรียนมาก่อน ก็ดีนะ...

เคยคิดนะครับว่า การถ่ายภาพมันอยู่ที่มุมมองของคนถ่ายและคนดูรูปถ่าย ต่อให้ถ่ายสวยงามเพียงใด หากคนมองดูไม่ชอบ รูปก็จะไม่มีวันสวยขึ้นมาได้...แต่ผมคิดผิด

มันมีอะไรมากกว่าการกดชัตเตอร์นะ แม้ว่ากล้องดิจิตอลสมัยนี้จะประมวลผลให้ใช้งานง่ายเพียงใด แต่หากเราไม่เข้าใจเรื่องอื่นๆมันก็ทำให้ออกมาเป็นเพียงแค่ภาพถ่ายทั่วไป ไร้เรื่องราวเท่านั้น ผมเลยไปสมัครเรียนครับ

ตอนแรกคิดไว้ว่าจะลงเรียนการถ่ายภาพตามองค์ประกอบ ซึ่งนั่นก็คือการถ่ายภาพด้วยกล้องดิจิตอลนั่นเอง แต่เนื่องจากอาจารย์เสียงดังจนผมเองโดนกระตุ้นโสตประสาทว่าให้ ลงเรียนการถ่ายภาพเบื้องต้นด้วยซิ ดีนะ ถูกด้วย ไม่รู้ว่าเห็นแก่เงินที่ถูกหรือรักการถ่ายรูปกันแน่ ผมจึงลงเรียนควบกันไปทั้งคู่

แต่โดยส่วนใหญ่นะครับ ผมก็แลกเวรเพื่อมาเรียนนะ เวลาไหนพอจะไปเรียนไหวผมก็จะไปให้ได้ แต่ครั้งไหนที่ไม่ไหวก็จะพยายามโทรตามถามเรื่องเรียนจากเพื่อนๆที่รู้จัก ผมเลือกลงเรียนภาคค่ำไว้ครับ เพราะเห็นว่าน่าจะเป็นช่วงที่ง่ายและดีที่สุดที่จะหาเวลามาเรียนได้ แต่มันไม่เป็นเช่นนั้นครับ ซักพักผมลองมาเรียนภาคเช้า ความรู้สึกแปลกไป...

ใช่ว่าผมจะไม่รู้จักใครๆในภาคค่ำนะ มันเหมือนเราเริ่มๆหายเกร็งๆกันไป แต่ยังไม่สนิทมากเท่าไหร่ประมาณนั้นไงครับ ผมก็เลยได้น้องสนิทมาหนึ่งคน น้องคนนี้เรียนหมอที่เดียวกับที่ผมทำงานนะ เก่งทีเดียวเชียว ขยันหางานหาการให้ตัวเองทำ พูดคุยกันซักพักก็รับรู้ได้นะครับว่าน้องเขามีความคิดที่ดี คุยสนุกและก็ดูเด็กๆเหมือนนักศึกษาทั่วไป เราสนิทกันจากที่เรียนถ่ายภาพและก็คุยเอ็มเป็นพักๆนะ ซึ่งมันก็เท่ากับว่าผมเองได้เพื่อนเพิ่มมาจากภาคค่ำหนึ่งคน(น้อยจัง!)และผมก็ผันตัวเองลองไปเรียนเช้าดูบ้าง

ภาคเช้าเป็นอะไรที่เงียบเหงานะ ผมว่า คนเรียนน้อยมาก 7-8 คนได้นะครับในนั้นก็มีสว.ร่ำเรียนอยู่ด้วย (สว = สูงวัย ไงครับ อิอิ)แต่เมื่อผมก้าวเข้าไปเรียน ประโยคแรกที่ได้ยินคือ ยินดีต้อนรับนะ ชื่ออะไร เรียนอะไร ไม่ทันตรงไหนบ้าง...ดีมั้ยนะกับคนที่ไม่เคยรู้จักกัน แน่นอนครับ มันเกินบรรยายเลยนะ เพราะปกติผมเองก็ไม่เคยที่จะเริ่มต้นผูกสัมพันธ์ใครก่อน เหตุผลก็คือว่า ผมค่อนข้างขี้อายนะ ไม่ได้ถือตัวเย่อหยิ่งหรอกนะครับ แต่มันออกจะเกรงใจไม่กล้ามากกว่า (แต่ถ้าสนิทแล้วจะคนละเรื่องล่ะทีนี้ ^_^)

ในภาคเช้าจะมีลุงอาคมกะลุงตี๋ คนแรกมาดแมนตามสุภาพบุรุษจากที่เคยอยู่เยอรมันมากก่อน กล้องไรก้าไฮโซใช้ได้ดี มือแม่นยำ คนสองขี้เล่น พูดคุยได้ตลอด คุยสนุกดีนะ ผมว่าอยู่กะแกแล้วรู้สึกมีคุณลุงคอยพูดคุยซักถามตลอด สนุกดี แกจะทักผมทุกครั้งเลย ไม่เคยพลาด นอกจากนี้ก็มีพี่ไนซ์ สาวหมวยสวยอึ๋ม(ป่าวหว่า?) มือใหม่เล่นกล้องแต่สงสัยตลอด อิอิ พี่ดี(ทุกคนเรียกหนูดี!?) ไม่เคยเชื่อเลยว่าจะมีผู้หญิงที่เก่งมากๆได้ขนาดนี้ งานบ้านงานเรือนกวาดเรียบ เรื่องพูดคุยติดต่อยกให้คุณเธอเขาเลย พี่จิงสาวหน้าสวยของเราในชั้น เหลือเชื่อว่าหน้าอ่อนมากๆ น่ารักจริงๆ อิอิ และนอกจากนี้ยังมีพี่ปู หลังๆผมไม่ค่อยเจอแก น้านีสว.หญิงส่งเข้าประกวด แกน่ารักดีนะ ขี้เกรงใจน่ะ อ้อ เกือบลืมและนายชัย หนุ่มไฮเปอร์ของพวกเรา ถ่ายรูปมาพอๆกะผมเลย แล้วก็ถ่ายเก่งกว่าและขยันถ่ายกว่าด้วย เป็นผู้รอบรู้และพึ่งพิงของชาวรอบเช้าเขาล่ะ

ไม่รู้นะ ผมว่าผมเริ่มสนิทกับรอบเช้ามากขึ้นๆๆเรื่อย อาจด้วยลักษณะเวรที่เอื้อให้ผมได้เรียนรอบเช้ามากกว่าก็เป็นได้นะครับ แต่เหนืออื่นใด ผมว่ามิตรภาพมันก่อตัวขึ้นทีละน้อยๆนะ ทุกคนต่างที่ต่างงานต่างวัยกัน แต่ความเกื้อกูลมีมากเหลือเกิน จริงๆมันก็มีรายรอบตัวผมไปหมดนะผมว่า แต่ส่วนหนึ่งผมได้สัมผัสตรงนี้ ตรงที่ๆผมเองได้พบเจอคนที่ชอบสิ่งเดียวกัน ช่วยเหลือกันมีความสุขดีนะครับ แต่ถึงตรงนี้ใช่ว่ารอบค่ำจะทำให้ผมเซ็งหรือไม่ชอบนะ ประเด็นมันอยู่ตรงที่ครั้งหลังๆผมไปแล้วมันเหมือนต่อไม่ค่อยติดน่ะ ก็แค่นั้นเองครับ ผมจึงเลือกที่จะไปเรียนเช้ามากขึ้นๆนะ

อ้อ!ผมเกือบลืมอาจาย์แม่ที่ผมรักท่านมากๆเช่นเดียวกัน (แต่ลูกศิษย์ท่านเยอะเหลือเกิน เยอะมากจนไม่รู้ว่าเราเป็นลูกคนที่เท่าไหร่อ่ะ อิอิ) ใช่ครับอาจารย์สุมาลี อาจารย์สอนเรื่องกล้องฟิล์ม ท่านเก่งมาเลยนะ ตอนแรกที่ผมเห็นว่าอาจารย์ผู้หญิงสอนเนี่ยะ ผมนะนึกไม่ออกเลยว่าจะเรียนได้ไง แต่มันหาได้เป็นเช่นนั้นครับ อาวุธที่ท่านใช้อยู่ตลอดเวลาคือเสียงอันทรงพลังเข้าขั้นเทพทีเดียว แต่เวลาท่านไม่สบายและไม่พูดมันก็แปลกๆนะ ห้องเงียบเกินไปไม่มีอะไรกระตุ้นประสาทเลย ท่านน่ารักและเป็นกันเองมากครับ

เวลาได้พาผมเดินมาแวะข้างทางตรงนี้นานมาก นานจนผมอยากจะหยุดตัวเองไว้ตรงนี้ หากแต่เมื่อผมมองย้อนกลับไปและมองดูหนทางข้างหน้า หนทางที่เขาเรียกว่าจุดหมาย มันช่างไกลแสนไกลเหลือเกิน ผิดไหม? หากการแวะพักข้างทางจะนานเกินไปจนดูเหมือนไม่ได้สนใจเดินทางต่อ ผิดไหม?ถ้าผมพบกับมิตรภาพที่ไร้เดียงสา ไร้มารยาใส่กัน แล้วเกิดพอใจที่จะหยุดพักซักระยะ...แต่ซักวันที่ใกล้เข้ามา พวกเรารอบเช้าคงต้องแยกย้ายกันไปเช่นเดิม ได้แต่หวังว่าเราอาจออกจากจุดพักข้างทางตรงนั้นแล้วเดินเคียงข้างกันไปซักพัก ให้ความผูกพันหมุนเกลียวแน่นกว่านี้อีกสักหน่อย เพื่อต่อไปมันจะคลายเกลียวแต่สร้างปมที่ยึดพวกเราไว้ด้วยกันตลอดไป...

หนังประทับใจแห่งปี 2550

2008-01-28T00:15:00.001+07:00

จากปีที่แล้วที่ผมเองลองนับๆดูว่าดูหนังตลอดปีไปทั้งหมดกี่เรื่อง(เฉพาะดูในโรงภาพยนตร์นะครับ)นับไปนับมา ปีนี้ดูไป 60 เรื่องพอดิบพอดีเลยนะครับ น้อยกว่าปีที่แล้วอีก(ประมาณ 70 กว่าเรื่องแหน่ะ)แรกๆต้นปี ผมก็ว่าดูเยอะนะ สงสัยปีนี้จะทำลายสถิติเดิม แต่พอเอาเข้าจริงๆ หลังจากมานั่งดูรายชื่อหนังที่เราดูไปแล้ว เราพลาดหนังน่าดูไปตั้งหลายเรื่องแหน่ะ อีกเหตุผลที่ทำให้ดูน้อยลง อาจเป็นเพราะปีนี้หนังน่าดูมันน้อยจริงๆก็ได้ นึกๆแล้วก็ตลกตัวเองว่า ทำไมเราต้องดูหนังเยอะขนาดนั้นด้วยเนอะ ตอบไปตอบมา เพราะเรา"ชอบ"ไง
และนี่คือ 5 หนังที่ผมชอบตลอดปีที่ผ่านมาครับ

รักแห่งสยาม (The Love Of Siam)
หลังจากดูตัวอย่างของหนังเรื่องนี้จบก็เป็นอันตกลงว่าเป็นหนังไทยที่อยากดูอีกเรื่องของปีนี้ เพราะความเข้าใจว่าเป็นหนังรักใสๆหัวใจสี่ดวง โดยมีบุคคลรายรอบเข้ามาเพิ่มในส่วนของดราม่าทำให้อยากดูเข้าไปอีก เมื่อคิดๆแล้วว่าอย่างน้อยมันก็ไม่ออกแนว feel good เหมือนที่เพื่อนๆผมพูดกันว่าหนังบางค่ายเป็นแแบบนั้น(ออกจะ fake good ด้วยซ้ำไป) ก่อนดูเพื่อนผมคนหนึ่งก็เตือนแล้วว่ามันมีประเด็นเกย์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยนะ หลังจากเถียงได้ไม่นาน ผมก็ไปดูอยู่ดี ฮา…(หากใครสงสัยว่าเถียงอะไรกัน ก็ลองหาตัวอย่างหนังเทียบกับหลังดูหนังเรื่องนี้จบซิครับ)
หนังหาได้นำเสนอประเด็นเกย์ให้โดดเด่นเกินหน้าความท้อถอยและการดำรงชีวิตไม่ หนังเหงาๆเรื่องนี้ทำร้ายคนดูอย่างเราพอหอมปากหอมคอ เมื่อเราสามารถเลือกแทนที่ตัวเราแทนตัวละครใดก็ได้ มันเปิดกว้างสำหรับการตีความและความคิดเข้าข้างตัวเองของคนดู หนังเศร้าและโหดร้ายเมื่อเราค้นพบว่า ยังมีความจริงมากมายให้เราค้บพบ รักไม่ได้ดีงามและพร้อมต้อนรับเราเสมอไป บางทีมันก็เลือกทิ้งเราให้โดดเดียวไร้ความอบอุ่น แต่เมื่อรู้ตัวอีกที ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป หนังทำร้ายเราแต่ก็ปลอบประโลมเราด้วยถ้อยคำอันอบอุ่น “ยังมีความจริงอยูในความรักตั้งมากมาย” มันอยู่ที่เราจะเลือกรู้สึก เลือกเข้าใจ เลือกที่จะรักและท้ายที่สุดเลือกที่จะเปิดใจให้แก่"รัก"ที่รายรอบเราได้แค่ไหน

Pan's Labyrinth
ผมชื่นชอบการอ่านหนังสือและดูหนังแนวแฟนตาซีผจญภัยนะครับ แม้จะไม่ได้ชอบมันมากแต่ผมเองก็รู้สึกว่ามันเป็นความสุขทุกครั้งที่เราได้เข้าสู่โลกจินตนาการที่เราสามารถสร้างสรรค์ทุกสิ่งอย่างได้ตามต้องการ แต่บางครั้งจินตนาการเหล่านั้นก็สะท้อนสภาวะจิตใจ สภาวะแวดล้อมรอบตัวได้เช่นเดียวกัน โอฟิเลียหลีกหนีความเป็นจริงด้วยการสร้างวงกตแห่งฟอน(หรือแพน)ขึ้นมา มันอาจเป็นนิทานปรำปราว่าด้วยการพิสูจน์ความกล้า ความอดทนอดกลั้นและการเสียสละ มันไม่ได้ดูสวยงามน่าประทับใจ หรือน่าสัมผัส จินตนาการเหล่านี้ดูมืดหม่น หดหู่และบางทีมันก็ร้ายกาจเกินกว่าเด็กหญิงคนหนึ่งจะสร้างมันขึ้นมา แต่เมื่อโลกแห่งความจริงอันโหดร้าย ภาวะสงคราม ผู้คนน่าสงสารและความตายอยู่รอบตัวเธอ จนแทบสัมผัสสิ่งเหล่านั้นได้ด้วยตัวเธอเอง ไม่แปลกที่เขาวงกตของฟอนจะพาเธอเข้าสู่จินตนาการแสนอัปลักษณ์แต่อย่างน้อยเธอเป็นคนสร้างมันขึ้นมา หาได้เป็นเพียงฟันเฟืองไร้ค่าในโลกแห่งความจริงไม่ บทสรุปอาจหดหู่ เศร้าสร้อย แต่ก็ชวนให้เราคิดว่า ทางออกของเรื่องเหล่านี้เหมาะสมแล้วหรือ สำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆซักคน

Perfume : The Story Of A Murderer
แม้จะเป็นหนังแนวฆาตกรรม แต่มันไม่ได้บั่นทอนกลิ่นหอมที่อบอวลในหนังให้น้อยลงไปเลย เราแทบจะได้กลิ่นหอมโชยออกมาจากจอขณะนั่งดู ฉากที่สนุกที่สุดคือกรรมวิธีในการผลิตน้ำหอม การสกัดกลิ่นธรรมดาให้ไม่ธรรมดา ก่อนหนังจะกระโจนเข้าสู่การหากลิ่มหอมด้วยวิธีพิสดารของตัวละคร แม้ชีวิตบัดซบของฌอง แปบติส เกรอนุยจะน่าสงสาร แต่มันก็ไม่อาจลดความน่าขยะแขยง น่าสมเพสของเขาออกไปได้เลย เมื่อความรักในกลิ่นหอมพาเขากระโจนเข้าสู่หนทางการเก็บมันไว้ตลอดกาล สำหรับเขาหญิงสาวคือกลิ่นหอม หาใช่มนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกหากเขาต้องการ”กลิ่น”ที่เป็นตัวของเขาเอง เพื่อให้คนอื่นๆได้รับรู้ถึงการยอมรับว่าเขามีตัวตน วิธีการอาจตื้นเขิน น่าสยดสยอง แต่สิ่งที่ได้มา มันคือสิ่งที่ซ่อนอยู่ในตัวมนุษย์เราทุกคนไม่มากก็น้อย ไม่ใช่หรือ?

Bridge To Terabithia
หนัง coming of age เรื่องนี้ทำให้ฉุกคิดได้ว่า การมีจินตนาการพาเราก้าวข้ามสิ่งต่างๆเติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้ไกลขนาดนี้เชียวหรือ หนังบอกเล่าสาระของจินตนาการได้อย่างงดงาม มิตรภาพอันตราตรึงของความเป็นเพื่อน แม้หนังจะดูสดใส แต่มันก็บีบคั้นอารมณ์ในบางช่วง และได้ผลยิ่งนัก เมื่อเราได้สัมผัสอันอ่อนโยนของตัวละครเข้าแล้ว บางทีหากเรายอมเข้าสู่จินตนาการอันไร้สาระ เราอาจได้สาระที่มากกว่าที่เคยคิดก็เป็นได้

Ratatouile
และแล้วการ์ตูนของพิกซ่าส์อีกเรื่องก็เป็นการ์ตูนที่ผมชอบมาก(มีหลายเรื่องที่ผมชอบ) หนังดูสนุกและตื่นเต้นอย่างไม่น่าเชื่อ ฉากหนูแตกรังสร้างความตื่นตาอย่างมาก(แต่ก็น่าขยะแขยงจริงๆ) ในขณะที่กลิ่นกรุ่นอาหารก็น่าลิ้มลอง หนังอาจเป็นแฟนตาซีค่อนข้างมาก จากการจับเอาหนู(หนูเป็นๆจากท่อน้ำทิ้ง)มาเป็นพ่อครัวตัวจี๊ด แต่ความงามด้านภาพกลับช่วยกลบสิ่งเหล่านั้นจนกลายเป็นชวนเคลิบเคลิ้มได้ไม่ยาก หนังน่าขยะแขยงสำหรับคนเกลียดหนูแต่มันก็ชวนดูมากๆสำหรับคนรักการ์ตูน

Music I Like : เพียงเธอ

2007-11-28T02:20:00.001+07:00

อยากจะขอบคุณ ที่รู้ใจเข้าใจ สิ่งดีดีที่ให้มา
อยากจะขอบคุณ ที่สัญญาว่าใจ ไม่มีวันห่างเหิน
กับคนหนึ่งคน ที่ไร้วันเวลา หมดกำลังจะก้าวเดิน
จากคนที่เคย เจ็บเหลือเกินที่ใจ กลับกลายเป็นเบิกบาน

ผ่านคืนวันโหดร้าย นานเหมือนชั่วกาล

กลับมีคนห่วงใยกัน สุขใจทุกวัน มีเธออยู่ข้างกาย

เริ่มรู้จักความหวานกับรักลึกซึ้งหมดใจ

เริ่มรู้จักความหมายของคืนวัน

แค่คนหนึ่งคนกับหัวใจ ให้เธอ หมดไปเลยที่ฉันมี

จะเป็นจะตายจะร้ายดี ไม่แคร์ ไม่เคยจะหวั่นไหว

จะมีแต่เธอที่แสนดี ร่วมทาง ตราบจนวันที่สิ้นใจ

หนึ่งวันจะนาน สักเท่าไร ถ้าไกล ห่างเธอไปสักวัน

ผ่านคืนวันโหดร้าย นานเหมือนชั่วกาล

กลับมีคนห่วงใยกัน สุขใจทุกวัน มีเธออยู่ข้างกาย

เริ่มรู้จักความหวานกับรักลึกซึ้งหมดใจ

เริ่มรู้จักความหมายของคืนวัน

ให้เธอได้ยิน เสียงจากใจฉันที่จะคอยบอกทุกคืนวัน ว่ารักเธอ

ผ่านคืนวันโหดร้าย นานเหมือนชั่วกาล

กลับมีคนห่วงใยกัน สุขใจทุกวัน มีเธออยู่ข้างกาย

เริ่มรู้จักความหวานกับรักลึกซึ้งหมดใจ
เริ่มรู้จักความหมายของคืนวัน

เสียงใจฉันเอง ร้องเพลงให้เธอฟังอยู่คือ...

เสียงดังจากใจร้องเพลงที่ใคร ไม่อาจฟัง

เสียงใจฉันเองร้องเพลงให้เธอ ฟังอยู่คือ...

เสียงดังจากใจร้องเพลงที่ฟัง เข้าใจเพียงเรา

เพลงประกอบภาพยนตร์ รักแห่งสยาม - พิช วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล

ภูจองนายอย ชื่อแบบนี้ก็เที่ยวด้วย?!

2007-09-21T01:18:00.000+07:00

ความจริงเป็นเวลาอันรวดเร็วมากๆ ในการคิดว่าวันเสาร์อาทิตย์นี้ เราจะไปไหนกันดี เพราะนี่ก็เย็นวันศุกร์แล้ว และการเดินทางจะเริ่มเที่ยงคืนของวันนี้ แต่พวกเราก็ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะไปไหนดี และแล้วสายตาอันกว้างไกลก็ไปสะดุดกับ"หนังสือเส้นทางสุขใจ" ของ ททท. และยังมีหนังสือ อสท. วางโชว์ ราวกับจะบอกว่า "ทำไมไม่เอาเราไว้อ่านฟ่ะ ไอ้..." และเราก็คงได้ยินด้วย ดังนั้นเราก็หยิบมาอ่านซิครับ

เส้นทางสุขใจของเราอาจอยู่ไกลสักหน่อย หากนับว่าเราจะไปกันที่จังหวัดอุบลราชธานี ด้วยความที่คิดว่าน่าจะใกล้ (ก็ผ่านแค่ไม่กี่จังหวัดเองนี่นา) เราก็ตกลงว่าจะไปที่นี่กันครับ แต่จะไปส่วนไหนล่ะ ถึงจะเที่ยวได้คุ้มหน่อย...
"ไปที่นี่ซิ พี่เคยอ่านหนังสือ อสท. ถ่ายรูปสวยมากเลย" พี่คนหนึ่งพูดขึ้นมา
"โห รูปสวยจริงๆด้วย แล้วมันที่ไหนล่ะ" น้องคนหนึ่งพูดแทรก
"ไปน้ำตกลงรูดีกว่ามั้ย ผมว่า ถ่ายรูปสวยแน่ๆเลย อีกอย่างไม่เคยไปด้วยอ่ะ" ผมเสนอ
"ไปไหนก็ได้ ไปได้หมดแหล่ะ" พี่อีกคน ไม่รู้จะพูดทำไม -_-"
"งั้นไปที่นี่แหล่ะ สวยนะ น่าจะใกล้กว่า น้ำลงลงรูนะ" พี่คนแรกเสนอ
"โอเค ที่ไหนล่ะ?" ผมถาม
"อุทยานแห่งชาติภูจองนายอยไง" พี่คนแรกบอก
"...??????..." พวกเราทุกคน
"ลองไปดูล่ะกัน ไม่เคยไปนี่ก็ไปดู" พี่คนแรกย้ำ
"เอ้า ไปก็ไป แปลกๆบ้างก็ดีนะ" ผมบอก ส่วนคนที่เหลือก็พยักหน้าตอบรับ

หลังจากเก็บกระเป๋าอย่างรวดเร็ว (เพราะแอบแวบไปดูหนังมาก่อนหนึ่งเรื่อง) พวกเราก็รีบบึ่งรถ(เที่ยงคืนพอดิบพอดี) เพื่อให้ทันพระอาทิตย์ขึ้นที่ภูจองนายอย อุทยานแห่งชาติ อำเภอนาจะหลวย จังหวัดอุบลราชธานีกันครับ
หลังจากผ่านไปเกือบ 8 ชั่วโมง ผมก็ตื่น (ทั้งๆที่ก็ไม่ได้หลับสนิทเท่าไหร่) เพราะเกิดอาการสั่นกระตุกไปทั่วรถ มันไม่ใช่เพราะเครื่องยนต์กลไกมีปัญหาหรอกครับ แต่ระหว่างทางไปน่ะ ราวกับอยู่โลกพระจันทร์เชียว ทางที่ทำไว้นอกจะแคบแล้วยังเป็นหลุมเป็นบ่อ ชนิดที่เรียกว่า หากคุณขับรถ 20 kg/hr รถคุณก็พังได้แล้วกัน เพราะฉะนั้นเราจึงคลานไปเร็วกว่าเต่าหน่อยนึงอ่ะครับ (ถึงตรงนี้ก็วอนให้ทางรัฐช่วยทำทางทีนะครับ)

ขับไปขับมาก็เริ่มเข้าสู่ชนบทมากขึ้นๆ ต้นไม้เพิ่มขึ้น ผู้คนน้อยลง แต่ไม่นานป้ายอุทยานแห่งชาติภูจองนายอยก็ยืนต้อนรับพวกเราไม่เกรงต่อแดดฝนเลยครับ (ราว 8-9 โมงเช้า)
เช้านี้อากาศสดใสจริงๆครับ เหมาะแล้วกันการเที่ยวป่าแบบนี้ ตอนแรกนึกว่าจะไม่มีคนเสียอีก แต่ก็มีคณะสัมมนาจัดกลุ่มกันอยู่นะครับ ผู้คนก็พอมีนะครับ ไม่ถึงกับเงียบเหงาจนเกินไป

ทางลัด

ภูจองนายอย มีความหมายโดยรวมคือ ภูเขาที่มีต้นจองขึ้นอยู่มากมาย และ น้ำไหลย้อยจากผาครับ ซึ่งความจริง ความหมายจะแบ่งได้เป็นสองคำคือ คำว่า"ภูจอง" หมายถึง ภูเขาที่มีต้นจอง หรือ หมากจอง ขึ้นอยู่มากมาย ผลจองมีเนื้อคล้ายวุ้น นำมาประกอบอาหารได้มากครับ ส่วน"นายอย" หมายถึง น้ำย้อยจากหน้าผาครับ รวมแล้วก็ได้ความหมายดังที่กล่าวไปครับ
คำถาม...ใครทราบบ้างว่า ต้นจองหรือหมากจองเนี่ยะ ภาคกลางเรียกว่าต้นอะไรครับ ค่อยเฉลยล่ะกันนะครับ

ทางลงอันยาวไกล

ละอองน้ำระหว่างทาง

ดอกไม้ริมทาง

อช.ภูจองนายอยนี้มีที่เที่ยวอยู่มากนะครับ เหมาะกับการมาท่องเที่ยวแบบค้างคืนนะครับ เพราะจะทำให้เราเที่ยวได้ครบนะครับ ตอนแรกพวกเราก็คิดว่าจะค้างซักคืนครับ แต่ดูไปดูมาก็เห็นว่าแต่ละที่คงต้องใช้เวลา กลัวว่าจะมีเวลาไม่พอ เราก็เลยได้เที่ยวแบบ day trip ครับ

น้ำตกห้วยหลวง

น้ำตกที่ใหญ่มากๆ(เกินความคาดหมายมากๆ) เราต้องเดินลงบันได เพื่อจะได้ใกล้ชิดกับน้ำตกมากขึ้นนะครับ บันได้ก็แค่ราวๆ 200 กว่าขั้นเองครับ ไม่ไกลเลย เฮ้อ! ขณะเดินก็จะมีน้ำกระเซ็นสายตลอดเวลานะครับ เปียกปอนกันพอใช้ทีเดียว ไม่นานเราก็มาถึงข้างล่างนะครับ น้ำจำนวนมากไหลตกลงมาเสียงดังไปทั่วบริเวณ ละอองน้ำจำนวนมากสามารถทำให้เราเปียกได้โดยที่เราไม่ต้องลงเล่นในแอ่งน้ำเลยนะครับ อ้อ ที่สำคัญน้ำตกที่นี่มีหาดทรายขาวๆรอรับนักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบการเล่นน้ำตกด้วยนะครับ สงสัยจะเบื่อน้ำเค็มแล้วก็เลยมีหาดทรายขาวๆที่นี่ด้วย

ยิ่งใหญ่

อลังการ

จัสมินกรุ๊ป

ช่องว่างระหว่างวัย...อุ๊บส์!!!

เกยตื้น?

ชุ่มชื่น

ฉ่ำใจ

ลอยฟุ้ง

ทางเดินไปดูธารน้ำเหนือน้ำตก

นี่ไง เหนือสายน้ำ

บูริน?

นอกจากนี้เรายังได้ไปสถานที่ท่องเที่ยวอีก 2 แห่งรอบอุทยานฯ นั่นคือ แก่งกุเลา ที่มีลักษณะเป็นลานหินลาดเป็นชั้น คล้ายแก่งสะพือ มีผู้คนมาเล่นน้ำที่นี่มากที่เดียวครับ อีกที่คือ ลานหินพลานยาว มีหินงอกจากพื้นเป็นลานกว้างรูปร่างแปลกตา สลับด้วยต้นไม้น้อยใหญ่และทุ่งดอกไม้นานาชนิดนะครับ และยังมีการล่องแก่งชมสนสามพันปี ผาตาลืม หรือจุดชมวิวภูต่างๆ แต่พวกเราไม่ได้ไปนะครับ เพราะเรามีเวลาน้อยเหลือเกินครับ จากนั้นเราจึงเดินทางออกจากที่นี่ครับ

ที่ไหนถ่ายภาพ ที่นั่นมีเรา

แก่งน้อยๆ

ต้นไม้น้อยๆ

ดอกไม้น้อยๆ

เล็กจริงๆนะ

อาหารกลางวัน

ถ่ายรูปกะคุณครูผู้แนะนำความรู้

ครั้งนี้ถ่ายรูปน้อยมากเลยครับ เพราะเหนื่อยๆเมื่อยๆและไม่ค่อยได้เตรียมตัวน่ะ ถ้ามีโอกาสเจอกันอีกนะ จะเอารูปมาฝากเยอะๆเลยครับ

บางครั้งเราอาจพบว่าหนังสือบางเล่มให้อะไรเราได้มากกว่าความรู้ มันนำพาประสบการณ์ผ่านเข้ามาในความคิดความจำ มันอาจพาเอาสิ่งที่เราไม่เคยได้"เรียนรู้"ให้เราได้สัมผัส พาความข้องใจในบางสิ่งให้กระจ่างแจ้งมากขึ้น อาจสนุกหากเราชอบ อาจหาวนอนหากเราเบื่อ แต่จะมี"ค่า"อะไร หากเราไม่เคยลองสัมผัสมันมากกว่าที่เป็นอยู่ เตือนตัวเองเสมอ เราอ่านได้ซักครึ่งเท่าที่คนเขียน"พยายาม"จะทำหรือป่าว หากคำตอบคือใช่ เราจะได้สิ่งที่เรียกว่า"เรียนรู้"เป็นการตอบแทน แต่หากไม่ เราจะได้เพียงความมืดมิดจากกะลาที่ครอบเราอยู่เท่านั้น...

Music I Like : The Promise

2007-09-10T20:47:00.000+07:00

If you wait for me then Ill come for you
Although Ive traveled far
I always hold a place for you in my heart
If you think of me, if you miss me once in awhile
Then Ill return to you
Ill return and fill that space in your heart

Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
Ill find my way back to you
If youll be waiting
If you dream of me like I dream of you
In a place thats warm and dark
In a place where I can feel the beating of your heart

Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
Ill find my way back to you
If youll be waiting
Ive longed for you and I have desired
To see your face your smile
To be with you wherever you are

Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
Ill find my way back to you
If youll be waiting
Ive longed for you and I have desired
To see your face, your smile
To be with you wherever you are

Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
Ill find my way back to you
Please say youll be waiting

Together again
It would feel so good to be
In your arms
Where all my journeys end
If you can make a promise if its one that you can keep, I vow to come for you
If you wait for me and say youll hold
A place for me in your heart.

สูงระฟ้าบนใบหยกสกาย 2

2007-09-01T16:38:00.000+07:00

ครั้งแรกกับตึกที่สูงที่สุดในประเทศไทย(ผมเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจว่า ตอนนี้ยังคงสถิตินี้ไว้หรือไม่) ตึกใบหยกสอง ยังคงตั้งตระหง่านท่ามกลางความคราคร่ำของผู้คนทั้งชาวไทยและต่างชาติ ส่วนใหญ่ก็เพื่อเดินเลือกซื้อเสื้อผ้า บ้างก็ค้าขายอย่างสนุกสนาน มีบ้างที่ดูเหน็ดเหนื่อย ย่านที่เรียกประตูน้ำนี้ เป็นแหล่งช็อปปิ้งอย่างดี สำหรับผู้มีเวลา ผู้มีใจกล้าหาญในการเดินเสียดสี ถูไถและต้องการสติอยู่กับตัว เผื่อไว้ว่ากระเป๋าสตางค์จะหายเอาได้ง่าย

ใบหยก และ ใบหยก 2

เดินมาได้ซักพัก เบื้องหน้าก็คือตึกใบหยก 2 ที่ๆเราจะไปหาข้าวกินกันเย็นนี้ โอว!อาจฟังดูสิ้นคิด แต่เราก็เลือกแล้ว(ที่แน่ๆ มีผู้ให้การสนับสนุนอาหารมื้อนี้ซะด้วย) ได้ทีเราก็เลยขอมาลองกับมื้อสุดหรูเสียหน่อย

จุดหมายของเรา

ก่อนอื่นต้องขอเกริ่นก่อนนะครับว่า เราสำรองที่นั่งไว้ก่อนจะมา ซักวันหรือสองวันได้นะครับ เพราะอันที่จริงพวกเรา( เตาะแตะกลุ่มเดิม) ก็อดจะตื่นเต้นกับอะไรแปลกใหม่ไม่ได้เสียที หลังจากจองที่ได้แล้ว (คิดว่าราวๆ 600 บาทต่อคนนะครับ) ก็เริ่มเดินทางสู่ชั้นเสียดฟ้ากันเลย

ไม่นาน เราก็ถึงชั้นที่ 18 ล็อปบี้ของตึกใบหยกครับ เพื่อชำระเงินแลกกับตั๋วที่นั่งและสำหรับการเดินชมทัศนียภาพเบื้องล่าง ชั้น 77 ที่ชั้นนี้จะมีลักษณะของพิพิธภัณฑ์มากที่สุด กล่าวคือ จะมีการตกแต่งไว้สำหรับการถ่ายภาพเสียส่วนใหญ่ พวกเราก็ถ่ายเสียจนเหนื่อยเลยครับ(นานๆมาซักครั้งน่ะ)

ถ่ายภาพ

ภาพถ่าย

ชีวิตเมืองกรุง

โดดเดี่ยว

ก๊กเตาะแตะ

หากันจนเจอ

เสียดฟ้า

สระบัวแสนบาท

วิถีชาวบ้าน

ไฮโซตัวจริง

ไม่ยอมไปไหนเลย

ทรามวัยกะไอ้จก

คนขับกับเจ้านาย

ชั่วโมงละสิบบาท

ร้านอั๊วะเอง

เหมาะสมมากกกก

ลูกคิด ยังคิดเป็นไหม

ได้นั่งบอลลูนด้วย สุดๆมั้ยล่ะ

มาเถอะ เติมรักให้เต็มลูกโป่ง

ก่อนจะไม่ทันเวลานะครับ พวกเราก็เลยรีบขึ้นไปเพื่อชมจุดชมวิวนอกอาคาร ที่ชั้น 84 ซึ่งที่นี่เป็นจุดชมวิวบนดาดฟ้าที่หมุนได้รอบ เราสามารถมองเห็นกรุงเทพมหานครอย่างทั่วถึงโดยที่เราแค่ยืนอยู่กับที่เท่านั้น (โห...เว่อร์จริงๆ) โชคร้ายหน่อยนะครับ สำหรับวันที่ไปกันนั้น ฟ้าปิดทำให้เราไม่สามารถมองเห็นพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าได้

เหมือน...ไม่ได้ตั้งใจ

โอ้โห นี่หรือบางกอก

ชอบตรงนี้ที่สุดเลย

จำได้ไหม อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ

สนามม้านางเลิ้ง

เบื้องล่าง

เส้นทางสู่อิสระ

อีกมุมสวยๆ

เนื่องจากให้ได้บรรยากาศ ระหว่างที่เราชมวิวกัน ก็จะมีเสียงนกร้องขับขานตลอดเวลาที่เรายืนอยู่บนดาดฟ้าหมุนนี้ เข้ากับบรรยากาศโรแมนติกมากๆ จนบางคู่ทนไม่ไหว เราก็เลยแต่อิจฉาตาแดงหน้าร้อนผ่าวๆต่อไป แงง!

รัก

เซอ

ชัด

มัว

นก

วุ่นวาย

ติดขัด

ไปทานอาหารกันเถอะครับ บริเวณชั้น 83 จะเป็นห้องบางสกาย ซึ่งจะมีร้านอาหาร crystalgrill ตั้งอยู่ ห้องอาหารนี้มีลักษณะเป็นวงกลมเดินได้โดยรอบนะครับ อาหารก็จะเป็นบุฟเฟต์นานาชาติ ผสมผสานไปด้วยอาหารแบบ grill หรือแบบย่างและเผากันสดๆนะครับ

ร้าน Crystal Grill ครับ

เมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่เราจองไว้(แต่เขาเลือกให้) ผมก็บ่นกับเพื่อนว่า ไม่เห็นอะไรเลย วิวไม่สวย ทำไมไม่เลือกอีกที่ หรือฝั่งอื่นๆ เพื่อนก็ได้แต่อือออกันไป เพราะพวกเราเองก็ไม่เคยมา ทำไงได้ครับ อาหารมากมายจากทุกมุมโลกมีให้เลอกมากมายนะครับ ทั้งซูชิจากญี่ปุ่น บาร์บีคิวจากเม็กซิกัน เนื้อแกะจากออสเตรเลีย สตูจากตะวันออกกลาง หรือต้มยำกุ้งจากไทย ส่วนของหวานและผลไม้ก็สับเปลี่ยนมาให้รับประทานไม่ขาดสายเลยนะครับ เพราะฉะนั้นสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่ากินเองนะครับ หลังจากเริ่มลงมือละเลงปากด้วยอาหาร ชนิดเอียนแล้วเอียนอีก(คำถามสำคัญมากๆคือ คุ้มมั้ยเนี่ยะ?) ผมก็โอกาสเดินรอบๆ เผื่อจะเจอกับมุมวิวที่สามารถถ่ายรูปได้ และก็ต้องพบว่า...ที่ๆเรานั่งนั้น เป็นวิวที่สวยที่สุดในร้านนี้แล้ว

อิ่มแล้วพวกเราก็ขอขึ้นไปชมกรุงเทพ ยามค่ำคืนจากมุมสูงบ้าง เพื่อความแตกต่าง (อ้อ! ร้านอาหารน่ะ เขาเปิดบริการตั้งแต่ 17 - 22 น. นะครับ)

อาวุธพร้อม

ข้าศึกน่ากิน

นี่ก็ศัตรูน่าทาน

สนามรบ

กบฏย่างกุ้ง

สงครามเย็น

กองกำลัง

เหลือเพียงหนึ่ง

จัดการซะเรียบ

และแล้วดวงดาวก็อยู่เบื้องล่างของเรา เกินบรรยายจริงๆครับ มุมสูงสุด ทำให้เรามองเห็นแสงไฟระยิบระยับคล้ายดาวมากๆเลย เพื่อนผมคนหนึ่บอกว่า ชอบจัง และผมก็เห็นด้วยนะครับ ว่ามันสวยมากๆเลย เสียดายมากๆที่เราไม่สามารถถ่ายรูปได้ เหตุผลไม่ใช่อะไรหรอกครับ เพราะเจ้ากรรมที่ ดาดฟ้า มันหมุนตลอดเวลา เวลาถ่ายภาพจะไหวตลอดครับ ทางที่ดี ไปดูด้วยตัวเองดีกว่า...

ทางช้างเผือก

องศาที่ต่างกัน

มุมมองจากโต๊ะอาหาร

หลังจากอิ่มกับอาหารกาย และสดชื่นกับอาหารไปแล้ว ก็ถึงเวลาที่เรากลับกันแล้วครับ (อ้อ !บอกอีกหน่อย ชั้น 73 และ 84 ซึ่งเป็นชั้นสำหรับเปิดบริการเพื่อชมวิวนั้น จะเปิดเวลา 10.30 - 22 น. นะครับ )

เส้นดาวโคจร

ดาวล้านดวง

แสงสีไร้เสียง

ความงามท่ามกลางความวุ่นวาย

ปรับแสงขาวนิดหน่อยครับ

ความสุขเพียงชั่วครู่ อาจจะเป็นสิ่งที่อยู่กับเราไปตลอดการเดินทางของชีวิต เปลี่ยนมุมมองบ้างเพื่อความสมดุลของชีวิต มองสิ่งใหญ่เป็นสิ่งเล็ก เพื่อที่เราจะได้เห็นโลกที่ต่างไปจากเดิม มองสิ่งเล็กเป็นสิ่งใหญ่เพื่อให้โอกาสกับเรื่องเหล่านั้นบอกเล่าเรื่องที่เรามองข้ามไปบ้าง เราอาจพบเห็น"ความสำคัญ"ของสิ่งต่างๆจากมุมมองใหม่ๆได้

ข้อมูลเกี่ยวกับอาคาร

-ตัวอาคารมีความสูง 309 เมตร เทียบเท่ากับคน 82 ต่อตัวกันขึ้นไป

- มีบันไดตั้งแต่ชั้นล่างสุดถึงชั้นบนสุด 2,060 ขั้น ใช้เวลาเดินขึ้นไปกว่า 1 ชั่วโมง

- หน้าต่างมีจำนวนทั้งสิ้น 1,740 บาน เท่ากับหน้าต่างของตึกแถวรวมกันกว่า 200 คูหา

- เสาเข็มตึกเจาะลงใต้ดินที่ความลึก 65 เมตร หรือตึกถึง 22 ชั้น

-พื้นที่ใช้สอยภายในตัวอาคารคิดเป็น 179,400 ตรม. จะเท่ากับพื้นที่สนามฟุตบอล 30 สนาม

อันนี้คือประวัติเสาและการสร้าง

เสาใหญ่มากครับ

ขอขอบคุณข้อมูลจาก http://www.baiyoke.co.th/baiyokesky/fact.html

เพียงเศษเล็ก ของส่วนเลย

2007-07-16T02:42:00.000+07:00

เมื่อเอ่ยชื่อ"เมืองเลย" ใครหลายคนคงนึกถึงภูกระดึง แหล่งท่องเที่ยวยอดฮิตติดอันดับต้นๆของเมืองไทย มีบ้างบางคนที่อาจนึกถึงภูเรือ หรืออย่างภูหลวงที่ตั้งตะหง่านรอผู้คนมาค้นหา แต่นอกเหนือจากแหล่ะท่องเที่ยวเหล่านั้น เมืองเลยยังคงมีเศษเล็กเศษน้อยที่นักท่องเที่ยวสามารถหาความสุข ความเพลิดเพลินได้ แตกต่างกันไปตามสไตล์การท่องเที่ยวแบบ "แอดเวนเจอร์" เหมือนอย่างที่ผมและกรุ๊ปทัวร์จิ๊กโฉ่ไปมากันครับ

ว่ากันตามตรง ผมเองก็พอคุ้นเคยกับ 3 ภูที่กล่าวไปแล้วอยู่เหมือนกันนะคับ รู้สึกว่าการมาครั้งแรกคือการได้ไปเยือนยังภูกระดึง ประทับใจมากครับ (เอาไว้จะพยายามเอามาโชว์นะคับ)และครั้งนี้ก็ให้นึกอยู่ว่าจะไปเที่ยวที่ไหนได้บ้าง เพราะเวลาเพียงเสาร์อาทิตย์ก็คงจะนอนค้างอ้างแรมที่อื่นมากมายไม่ได้ แต่เรามีตัวช่วยพอดีเลยครับ เจ้าของเมืองเลยเอง(บ้านอยู่นั่นน่ะ)น้องเมทที่หอผมเอง ได้ข่าวว่ามีการเตรียมการเล็กๆถึงสถานที่เที่ยวเพื่อสร้างความประทับใจ(มิรู้ลืม)แก่พี่ๆตลอดทริปด้วยนะครับ

ครั้งนี้เราเริ่มเดินทางกันตั้งแต่ประมาณเที่ยงคืนครับ เหนื่อยพอดูกว่าจะถึงนะคับ มีแวะหาที่เที่ยวตอนเช้าๆที่ น้ำตกตาดโตน" จังหวัดชัยภูมิด้วยนะคับ อาจจะเป็นเพราะไม่ใช่วันหยุดนะครับ ผู้คนที่เคยคึกคักก็เงียบเหงาไปด้วย แต่สิ่งที่ผมชอบที่สุดของที่นี คือการจัดระบบระเบียบ และความสะอาด ที่ถือว่าสะอาดมากๆเลยนะครับ

อุทยานแห่งชาติตาดโตน

น้ำน้อยไปนิด

คนน้อยด้วยครับ

เส้นทางเดินชมน้ำตก

ทางเดินบริเวณ information

พวกเราอยู่ที่ได้ไม่นานก็ต้องเดินทางต่อไปยังจุดหมายของเราต่อไปนะครับ คือบ้านของน้องเขานะครับ เราจะพักกันที่นั่น ตลอดทริปเมืองเลยครับ(ประหยัดดีจริงๆ อิอิ)

ฟ้าจ๋าฟ้า อยากรู้ว่าปุยฟ้าล่องลอยไปไหน

หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน สุดยอดอาชีพของไทย

ก่อนจะไปถึงบ้านน้องเขานะครับ น้องเมืองเลยคนนี้ก็พามายัง "กุ้ยหลินเมืองเลย" เขาว่าอย่างนั้นอ่ะนะ จะว่าไปด้วยความที่ที่นี่เองมีภูเขาน้อยใหญ่แตกต่างกันไป เว้นระยะห่างของการก่อกำเนิดจากพื้นดิน บ้างก็เกาะกลุ่มเป็นภูเขาขนาดย่อม บ้างก็แยกตัวเพียงลำพัง สลับกับผืนป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์จึงให้ให้ที่นี่มีลักษณะคล้ายๆกับกุ้ยหลินในเมืองจีนน่ะครับ(อันที่จริงผมเองก็ไม่เคยไปอ่ะนะ) มาถึงที่นี่ เราก็เริ่มผจญภัยแบบแอดเวนเจอร์กันเลยให้สมกับที่มาเมืองเลย เมืองแห่งการผจญภัยเสียหน่อย ว่าแล้วเราก็ลัดเลาะไปเรื่อยๆลอดถ้ำบ้าง ปีนผาบ้าง เดินเข้าป่า โผล่ทางเท้าสลับสับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ โดยที่จุดหมายของเรานั้นคือ...เอ่อ...ไม่มีอ่ะครับ ตอนแรกน่ะ จะมีคนมานำทาง แต่เราดันปฏิเสธเขาไปเสียแล้ว อ่อ!แต่ค่าคนนำทางน่ะ เขาคิดราคาเท่านี้ครับ...(ติดไว้บอกตอนจบดีกว่าครับ)

เนวิเกตี้ สองคน สี่แรง

ลอดถ้า

ออกมาแล้ว

ภายในถ้ำ

มุดถ้ำ(อีกแล้ว)

แสงที่ปลายอุโมงค์

ยิ่งเดินยิ่งลึก ยิ่งเย็นยิ่งมืด เราเร่งฝีเท้า เร่งการไต่ เร่งการลอด แล้วอยู่ๆเราก็มาโผล่เอาตรงจุดชมวิวครับ สวยทีเดียว มันสูงมากจากพื้นนะครับ ลักษณะคือทำเป็นตะแกรงเหล็กยื่นออกไปจากหน้าผา แต่แข็งแรงดีครับ

เริ่มเห็นความเงียบสงบ

กุ้ยหลินเมืองเลย

ขอซักรูปเถอะครับ

หายเหนื่อยเราก็เดินกลับกันล่ะครับ คราวนี้ก็เดาๆเหมือนทางที่มาเนี่ยะแหล่ะว่าจะไปโผล่ตรงไหนอีก และ...บ้านเก่าๆ คนเงียบๆ วังเวงๆก็อยู่เบื้องหน้าเรา (ตอนแรกนึกว่าจะเหมือนหนังสยองขวัญประมาณหลอกมาเชือดซะอีก น่ากลัวเชียวครับ) แต่เดินออกมาซักพัก เราก็พบว่า เรายืนอยู่ท่ามกลางภูเขาและไร่สวนที่ชาวบ้านปลูกไว้สวยมากครับ เก็บรูปซักพัก เราก็เริ่มนึกได้ว่า นี่มันตรงไหนเนี่ยะ? ไกลหรือใกล้จากที่เราเริ่มต้นมากันแน่นะ เดินเดาๆไปเพราะคิดว่าถนนที่เราเดินน่ะ น่าจะไปบรรจบกับถนนสายอื่น เผื่อเราจะคุ้นๆกับพิ้นที่แถวนี้บ้างนะครับ

ลงทางนี้

ขาลง สบายหน่อยครับ

และแล้ว...สวรรค์ประทานจริงๆ รถสองแถวก็ขับผ่านมา เมื่อถามชาวบ้านที่โดยสารมาด้วย คำตอบคือ อีกประมาณ 1-2 กิโล (จากที่เราเดินวนๆเวียนๆงงๆ มาแล้ว เกือบ 10 กิโล...เว่อร์ไปป่ะ?) รู้แต่ว่าตอนนั้นเหนื่อยมากจริงๆ ร้อนมากด้วยครับ เอาล่ะเดินย้อนมาจะเป็นไร ขอแค่มีน้ำเย็นชื่นใจให้กินให้ดื่มเป็นพอน่ะ สอบถามจากร้านค้าแรกที่เราพุ่งรี่ตรงเข้าไปซื้อน้ำก็ได้ความว่า...

ร้างมั้ยล่ะ ดูเอาเอง

life is freedom

ธรรมชาติสวยงาม

ต้นข้าวโพด (มั้งครับ)

ภาพวงกว้าง

ที่นี่น่ะ ถ้าเราเหมาหรือจ้างคนนำทางก็กรุ๊ปล่ะหนึ่งร้อยบาท และจะมีรถไปรับจากที่เราเดืนมาตั้งไกลอีกด้วย...อ่าวอย่างนี้ความงกก็เป็นเหตุซิเนี่ยะ พี่คนหนึ่งบอกว่า...ไม่อาวอีกแว้วววววว หลังจากขึ้นรถเรียบร้อย โรงเรียนเลยแล้ว พี่คนหนึ่งก็บ่นอีก(?!) ว่าอยากไปเที่ยวน้ำตก อาบน้ำให้ชุ่มฉ่ำใจเสียหน่อย ว่าแล้วก็ตรงไป"น้ำตกเพียงดิน"กันครับ ตามข้อมูลแล้วเขาว่าน้ำตกนี่เป็นน้ำตกขนาดกลาง? เพราะว่ามันมีหลายชั้น? เหมาะกับการอาบน้ำเล่น เพราะมีแอ่งน้ำมากมาย? โอ้วววว...ชมภาพที่พยายามถ่ายมาเลยดีกว่านะครับ อิอิ

น้ำตกเพียงดิน

น้ำตก...เพียงดินจริงๆด้วย

อยู่ได้แป๊บเดียว ก็ไม่มีอะไรทำอ่ะครับ กลับดีก่า อ่อ!ก่อนกลับ เราขอเรียกที่นี่แบบติดตลกว่า "น้ำตกมีเพียงดิน"ได้มั้ยเนี่ยะ

ยามเย็นอ่างเก็บน้ำแถวบ้านน้องเมืองเลย

ถ้าคิดว่านั่นน้อยไป วันรุ่งขึ้นตื่นมา น้องเมืองเลยก็พาพวกเราสู่วัดป่าภูฝางสันติธรรม น้องเมืองเลยบอกว่า ที่นี่คนวิปัสสนากันเยอะทีเดียว และภูเขาสูงด้านหลังของวัด ก็มีเจดีย์ให้ขึ้นไปสักการะ และชื่นชมกับธรรมชาติด้วยนะครับ ขอบอกว่าเหนื่อยมาก

ชบาแก้วและผองเพื่อน

ศาลาวัดใหญ่มาก

เหนื่อยแล้วซินะ ลิ้นห้อยเชียว

เจดีย์รูปทรงแปลกตา

สวยมั้ยครับ

จากนั้นเราก็พักเหนื่อยในรถกันครับ ใช่ครับเพราะว่ามันต้องไปทัวร์ต่อนี่ครับ จุดหมายเราอยู่นี่ครับ น้ำตกขึ้นชื่อ(ของน้องเขาและเพื่อนสมัยเรียนของน้องเมืองเลยอ่ะครับ) "น้ำตกห้วยเลา" เช่นนั้นแล้วพวกเราก็นึกไปถึงการได้แช่น้ำ เล่นน้ำจากธารน้ำตกที่เย็นฉ่ำ อย่างน้อยคงผ่อนคลายลงเยอะที่เดียว เมื่อถึงที่จอดรถเราเดินเข้าไปอีกพักเล็กๆก็ได้ยินเสียงน้ำตกแล้วครับ น้องเมืองเลยบอกวาชั้นที่ 9 จะสวยมาก(ไม่แน่ใจเหมือนกันนะครับว่าน้ำตกมีกี่ชั้น) แต่ด้วยความที่อยากเล่นน้ำมากแล้วเราก็เลยแวะชั้นที่ 4 ก่อนครับ...

เพียงสายน้ำไหล

ป่ายปีนจนถึงยอด

คำถาม...ไหนแอ่งน้ำที่ให้เล่น ผุดอยู่ในใจของทุกคน ด้วยความที่อาจจะเป็นน้ำตกขนาดใหญ่(หากเทียบกับน้ำตกเพียงดิน)หรืออาจเป็นน้ำตกขนาดกลางๆ ทำให้เราหาแอ่งน้ำสำหรับเล่นยากเหลือเกิน ไม่ช้า วิธีการเล่นน้ำตหแบบใหม่ก็เกิดขึ้น (อย่างน้อยๆผมก็ไม่เคยขนาดนี้) วิธีการที่ว่าก็คือ การปีนสวนน้ำที่ตกลงมาเรื่อยไป (ต้องขออภัยจริงๆที่ไม่สามารถถ่ายรูปมาให้ชมได้นะครับ เพราะว่าน้ำที่กระเซ็นสายจะพาลถูกกล้องเจ๊งเอาครับ) แรกๆเราก็คิดว่าคงปีนไปอีกนิดหน่อย เดี๋ยวก็สามารถเล่นน้ำได้แล้ว แต่ยิ่งปีนก็ยิ่งหายากขึ้นเรื่อยๆต่างหาก จนกระทั่งเรามาหยุดอยู่ที่ชั้น 6 หรือ 7 เนี่ยะแหล่ะครับ เพราะเบื้องหน้าเราดูจะเป็นสายน้ำตกและหน้าผาที่สูงชันทีเดียว

เราต้องปีนขึ้นทางนี้ครับ

เริ่มถอดใจแล้ว

โถงทางเข้า ถ้ำธารน้ำไหล

เขาว่าต้นน้ำ อยู่ภายในถ้ำนั้นครับ

ยังไงก็ต้องไปต่อครับ เพราะว่าความสวยงามนั้น น้องเมืองเลยบอกว่าอยู่เมื่อผ่านชั้นนี้ไปแล้ว(โอ้ว!)ความทุลักทุเลเกิดขึ้นเป็นระยะ แน่นอนเราทั้งปีนผาป่ายหิน โหนเถาวัลย์ เดินข้ามสะพานต้นไม้หัก จนกระทั่งชั้นบนสุดของที่นี่คือที่ๆแอ่งน้ำขนาดกลางวางตัวอย่างเงียบสงบ หามีใครเล่นไม่(อ้าว!?) ก็ลึกลงไปมันเต็มไปด้วยทรายและโคลน ซึ่งไม่เหมาะกับการเล่นเลยครับ สรุปแล้ว คือพวกผมอดเล่นน้ำครับ ที่ชั้นนี้มีถ้ำเล็กๆพอลอดได้เพื่อต้นน้ำนะครับ จากการสำรวจผมไม่แน่ใจว่าเขาให้เข้าได้หรือป่าว เพราะมันมืดมากได้ยินแต่เสียงน้ำไหลกระทบโขดหินดังมากและผมเองก็ลืมพกไฟฉายไปด้วย จึงเป็นอันสิ้นสุดการทัวร์ของทริปที่นี่ครับ แต่ทั้งหมดนั้นสนุกสุดๆไปเลยครับ เมื่อนึกย้อนว่า จะมีอีกซักครั้งหรือไม่ ที่เราจะได้ก้าวผ่านความยากลำบาก บททดสอบเล็กๆสำหรับความลำบาก ความกลัว และความพยายาม คงไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้หากตั้งใจนะครับ(คิดได้ไงเนี่ยะ?) ขาลงเราลงอีกทางครับ เพราะให้ลงทางน้ำตกคงไม่ไหว หน้าผานะนั่น จริงๆแล้วสำหรับคนที่ไม่อยากหวาดเสียวหรือเปียปอน ทางเจ้าหน้าที่เขาทำทางให้เดินข้างๆด้วยครับ อย่างไรก็ไปชื่นชมบรรยากาศกันได้นะครับ

ทางเดินกลับ

หลังจากเที่ยวน้ำตกเสร็จเราก็บ่ายหน้าเข้าตัวเมือง ขอซะหน่อย เพื่อความอื่มหนำของกระเพาะอาหาร เมืองเลยเป็นเมืองเล็กๆ ไม่วุ่นวายมากนะครับ ที่นี่มีความศิวิไลซ์ขนาดพอดี สวนสาธารณะสองฝากฝั่งของแม่น้ำคนเยอะพอดู กิจกรรมยอดฮิตคือการวิ่งจ๊อกกิ้ง และ เต้นแอโรบิก ย่านขายอาหารมีมากมาย วงเวียนน้ำพุ ห้างและโรงหนังเล็กๆ ก็มีให้ชาวเมืองเลยไม่ตกเทรนด์ หลังจากรับประทานอาหารที่เรียบร้อย เราก็กลับสู่ที่พักเตรียมตัวกลับพรุ่งนี้เช้าครับ

เส้นทางสู่อิสระ

เวลาเปลี่ยน รถเปลี่ยน คนไม่เปลี่ยน

กว้างใหญ่เหลือเกิน

เต็มที่กับชีวิต

บางครั้งเมื่อเรามองกลับมา เราพบว่า เราเองเป็นเพียงเสี้ยวส่วนเล็กๆของธรรมชาติที่กว้างใหญ่ไพศาลเหลือเกิน ธรรมชาติอันเร้นลับ ซุกซ้อนความงดงามอยู่แทบทุกอณูของมัน เพียงแต่เราเองจะมองเห็นสิ่งเล็กน้อยแต่คุณใหญ่หลวงเหล่านั้นได้หรือไม่ เราจะมองเห็นคุณค่าความงดงามเหล่านั้นและหาความสุข ความรื่นรมย์ได้มากเพียงไร หากมองดูอย่างถีท้วนแล้ว เราอาจพบว่าสิ่งที่เรามองข้ามมากที่สุดของธรรมชาติ คือตัวเรา ก็เป็นได้

ไหว้พระขอพร 9 พระอารามหลวง

2007-06-24T00:38:00.000+07:00

สงกรานต์นี้นึกๆไปก็ขี้คร้านจะออกไปเที่ยวที่ไหนๆ อาจเพราะคนเยอะขวักไขว่ อาจเพราะอยากพักผ่อน หรืออาจเพราะอากาศที่เริ่มร้อนอบอ้าวและแดดแผดเผา แต่นี่คือเทศกาลที่ชื่นฉ่ำกายใจ นึกไปนึกมาผมเลยคิดว่าไปข้างนอกน่าจะดีกว่านอนอุดอู้อยู่ที่ห้องเฉยๆ

ว่าแล้วการคิดทริปก็เกิดขึ้นอีก คราวนี้นึกยากจังเพราะใน กทม.ก็ไปจนแทบจะพรุนอยู่แล้ว แล้วยิ่งแถวนี้ ปิ่นเกล้า ลาดพร้าว สยาม เป็นอันเซ็ง ไปไหนกันดี? คิดไปคิดมา หาบุญกุศลใส่ตัวบ้างดีกว่า ว่าแล้วเราก็ไปไหว้พระเก้าวัดกันเถอะครับไปโลด!!!

แต่เดิมวัดเก้าวัดประกอบไปด้วย วัดพระแก้ว วัดโพธิ์ วัดชนะสงคราม วัดสุทัศน์ ศาลหลักเมือง ศาลเจ้าพ่อเสือ วัดอรุณ วักกัลยาณมิตร และวัดระฆัง (วัดรอบเกาะรัตนโกสินทร์) แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ เขาก็เปลี่ยนจากศาลเจ้าพ่อเสือและศาลหลักเมือง เป็นวัดสระเกศและวัดบวรนิเวศแทนอ่ะครับ สืบข้อมูลอย่างดีแล้ว เราก็เริ่มกันเลยนะครับ อ้อ!กรุ๊ปทัวร์เซตเดิมจ้า เริ่มจากวัดแรกเลยนะครับ (คือเริ่มจากที่พวกผมเริ่มอ่ะนะ)

วัดระฆังโฆสิตาราม
คติ "มีชื่อเสียงโด่งดัง คนนิยมชมชอบ"
เครื่องสักการะ...ธูป 3 ดอก เทียนคู่ ทองคำเปลว

ระยะไกลครับ

หลังจากนั่งเรือลงท่าศิริราช เดินมาอีกซักพักผ่านภัทราวดีเธียร์เตอร์แล้วก็มาถึงวัดเริ่มต้นการทำบุญของเราในวันนี้ครับ วัดระฆังโฆสิตาราม มาที่นี่จะขาดไม่ได้เลยก็วัดระฆัง หรือเดิมชื่อวัดบางหว้าใหญ่คือ การเคารพสักการะสมเด็จพระพุฒาจาย์ (โต พฺรหฺมรํสี)ผ่านการท่องถาชินบัญชรด้วยครับ จิตใจเริ่มสงบแล้วครับ เราอยู่ที่นี่แค่เวลาสั้นๆน่ะครับ เพราะกลัวจะไหว้พระไม่ครบทั้ง 9 วัดน่ะครับ อ้อ!ที่ชื่อวัดระฆังน่ะ เพราะว่าเขาขุดพบระฆังหนึ่งลูกนะครับ(แต่ตอนนี้ระฆังลูกนั้นอยู่ที่วัดพระแก้วครับ)

พระประธานในอุโบสถ

วัดนี้ดีตรงไหน...หากใครมาที่นี่แล้วไม่สวดคาถาชินบัญชรซักจบล่ะก็ เขาว่ามาเสียเวลาปล่าวนะ

วัดกัลยาณมิตร
คติ "เดินทางปลอดภัยดี มีมิตรไมตรีที่ดี"
เครื่องสักการะ...ธูป 3 ดอก เทียนแดงคู่ ดอกไม้พวงมาลัย

เข้าวัดกันนะ

พระประธาน(กำลังบูรณะครับ)

เสาหงส์

วัดกัลยาณมิตรตั้งอยู่ริมน้ำทางฝั่งธนบุรี เป็นวัดที่มีลักษณะการผสมผสานวัฒนธรรมแบบจีนด้วย กล่าวคือวัดนี้มีการไหว้เทพเจ้าของจีน การใช้เทียนแดง ลักษณะของโบสถ์หรือเจดีย์ วัดนี้มีพระประธานชื่อพระพุทธไตรรัตนนายก หรือหลวงพ่อโตนะครับ ซึ่งหลวงพ่อโตเป็นที่เคารพนับถือโดยเฉพาะในหมู่คนจีนนะครับ จึงมีชื่อเรียกแบบจีนว่า "ซำปอฮุดกง" หรือ"ซำปอกง" วันนี้ที่นี่มีการสวดมนต์และเทศน์ของพระสงฆ์ที่จำวัดนี้ด้วย คาดว่าน่าจะหลายสิบรูปอยู่นะครับ แต่น่าเสียดายอีกครั้งที่เวลาเริ่มสั้นเข้ามา พวกเราจึงได้เวลาเปลี่ยนวัดอีกแล้ว วัดสุดท้ายทางฝั่งธนบุรี...วัดอรุณ

เปลวไฟแห่งศรัทธา

วัดนี้ดีตรงไหน...วัดไทยอารมณ์จีนแบบนี้มีแถวไหนกันล่ะ

วัดอรุณราชวราราม (วัดแจ้ง)
คติ "ชีวิตรุ่งโรจน์ทุกคืนวัน"
เครื่องสักการะ...ธูป 3 ดอก เทียนคู่

สัญลักษณ์แห่งวัดอรุณ

มุมแอบถ่าย

วิหารภายในมีพระพุทธบาทครับ

จากวัดกัลยาณมิตร นั่งรถไม่ถึงอึดใจก็มาถึงวัดอรุณฯแล้วครับ แต่คราวนี้ขอรีบหน่อย เพราะกลัวว่าเวลาที่เหลือจะไม่เหลือแล้วซิครับ เพราะผ่านมาครึ่งวัน(นี่ก็ปาเข้าไปจะเที่ยงแล้ว) เพิ่งทำบุญได้ 3 วัดเอง มาถึงวัดอรุณฯที่ไรก็อดที่จะเข้าไปชมพระปรางค์อย่างใกล้ชิดไม่ได้นะครับ โชคดีอีกครั้งที่วันนี้ เขาเปิดให้เราได้ขึ้นไปชมพระปรางค์อย่างใกล้ชิดด้วยครับ สวยทีเดียว รอบพระปรางค์จะมีการใช้เศษกระเบื้องจีน(เดาเอานะครับ) ติดอยู่ภายนอกเยอะแยะไปหมด สลับกับรูปปั้นต่างๆมากมายครับ ดูใกล้ๆก็สวยไปอีกแบบ และที่ขาดไม่ได้ เห็นจะเป็นยักษ์สองตนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูทางเข้าสู่วัด โดยมิเกรงกลัวต่อแดดฟ้าลมฝนแต่อย่างใด สมแล้วกับที่เป็นยักษ์วัดแจ้งครับ ผ่านจากยักษ์วัดแจ้งมา เราก็ลงเรือเพื่อข้ามฟากสู่ท่าเตียน เข้าสู่พระนครกันแล้วครับ

มุมเงยกับพระปรางค์

บันไดสู่ธรรม

ประติมากรรมรอบพระปรางค์ครับ

มุมอื่นๆรอบพระปรางค์

ดอกสาละ

ต้นสะละ

ยืนยงมานานวัน

วัดนี้ดีตรงไหน...ลองพลิกเหรียญ 10 บาทดูซิครับ ด้านหลังน่ะ วัดอรุณริมน้ำเชียวนะ

วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม (วัดโพธิ์)
คติ "ร่มเย็นเป็นสุข"
เครื่องสักการะ...ธูป 3 ดอก เทียนคู่ ทองคำเปลว 11 แผ่น

แค่พระเศียรก็สุดยอดครับ

ใหญ่มาก

เขาว่าต่ออายุนะ ตักบาตร 108 เนี่ยะ

วัดโพธิ์ หรือวัดพระเชตุพนฯ คนส่วนใหญ่จะคุ้นกับชื่อแรกของวัดนี้มากกว่า เห็นด้วยมั้ยครับ วัดนี้เป็นวัดประจำรัชกาลที่1 ภายในวัดโพธิ์มีสถานที่น่าสนใจมากมาย เช่น พระมหาสถูป(พระปรางค์)และระเบียงแก้วรอบพระอุโบสถ,เขามอและเขาฤาษีดัดตน,พระมหาเจดีญ์สี่รัชกาล,พระเจดีย์ราย(รายล้อมรอบพระระเบีงชั้นนอก) และที่ขาดเสียไม่ได้เลยคือ พระวิหารพระพุทธไสยาส พระนอนที่สวยงามที่สุดในประเทศไทยอีกด้วย หลังจากสงฆ์น้ำพระเรียบร้อยแล้วนะครับ พวกเราก็ไม่รีรอรีบเดินดูสถานที่น่าชมต่างๆภายในวัด แต่น่าเสียดายที่ช่วงนี้ทางวัดกำลังบูรณะบางส่วนอยู่นะครับ เลยเก็บภาพมาได้ไม่หมดครับ

เกรงขาม

เหนื่อยนักพักหน่อย

ขอให้รวย สวย เก่งด้วยเถิด

ทะเลเจดีย์

อีกมุมครับ

วัดนี้ดีตรงไหน...จับเส้นตึง คลึงเส้นหย่อน ผ่อนเส้นยึด มาวัดแล้วสบายตัวกลับไปด้วย ดีมั้ยล่ะ

วัดพระศรีรัตนศาสดาราม (วัดพระแก้ว)
คติ "เพื่อจิตใจสะอาด ดุจรัตนตรัย"
เครื่องสักการะ...ธูป 3 ดอก เทียน 1 เล่ม ดอกไม้

พระอุโบสถภายนอก

พระปรางค์ครบ 8 รัชกาลครับ

ถัดมาคือวัดที่ผมชอบมากที่สุดวัดหนึ่งนะครับ คงต้องสารภาพเลยว่าแม้จะมีโอกาสได้มาวัดพระแก้วบ่อยแค่ไหนก็ตาม แต่ก็ไม่เคยเดินถ่ารูปจนครบเลยครับ (เคยมาซัก 4 ครั้งได้แล้วครับ เยอะมั้ยเนี่ยะ?) อย่างที่ทราบกันนะครับว่า วัดพระแก้วเป็นที่ประดิษฐานของพระแก้วมรกต ซึ่งตอนที่ไปนะครับไม่มีโอกาสได้เข้าไปชมหรอกครับ แต่ก็เผลอไผลคิดเอาว่า ตอนนี้ท่านคงทรงเครื่องฤดูร้อนแน่เลยครับ เพราะอากาศนี่ใช้ได้เลยทีเดียวครับ เผาเต่าตายเลยนะ แต่ถึงอย่างไร ผมก็ชอบที่นี่อยู่ดี อ่อ!เพื่อนผมคนหนึ่งไม่ได้เข้ามาล่ะ เพราะว่าดันใส่กางเกงขาสั้นมา(3 ส่วนอ่ะครับ) เราก็เลยต้องรีบไหว้เพื่อจะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนๆน่ะครับ และสิ่งที่ชอบมากๆเลยนะครับก็คือ กำแพงรอบวัดพระแก้วที่เป็นจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวของรามเกียรติ์ทั้งหมดเลยครับ กะไว้ว่าหากมีโอกาส จะมาอ่านประดับความรู้ให้หมดทีเดียว

ซุ้มประตูสุดวิจิตร

ตากแดดมานานแล้วนะ

ยักษ์วัดพระแก้ว

วัดนี้ดีตรงไหน...แค่ความวิจิตรบรรจงประณีตงดงามเพียงแค่นี้ก็บรรยายไม่ถูกแล้วครับ

วัดสุทัศนเทพวรราม
คติ "วิสัยทัศน์กว้างไกล มีเสน่ห์แก่บุคคลทั่วไป"
เครื่องสักการะ...ธูป 3 ดอก เทียน 1 เล่ม

พระอุโบสถเช่นกัน

ประตูทางเข้าภายในอุโบสถ

พระพุทธตรีโลกเชษฐุ์

จากวัดพระแก้ว เราก็นั่งรถมาต่อกันที่วัดสุทัศน์กันนะครับ วัดนี้คนเยอะเช่นทุกครั้งที่ผ่านมาครับ อาจะมีคนจำนวนไม่มากที่ทราบว่าวัดนี้มีชื่อเรียกอีกหลายชื่อเลยนะครับ เช่นวัดพระโต วัดพระใหญ่หรือวัดเสาชิงช้า (จำได้ง่ายที่สุดเพราะหน้าวัดมีเสาชิงช้าตั้งตระหง่าอยู่ครับ) และที่สำคัญนะครับ จากประวัติเก่าก่อน พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงผูกนามพระประธานในในพระวิหาร พระอุโบสถ และศาลาการเปรียญ ให้คล้องกันว่า "พระศรีศากยมุนี" "พระพุทธตรีโลกเชษฐ์" และ "พระพุทธเสรฏฐมุนี" วัดนี้ร่มเย็นเป็นที่สุดเลยครับ

พระวิหารด้านข้าง

ขอให้ผมโตเป็นคนดีนะฮะ สาธุ!

มองจากหน้าต่าง

เสาชิงช้าหลังบูรณะ

วัดนี้ดีตรงไหน...หมดปัญหาเรื่องความจำ(ไม่ได้) แค่นึกถึงเสาสิงช้า วัดสุทัศน์ก็ลอยมาแล้ว

วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร (วัดสระเกศ)
คติ "เสริมสร้างความคิด อันเป็นสิริมงคล"
เครื่องสักการะ...ธูป 9 ดอก เทียน 1 เล่ม ดอกบัว 3 ดอก

ขนาดเต็มๆ

เจดีย์บนยอดภูเขาทอง

ภายในวัดจากมุมสูง

โอ้โฮ!นี่หรือบางกอก

วัดสระเกศ เดิมทีมีชื่อเรียกว่า "วัดสะแก" และเปลี่ยนเป็นวัดสระเกศ ซึ่งแปลว่า ชำระพระเกศา พระราชทานนามโดยรัชกาลที่หนึ่ง จากครั้งที่พระองค์ทรงชำระพระเกศาจากการปราบจราจลในธนบุรีนะครับ ครั้งนี้คงได้คลายร้อนมากที่สุดนะครับ เมื่อเราก้าวเข้าสู่ทางเดินขึ้นลาดชันเล็กน้อยของภูเขาทองนะครับ ระหว่างทางเดินก็มีระฆังใหญ่น้อยต่างกันไปให้ตีพอให้คลายกังวลว่าเมื่อไหร่จะถึงยอกเสียที ซึ่งเราก็ใช้เวลาไม่นานนะครับก็ถึงแล้วครับ "พระบรมบรรพตหรือภูเขาทอง" มีพระเจดีย์ขนาดกลางตั้งอยู่นะครับ ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุให้กราบไหว้เคารพบูชาอยู่นะครับ ภายในมีทางขึ้นเล็กๆเพื่อขึ้นไปยังยอดพระเจดีย์ซึ่งตรงนี้เราสามารถมองเห็นกรุงเทพได้ทั่วเลยทีเดียว แต่ใช่ว่าที่นี่จะมีแต่ภูเขาทองนะครับ เพราะวัดสระเกศยังมีพระอุโบสถ พระวิหารอีกหลายที่ทีเดียวครับ

ระฆังแห่งความหวังดี

สวยสุดแล้วเนี่ยะ

สวยจัง

ขณะนั่งรถผ่านครับ

วัดนี้ดีตรงไหน...วัดในกรุงเทพที่ไหนสูงเท่านี้ได้อีกเล่า

วัดบวรนิเวศวิหาร
คติ "พบแต่สิ่งดีงามในชีวิต"
เครื่องสักการะ...ธูป 3 ดอก เทียน 1 เล่ม ดอกบัว 3 ดอก

วิจิตร

งดงาม

พิธีอุปสมบท

ดอกไม้แด่พระพุทธ

หลังจากหายร้อนไปได้พอควรนะครับ คราวนี้เรากลับต้องมาใจตุ๊มๆต่อมๆว่าจะโดนสาดน้ำตามประเพณีตอนไหน เมื่อไหร่ ก็เพราะวัดที่เหลืออีก 2 วัดที่เราจะไปอยู่ทางบางลำพูนั่นเองครับ เราเริ่มด้วยวัดที่เปียกน้อยก่อน(เพราะคิดว่าคนน่าจะน้อยนะครับ) คือวัดบวรนิเวศวิหารราชวรวิหารหรือวัดบวรนิเวศวิหาร สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 นะครับ พระอุโบสถเป็นศิลปะไทยผสมจีนนะครับ วันที่ไปนะครับ มีนาคมาบวชกันมากมายหลายรูปเลยที่เดียวนะครับ ซึ่งก็คงไม่แปลกหากทราบว่าที่นี่ถือเป็นวิทยาลัยแห่งแรกของคณะสงฆ์ด้วยนะครับ ข้างๆพระอุโบสถมีพระพุทธบาทสำหรับการกราบไหว้บูชาด้วยครับ แต่ที่น่าแปลกคือ มีการตั้งเหรียญไว้มากมายเลยครับ ตั้งได้บ้างไม่ได้บ้างแล้วแต่ความสามารถของแต่ละคนครับ เราอยู่ที่นี่ได้ไม่นานอีกเช่นเคยครับ เพราะหนทางอีกยาวไกล เราเลือกการเดินเพื่อไปสู่อีกวัดสุดท้ายครับ (แอบได้บรรยากาศของเทศกาลสงกรานต์ด้วยครับ)

เก่งมั้ย? ใครตั้งเอ่ย

เจดีย์ในวัด

วัดนี้ดีตรงไหน...วัดนี้เคยเป็นที่พำนักระหว่างของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวขณะออกผนวชด้วยนะครับ (และพระบรมวงศานุวงศ์องค์อื่นๆด้วย)

วัดชนะสงคราม
คติ "มีชัยชนะต่ออุปสรรคทั้งปวง"
เครื่องสักการะ...ธูป 3 ดอก เทียน 1 เล่ม ดอกบัว 1 ดอก

ด้วยความเคารพ

พระพุทธรูปภายในอุโบสถ

ศรัทธา

สุดท้ายแล้วครับ วัดชนะสงครามเดิมทีมีชื่อว่า "วัดกลางนา" เพราะเดิมตั้งอยู่กลางทุ่งนา ตั้งแต่สมัยอยุธยาต่อมารัชกาลที่หนึ่งทรงบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่และพระราชทานชื่อใหม่เป็น "วัดตองปุ" เช่นเดียวกับที่อยุธยา เป็นวัดที่เดิมทีพระสงฆ์มอญจากอยุธยาและลพบุรีพำนักอยู่ครับ วัดนี้แปลกอยู่เรื่องนึงนะครับ คือเราจะไหว้ (ด้วยธูป เทียนและดอกบัว) "สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท" ซึ่งครั้งแรกก็ให้แปลกใจนะครับว่า ท่านเองนั้นมิได้มัลักษณะคล้ายพระสงฆ์เลยก็ว่าได้ หลังจากสอบถามแม่ชีและพระสงฆ์บริเวณนั้นนะครับก็ได้ทราบว่า เพื่อเป็นอนุสรณ์ที่ท่านสามารถรบชนะกับพม่ารามัญได้ 3 ครั้ง และท่านยังทรงบูรณะและตั้งชื่อใหม่ นามว่า "วัดชนะสงคราม" อีกด้วย ส่วนพระประธานในพระอุโบสถจะไม่ให้ไหว้ด้วยธูปเทียนนะครับ

เบื้องบน...ใต้หลังคา

ด้านหลังพระอุโบสถนะครับ

วัดนี้ดีตรงไหน...เฉพาะที่ตั้งของวัด ก็เรียกว่าเรียกวัยรุ่นวุ่นวายเข้าวัดได้เยอะทีเดียวนะ (ถ้าพี่น้องเหล่านั้นจะฝักใฝ่ธรรมมะอ่ะนะคับ)

สุดท้ายนะครับ ในที่สุดพวกเราทั้ง 3 คนก็ทำบุญจนครบทั้ง 9 วัดนะครับ แม้จะเหนื่อยแสนเหนื่อยขนาดไหน (อากาศร้อนมากและเร่งรีบตลอด เมื่อยด้วย)แต่เราก็รู้สึกอิ่มบุญอิ่มอกและอิ่มใจเป็นที่สุดครับ

Music I Like :Teardrops On My Guitar

2007-06-12T12:38:00.000+07:00

Drew looks at me, I fake a smile so he won't see

That I want and I'm needing everything that we should be

I'll bet she's beautiful, that girl he talks about

And she's got everything that I have to live without

Drew talks to me, I laugh cause it's just so funny

That I can't even see anyone when he's with me

He says he's so in love, he's finally got it right,

I wonder if he knows he's all I think about at night

[Chorus:]

He's the reason for the teardrops on my guitar

The only thing that keeps me wishing on a wishing star

He's the song in the car I keep singing, don't know why I do

Drew walks by me, can he tell that I can't breathe?

And there he goes, so perfectly,

The kind of flawless I wish I could be

She'd better hold him tight, give him all her love

Look in those beautiful eyes and know she's lucky cause

[Repeat Chorus]

So I drive home alone, as I turn out the light

I'll put his picture down and maybe

Get some sleep tonight

He's the reason for the teardrops on my guitar

The only one who's got enough for me to break my heart

He's the song in the car I keep singing, don't know why I do

He's the time taken up, but there's never enough

And he's all that I need to fall into..

Drew looks at me, I fake a smile so he won't see

เสม็ดจ้ะ เจอกันอีกแล้วนะ

2007-05-10T01:54:00.000+07:00

ตอนเริ่มแรกเลย คิดว่าจะไปเกาะกูดกันนะครับ ผมและเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่วอร์ดน่ะ แต่ไหงไปๆมาๆเรื่องวันหยุด อากาศและการเงินจึงเป็นปัจจัยให้เปลี่ยนไปก็ไม่รู้ ประเด็นแรกเลย ตอนแรกคิดไว้ว่าน่าจะไปได้ซัก 8-10 คนน่ะ แต่ไหงเหลือแค่ 3-4 คนก็ไม่รู้(ทำไมหักหลังกันล่ะเนี่ยะ...)
ประเด็นที่สอง คนส่วนใหญ่น่ะ เขาไปเกาะกูดเพื่อดูเพื่อดูทะเลใส และดำน้ำสวยๆน่ะ ไม่ได้ไปช่วงน้ำขุ่นกันนะครับ
สุดท้าย ประเด็นร้อนมากๆ ผมเลือกไปเสม็ดเพราะประเด็นนี้แหล่ะ อ้าว!ก็มันสำคัญนี่เนอะ พักผ่อนแบบง่ายไปก่อนแล้วกัน อย่าคิดมากเลย เกาะเหมือนกัน อิอิ

คราวนี้เราไปกันง่ายหน่อย เพราะขับรถกันไปเองน่ะครับ น้องมะลิคันเดิม เครื่องฟิต สตาร์ทติดง่าย? แต่กว่าจะเดินทางกันได้ก็ปาเข้าไปเที่ยงวันเสาร์แระ มัวแต่ฉลองการกลับประเทศของพี่สุดสวยประจำวอร์ด (เขาไปเที่ยวเมกามาอ่ะครับ อิจฉาๆ) ลำไหนดี

ลำนี้ล่ะ

เรือใบสวยๆระหว่างทาง

เอาล่ะ เอาเป็นว่า เราข้ามเรื่องระหว่างทางไปเลยล่ะกันนะครับ มาถึงก็นั่งเรือเหมือนเดิม ท่าเดิมและก็ลงท่าเดิมเหมือนกัน

คณะทัวร์ครับ

และก็เหมือนเดิมครับ ผมยืนยันอีกว่าการขี่รถมอเตอรไซด์ที่นี่ สนุกมากๆเลย ก็เลยขี่ครับ

ไปรอดป่าวนี่

คราวนี้เรามีที่พักเตรียมไว้ล่ะ (โอ้!จอร์จ มันยอดมาก) ที่พักเราชื่อ TuTu resort ล่ะครับ แล้วแต่คนเรียกนะครับ บางคนก็เรียกตูตู รีสอร์ท บางคนก็เรียกตุตุ รีสอร์ท(เหมือนกลิ่นไม่ดีอ่ะ ว่าม่ะ?) แต่ที่นี่เขาเรียกว่า ตุ๊ดตู่ รีสอร์ทอ่ะ(เอาเข้าไป) รีสอร์ทไม่ได้ติดทะเลหรอกครับ แต่ก็ใช้ได้ทีเดียวแหล่ะ สบาย สบาย ที่นี่เขามีอาหารเช้าให้ด้วยนะครับ ดีจัง (ที่)พักกลางวัน

(ที่)พักกลางคืน

ชอบๆแสงแบบนี้

มาถึงเย็นละครับ ไปขี่รถหาที่เล่นน้ำ ถ่ายรูปดีกว่า...
อ่าวพร้าวก็คืออ่าวที่ผมเสนอไปและทุกคนที่ถูกบังคับให้ตามไปก็มาตามๆกันครับ เพราะกะว่าจะถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกสวยๆซักใบ แต่อนิจจา มันไม่สวยเลยอ่ะ ฟ้าไม่ใส เมฆมากและมันก็ไม่ได้ตกที่เส้นขอบฟ้าอ่ะครับ แย่จัง... อ้อ!รีสอร์ทีที่นี่หรูหราไฮโซสุดๆ เอาไว้มีเงินถุงเงินถังจะมาพักนะครับ

ยินดีต้อนรับสู่อ่าวพร้าวครับ

อ่าวพร้าวจริงๆนะเคอะ

เรียบเป็นหน้ากระดาน

อีมูและกระจอกเทศ

ยามเย็น

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว

รีสอร์ทไฮโซ

ว่างๆก็ไปหาข้าวกินดีกว่า ระหว่างกินก็พายุมาฝนตกหนัก ดีจังเลยเรา เปียกอีกแระ
รับน้ำอะไรดีค่ะ

นอนแระ พรุ่งนี้จะไปเล่นน้ำที่เดิม..อ่าวหวายครับ
ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ ก็ถึงอ่าวหวายครับ

ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนนิดๆหน่อยๆเอง ก็น้ำไม่ได้ใสเหมือนเดิมนี่ครับ มันขุ่นๆหน่อย(คิดว่าจากฝนตกเมื่อคืนครับ) น้ำลดลงเยอะกว่าเดิม แต่อย่างอื่นเหมือนเดิมเลย สวยเหมือนเดิมและรีสอร์ทก็แพงเหมือนเดิม

ฟ้าสวยมากๆ

ถึงเวลากลับแล้วครับ เร็วจังเนอะ พักผ่อนยังไม่หายเหนื่อยเลยก็เก็บข้าวของกลับ กทม.แล้วครับ แต่ก่อนกลับก็พาคณะทัวร์ไปเที่ยวรอบเกาะ แต่ไปทางด้านอ่าวน้อยหน่านะครับ ไปทางหัวเกาะน่ะ ดูๆไปก็น้ำใสเหมือนกันนะ ใสกว่าอ่าวพร้าวล่ะกัน และระหว่างทางชัตเตอร์ก็รัว เสียงดังแชะ แชะ ตลอดทางเลยครับ กว่าจะกลับก็ประมาณบ่าย 3 ได้มั้งครับ ประทับใจเช่นเคยอ่ะครับ

บ้านสีฟ้า บังกะโลครับ น่ารักเนอะ

ท่าสุดฮิต

คนข้างหลังอ่ะ...ทำไปได้

หากฉันบิน บินไป ได้ดังนก...

พลังช้างสารของจริง

หล่อต่างมุม

ฟ้าสวยจัง ชอบๆ

ไปล่ะเสม็ด เจอกันแน่คราวหน้า

เหงาไหม...ใจเรา

2007-05-06T02:56:00.000+07:00

ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไปตอนนี้ ผมกลับค่อยๆรู้สึกลึกๆว่า มีอีกหลายคนรอบข้างที่เขาเหงา(หรือทำตัวเหงา)มากกว่าเราอีก ความเหงาของคนข้างๆจะแพร่มาหาเราแบบนั้นได้จริงๆเหรอนะ เพลงเพราะเหงาๆ หนังสือเหงาๆ ภาพยนตร์เหงาๆ และตัวเราเอง แย่จังครับที่เป้นแบบนี้

บางครั้งผมชอบเอาเรื่องเหงาๆแบบนี้ ไปยุ่งเกี่ยวกับความคาดหวังเสมอๆ มันอาจไม่เกี่ยวกันแต่ ลึกลงไปผมเองก็นำมันมาเกี่ยวกันอยู่ดี อยู่ดีๆทุกอย่างก็ดูมืดลง เงียบไป และใจก็เริ่มไม่สนใจสิ่งรอบข้าง มันเรียกว่าเหงาหรือป่าวนะอยากรู้จัง มันอาจะเป็นแค่อาการจิตตกของคนที่ว่างจนเกินไปก็ได้ว่ามั้ยครับ
คนนั้นในตอนนี้คือผมล่ะ แล้ว"เหงา"ของพวกคุณเป็นแบบไหนครับ

หมู่เกาะสิมิลัน เขาว่าสวรรค์...แค่เอื้อม

2007-04-11T13:00:00.000+07:00

สวัสดีเพื่อนๆ พี่ๆน้องๆที่เข้ามาอ่านนะครับ วันเชงเม้งที่ผ่านมาหลังจากไหว้บรรพบุรุษเรียบร้อย ก็เลยล่วงไปพักผ่อนที่บ้านต่อนะครับ แต่ในใจก็ยังอยากเที่ยวหน่อยๆด้วยอ่ะ ก็เลยนึกถึงสถานที่เที่ยวที่ปลดปล่อยได้เต็มที่หน่อย เขาว่ากันว่า...ทะเลคือที่ๆผู้คนส่วนใหญ่ไปเพื่อปลดปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปกับน้ำและท้องฟ้า ว่าแล้วเราก็เดินทางไปพร้อมๆกันเลยนะครับ
จุดมุ่งหมายของเราคือ แนวประการังติดอันดับโลกชื่อ หมู่เกาะสิมิลัน...(แต่เราจะไปดำน้ำตื้นกันนะครับ...แงง)

คณะทัวร์

ครั้งนี้เรามีลูกทัวร์ทั้งหมด 5 คนด้วยกันนะครับ เริ่มแรกก่อน พวกเราไปพักที่ เขาหลัก จ.พังงา ที่นี่ดูเงียบเหงาไปหน่อยนะ ถ้าเทียบกับเมื่อก่อน ก่อนที่คลื่นยักษ์สึนามิจะถล่ม ที่นี่ผมได้แวะดูหลายชายหาดที่คลื่นยักษ์ซัดเข้ามา ทั้งหมู่บ้านชาวประมงบ้านน้ำเค็ม ที่ๆตอนนี้เต็มไปด้วยอาคารบ้านเรือนจากการรับบริจาค จากการร่วมแรงร่วมใจของคนทั้งประเทศ ที่นี่มีอนุสรณ์ที่พอจะบอกว่าการที่โดนคลื่นสึนามินั้น มันได้ฝังรากลึกลงไปในใจของชาวน้ำเค็มที่นี่เสียแล้ว นั่นคือ"เรือสีฟ้า"และ"เรือสีส้ม"ครับ

บ้านนี้รอดหวุดหวิด

"เรือสีส้ม" อยู่ข้างถนนเลยนะ

ลัดเลาะไปตามถนน ก็ออกสู่ "แหลมปะการัง" ชายหาดยาว สลับกับโขดหินเป็นระยะ ไกด์กิติมศักดิ์(พี่สาวผมและเพื่อนพี่ผม...พี่ดาว ผู้อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นด้วย) บอกว่าก่อนหน้านี้ ที่แหลมปะการังจะมีต้นสนขนาดใหญ่มากๆ(2-4 คนโอบ) ขึ้นเรียงราวไปจนสุดแหลม มีร้านค้าขายอาหารทะเล อาหารอิสานมากมาย แต่หลังจากที่สึนามิผ่านไป ทุกอย่างตรงกันข้ามหมดเลยครับ โขดหินต่างๆมากขึ้น ต้นสนหายไปหมด และแน่นอน ร้านค้าเล็กๆคงไม่เหลือ มันหลงเหลือเพียงหาดกว้างร้างไร้ผู้คน นอกจากนักท่องเที่ยวสัญจรที่ผ่านมาเพื่อดูว่า"แหลมปะการัง"คืออะไร แต่พวกเขาก็นึกถึงภาพเก่าก่อนไม่ออกด้วยซ้ำไป(จะว่าไป ผมก็เป็นแบบนั้นครับ)

วิวจากแหลมปะการัง

สันทรายนั่นคือที่ๆเคยมีต้นสนและร้านค้าครับ หายวับไปแล้ว

นกกินปลาและปูตัวเล็ก

ถึงเขาหลักอีกรอบ ผมก็ว่าที่นี่มันเงียบๆไปนะ พี่ๆที่นั้นบอกว่านี่จะเข้าหน้า Low Season แล้ว ส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนไทยมาเที่ยวแทน ส่วนชาวต่างชาตินะช่วง พ.ย. - ม.ค. โน้นแหน่ะ คึกคักสุดๆ แทบจะกลายเป็นที่ของชาวต่างชาติไปเลยนะ

เป่าสาก

ที่ขาดไม่ได้เลยคือที่พักของเรา ครั้งนี้ด้วยความเอื้ออำนวยมากๆจากเพื่อนของพี่สาวผมเอง ที่ทำให้มีห้องพักดีๆนอนสบายใจเลยนะครับ ที่สำคัญต้องขอบคุณมากๆที่เราไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการอยู่ที่นี่เลยนะ ขอบคุณพี่บุ๋มนะครับ อ้อ!ลืมแนะนำ guesthouse ที่เราไปพักชื่อ เขาหลักแกรนด์ซิตี้ (Khao Lak Grand City) ถ้ามีโอกาสก็อย่าลืมไปพักนะครับ ราคาก็ต่อรองเอาเองแล้วกันนะ อันนั้นผมไม่เกี่ยว

ตึกสีเหลือง โดดเด่น เห็นง่าย

ที่ผมไปนั้นเป็นทริปวันเดียวนะครับ คือเช้าไป-เย็นกลับ แต่จริงๆแล้วมีค้างคืนด้วย (แต่เนื่องจากแค่นี้ก็กินแกลบแล้ว เราก็เลยขอบายไปก่อน แพงมาก) เริ่มแรกนะครับ พวกเรามาขึ้นเรือที่ ท่าเรือทับละมุ เพื่อเดินทางไปยังหมู่เกาะสิมิลัน โดยพาหนะของเราคือเรือสปีดโบทครับ

เรือชื่อ"เม็ดทราย"

เรามาว่ากันเรื่องหมู่เกาะสิมิลันดีกว่าครับ "สิมิลัน" เป็น ภาษามลายู แปลว่า เก้า ซึ่งชาวเรือจะนับเรียงเกาะต่างๆจากใต้ไปเหนือนะครับและแต่ละเกาะก็มีชื่อเรียกเฉพาะด้วยนะครับ) ตั้งแต่เกาะหนึ่ง(เกาะหูยง) เกาะสอง(เกาะปายัง) เกาะสาม(เกาะปายัน) เกาะสี่(เกาะเมียง) เกาะห้า เกาะหก(เกาะปายู) เกาะเจ็ด(เกาะหินปูซาร์) เกาะแปด(เกาะสิมิลัน) และเกาะเก้า(เกาะบางู) และแถมท้ายด้วยเกาะบอน แม้จะไม่ได้อยู่ในเก้าเกาะตามชื่อ แต่เราก็สามารถไปดำน้ำลึกชมประการังได้เหมือนกันนะครับ

ครั้งนี้เรามาดำน้ำที่เกาะสามเป็นอันดับแรก

ผีทะเล?

น่าเล่นน้ำมาก

อยากดำน้ำจัง

มีคนดำน้ำอยู่ก่อนแล้ว

ทางซ้ายเกาะสี่ ทางขวาเกาะสาม

พอดำน้าเสร็จเรียบร้อย เราก็มารับประทานอาหารที่เกาะสี่ หรือเกาะเมียงนะครับ ที่นี่มีที่ทำการอุทยานแห่งชาติโดยมีบ้านพัก และเต้นท์คอยอำนวยความสะดวกให้นะครับ ใครสนใจก็สามารถติดต่อได้สะดวกเลย และที่นี่มีหาดทรายที่สวยมากๆ สองแห่งนะครับ แห่งแรกอยู่หาดเกาะเลยนะครับ มีที่ทำการอุทยานและบ้านพักอยู่ที่หาดนี้ครับ

น้ำทะเลสีสวยมั้ยครับ?

แดดร้อนมาก

เราคงเป็นดังเรือน้อยลำหนึ่ง ในทะเลแห่งชีวิตกว้างใหญ่

มีประการังน้ำตื้นให้ดูด้วยนะครับ

กรอบรูปใบไม้

และหากเราเดินอ้อม ผ่านป่าเข้าไปอีกนะครับ เราก็จะพบกับ"หาดเล็ก" ซึ่งผู้คนดูจะพลุกพล่านน้อยกว่าหาดหน้าเกาะครับ ทรายที่นี่ขาวมากและละเอียดมาก จะว่า"นิ่ม"ก็คงจะใช้ลักษณะไม่เหมาะกับ"ทราย"นะครับว่ามั้ย แต่มันออกจะ"นิ่ม"จริงๆด้วยนะ น้ำใสมากและสีก็สวยมากๆด้วยนะครับ ไม่เชื่อดูเอาเอง

หาดทราย สายลม แสงแดด

ร้อยเรียงบนผืนทราย

น้ำใสมาก ชอบจัง...

ก้อนหินผู้แข็งแกร่ง น้ำทะเลผู้อ่อนโยน

อีกมุมของน้ำใส หินสวย

หนุ่มน้อยตกน้ำ

ปูทะเลขาเก

ระหว่างทางที่มา เราก็พบกับจุดชมวิว ลานข้าหลวง ป้ายบอกว่าเดินไปอีกแค่ 350 เมตรก็ถึงแล้ว ใกล้แค่นี้เอง ให้ตายเถอะ แรกๆก็ไม่เท่าไหร่หรอกนะครับ เดินไปลึกๆ ถึงรู้สึกตัวว่า กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง แต่ด้วยความที่มุ่งมั่นมากๆอยากเห็นเหลือเกินว่า "จุดชมวิว"ที่นี่จะมีอะไรให้เราได้ตื่นตะลึงกับวิวเบื้องหน้า จึงจำทนเดิน เดิน ปีน ปีน ทั้งโรยตัวด้วยเชือก ลอดซอกหินผา ปีนบันไดไม้ (เท้าปล่าวนะครับ) สุดๆเลยครับ
แต่พอมียืนอยู่ตรงจุดนี้ จุดหนึ่งที่ใครจะรู้ว่ามันสวยเกินกว่าจะบรรยายจริงๆนะครับ บอกไม่ถูกเลยครับ กับภาพเบื้องหน้า น้ำทะเลสองสี ฟ้าใสและน้ำเงินเข้ม กระทบกับแสงแดดเบื้องบน ระยิยระยับ และสร้างสีสันให้เราหายเหนื่อยไปได้เยอะเลยครับ แต่เสียดายที่เวลาเรามีจำกัดเหลือเกินครับ

ภาพจำลอง

สวัสดีค่ะ เนวิเกตี้ค่ะ

ตามเนวิเกตี้มาค่ะ

ระหว่างทางครับ

น้ำใสได้ใจจริง

สุดยอด วิวเบื้องหน้า

เรือคู่กับน้ำ

ขอสักรูปเถอะนะ แบบว่าชอบๆ

ระหว่างอยู่ที่เกาะนี้ เราพบกับสัตว์ที่อาศัยอยู่บนเกาะนี้จำนวนพอควรทีเดียว ค้างคาวแม่ไก่ ตัวใหญ่มาก มีหลายตัวนะครับ นึกถึงตอนกลางคืนแล้วขนลุกยังไงไม่รู้ อีกอย่างที่ร้องเหมือนไก่ แต่ไม่ใช่ไก่ก็คือ ปูไก่ครับ น่าเสียดายที่ผมไม่มีโอกาสได้พบเลย แต่เขาว่าใครอยากได้ยินให้มาค้างคืนที่เกาะสี่นี่ รับรองได้ยินแน่ครับ

เยอะป่ะ

ดูใกล้ๆ

ถึงเวลาเปลี่ยนเกาะและหาที่ดำน้ำอีกรอบ คราวนี้ทัวร์พาผมไปที่เกาะแปด(สิมิลัน)ซึ่งที่นี่มีสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าเป็นหมู่เกาะสิมิลันแน่นอนก็คือ...หินเรือใบ ครับ บนหินนี้สามารถขึ้นไปชมวิวได้นะครับ และน่าเสียดายอีกรอบ ที่ทัวร์ของผมไม่ได้ให้พวกเราลงไปเหยียบชายหาด(ซึ่งปกติเขาก็ทำกัน) แต่...ขี้เกียจจะบ่นครับ เอาเป็นว่าเขาก็เลยพาไปดำน้ำที่อีกด้านของเกาะแทน เอาเข้าจริงผมว่าการดำน้ำที่นี่ ก็ไม่ได้สวยมากนะครับ (แต่น้ำลึก เขาว่าสวยมาก...อยากไป)

สัญลักษณ์แห่งสิมิลัน

หินเรือใบ

ที่นี่ก็มีหาดทรายนะ

เราเดินทางกลับมาถึงที่พักตอนเย็น หาอาหารรับประทานและนอนเตรียมตัวกลับบ้านตอนเช้านะครับ
10 เมษายน 2550 วันกลับแล้วครับ แต่ว่าก่อนกลับพวกเราก็เลยขอแวะริมทางชื่นชมธรรมชาติชายหาดบางเนียงกันครับ ที่นี่ถูกคลื่นสึนามิถล่มเหมือนกันนะครับ โดนเสียยับเยินเลย เราจึงพบเห็นการก่อสร้างอาคาร รีสอร์ท โรงแรมต่างๆก็พากันซ่อมแซมบูรณะอยู่ทั่วไป จะว่าไป ผ่านมา 3 ปีแล้วนะครับ แต่เหตุการณ์ครั้งนั้น ราวกับเกิดเมื่อวานนี้เองนะ สิ่งที่คลื่นยกัษ์พัดพามา กลายเป็นอนุสรณ์ให้รำลึกถึงเหตุการณ์นั้น คือ "เรือตำรวจน้ำลำนี้ครับ"

ว่ากันว่า เรือลำนี้จอดรอเพื่ออารักษ์ขา"คุณพุ่ม" ขณะประทับอยู่ที่ลา ฟลอร่าเขาหลัก มันถูกคลื่นยักษ์ซัดมาไกล ระยะทางราวๆ 3 กิโลเมตรแหน่ะครับ

หาดบางเนียงคือหาดที่อยู่ติดกับเขาหลักเลยครับ ผมว่าทรายที่นี่ไม่สวยเท่าไหร่ น้ำไม่ใสเหมือนก่อน แต่เป็นหาดทรายที่ยาวมากๆ จึงไม่แปลกที่เราจะพบเห็นโรงแรม รีสอร์ทต่างๆบริเวณริมชายหาดเต็มไปหมดนะครับ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังคงวิถีชาวบ้านเล็กๆ ธรรมชาติเดิมๆไว้นะครับ

ภูเขาไกลๆคือ เขาหลักลำลู่ ครับ

ฟ้าใสจัง

ร้านเล็กๆน่ารัก น่านั่งมาก

ดูใกล้ๆหน่อย

ในครั้งนี้ เป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆเลยครับ มีหลายความรู้สึกมากๆเลย ทุกอย่างผมก็จะเก็บไว้เป็นความทรงจำสีจางๆ ที่รอคอยเปิดออกมายามคิดถึงวันวานครับ